கல்லூரிச் சாலை ராகிங் நொ 3

இந்த பதிவைப் படிக்கும் முன் பெரிய மனுசன் ராகிங் 2 பதிவை படித்தால் தொடர்ச்சியாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் இருக்கும்.

என் நண்பர்கள் கூறியது போல நான் ஒரு பெண்ணை ராகிங் செய்ய முடிவு எடுத்தேன். ஆனால் என்ன பிரச்சனை என்றால் அங்கு பெரும்பாலும் அந்த பள்ளியில் படித்த பெண்கள்தான். நான் டீச்சர் தம்பி என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். ஆதலால் நான் எதாது செய்யப் போய் அது எங்க அக்காவின் பேரைக் கெடுப்பது போல் ஆகிவிடக்கூடாது. எனக்கு இதுதான் பிரச்சனை அந்த ஊரில் எல்லாரும் ஒரு விதத்தில் எங்க அக்காவிற்கும் என் அண்ணாவிற்கும் தெரிந்தவர்கள். நான் எதாது தப்பு செய்தால் என் பெயருடன் இவர்கள் பெயரும் கெடும், நான் நாம் நல்ல பெயர் எடுக்கவில்லை என்றாலும் அவர்கள் எடுத்த பெயரைக் கெடுக்ககூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன், இந்த ஓரு காரணத்தினால் தான் என் நண்பர்கள் அனைவரும் புகை, பீர் அடித்த போதும் நான் கல்லூரி இறுதியாண்டு வரை எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லாதவனாக இருந்தேன். நிலமை இப்படியிருக்க நான் ராகிங் பண்ணி அவர்கள் மிஸ் உங்க தம்பி இதை சொன்னார்னு சொல்லிட்டா நான் அவர்கள் முகத்தில் முழிப்பது சிரமம். இரண்டாவது பிரச்சனை இது பெண்களை ராகிங் செய்வது அவர்கள் முகம் வாடினாலே அல்லது அழுதுவிட்டாலே எனக்கு சாப்பாடு இறங்காது. ஆதலால் இந்த இரண்டு பிரச்சனைகளையும் நான் அமாராவதி ஆத்துமேட்டில் தனியாக உக்காந்து யோசித்து, சரி யாரது ஒரு தெரியாத வெளி ஊரு பெண்ணை, அவள் மனம் நேகாதவாறு ராகிங் செய்வது( நீ அழகா இருக்க, இந்த டிரஸ் நல்லா இருக்கு, உன் வாய்ஸ் நல்லா இருக்கு பாடத்தெரியுமா) என்று கிண்டல் செய்யலாம் என்று முடிவு செய்தேன். இது புகழ்ச்சியாவும் இருக்கும், நண்பர்களுக்கு கிண்டல் பண்ண மாதிரியும் இருக்கும். ஆனால் யாரைக் கிண்டல் செய்வது என்று தெரியவில்லை.

அப்போதுதான் அவளைப் பார்த்தேன், அவள் பெயர் அனிதா, குஜராத்தி பெண், நல்ல கலரா இருப்பா, முகம் ரொம்ப அட்ராக்டிவ் என்று சொல்ல முடியாவிட்டால் கூட அழகாய் இருப்பாள். அவள் எங்க கல்லூரி வந்து பத்து நாள்தான் ஆகின்றது. நான் ஏற்கனவே ஒரு பெண்ணை லவ் லவ்வுனு லவ்வுதால் எனக்கு அவள் மீது காதல் இல்லை என்றாலும் ஒரு ஈர்ப்பு இருக்கும். அவள் கலருக்கு ஏற்ற சுடிதாரில் கையில் மார்பில் அனைத்த புத்தகதுடன் குனிந்த தலையுடன் போவாள். அவள் வகுப்பில் கூட அமைதியாய் இருப்பாள் நல்ல பெண் என்று தகவல் சேகரித்தேன். நான் கல்லூரிக்குள் வந்த பத்து நாளும் அவள் வந்தால் அவள் தலை மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டு(ஜொள்ளு) இருப்பேன். அந்த பத்து நாளில் அவள் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தது இரண்டு அல்லது மூன்று முறைதான். எனவே அனிதாவைக் கிண்டல் செய்வது என முடிவு செய்தேன். பின் அவள் இந்திக்கார பெண் என்பதால் இந்தியில் அவளை கிண்டல் செய்யலாம், என் நண்பர்களுக்கும் இந்தி தெரியாததால் வசதியாக இருக்கும் என பிளான் பண்ணி, எனக்கும் இந்தி தெரியாததால் என் உறவினன்,நண்பன் கோவிந்தராஜ் என்ற குட்டியிடம் போய் நீ ரொம்ப அழகாய் இருக்க, எனக்கு பிடிச்சு இருக்கு என்பதற்கு இந்தியில் என்ன சொல்வது என்று ராகிங் விசயத்தை சொல்லாமல் கேட்டேன். அவன் நான் ல்வ்வும் பெண்ணிடம்தான் சொல்லப் போகின்றேன் என்று நினைத்து என்னிடம் சொல்லிக்கொடுத்தான். நான் அதை ஆஞ்சநேயர் சுலேகம் மாதிரி உருப்போட்டு மனப்பாடன் செய்து,பின் மறுனாள் காலை என் நண்பர்களுடன் நின்று இருந்த போது வந்த அனிதாவிடம் நான் ஒன் மினிட் அனிதா என்று கூப்பிட்டு இந்தி சுலேகத்தை சொன்னேன்.
அவள் ஸாக் ஆகி ஒரு நிமிடம் என்னை முறைத்துப் பார்த்து போய்விட்டாள். அவள் முகம் குங்குமம் மாதிரி சிவந்து போய்விட்டது. அவள் மூக்கு நன்றாக சிவந்துவிட்டது. நானும் நண்பர்கள் என்ன சொன்னாய் என்று கேட்டதற்கு நான் கிண்டல் பண்ணினேன் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு வகுப்புக்கு போய்விட்டேன். மனசுக்குள் பயம் அடித்துக்கொண்டாலும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை.

அன்று மதியம் முதல் பீரியட் போது எங்கள் கல்லூரியின் உதவியாளர் ஒருவர் வந்து என்னை கல்லூரி மேலாளர் அவர் அறைக்கு அழைப்பதாக கூறினார். அப்போது பாடம் நடத்திக் கொண்டு இருந்த ஸ்டான்லி ஸேவியர் இளங்கோ என்ற என் அண்ணனைப் போல் பழகும் அவர் முகம் மாறி என்ன ஆச்சு யாரையாது கிண்டல் செய்தயா என்று கேட்டார் நான் இல்லை என்று கூறிவிட்டு உதவியாளரைப் பின் தொடந்தேன். பயம் வயிற்றைப் பிசைந்தாலும் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு போனேன். அங்கு அனிதா அவர் முன் நின்று இருந்தாள். அவள் முகமும் ஒன்றும் புரியாமல் நின்றது எனக்கு புரிந்தது. மேலாளர் போன் பேசிக்கொண்டு இருந்ததால் எனக்கோ பிளான் பண்ண சர்ந்தப்பம் கிடைத்தது, நான் அவளை என்ன என்று ஜாடையில் கேக்க அவள் தெரியவில்லை என்று கையசைத்தாள். எனக்கு பயம் என்ன என்றால் இந்த மேலாளர் மனேகர் என் அக்காவுடன் வேலை பார்க்கும் ஒரு டீச்சரின் கனவர், அவர் இதைப் பத்தி டீச்சரிடம் சொன்னால் அக்காவிற்கு தெரிந்து என் மானம் போய்விடுமோ என்ற பயம். அந்த பள்ளி டீச்சர்கள் என்னை பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். அவர் பேனை வைத்துவிட்டு அனிதாவிடம் இவன் உன்னை ராகிங் செய்தானா என்று கேக்க அனிதா இல்லை என்பதுபோல் தலை அசைத்தாள். அவர் என்னிடம் நீ இவளை ராகிங் செய்தாயா என்று கேக்க நான் இல்லை என்று எனக்கு பிடிக்காத பொய்யை சொன்னேன். வேறு வழியில்லை என் சர்ந்தப்பம் அப்படி ஆகிவிட்டது. பின் அவர் இரண்டு பேரும் இல்லை என்று சொன்னிர்கள் ஆனால் இவர்(உதவியாளர்) நீ கிண்டல் செய்தாய் என கூறுகிறார் என்றார். என்ன உன்மையைச் சொல்லுங்கள் என்று அதட்டலாக கேட்டார். எனக்குப் புரிந்தது அனிதா புகார் செய்யவில்லை என்றும், ராகிங் தடுக்க போட்டியிருந்த உளவாளி அந்த உதவியாளர் தான் போட்டுக் கொடுத்துருக்கின்றான் என புரிந்துகொண்டேன். உடனே நான் சமயேசிதமாக கடகடவென அந்த பொய்யை சொன்னேன். அது என்னனா சார் அனிதா என் குடும்ப நண்பி, நான் அவளிடம் இந்தியில் பேசினேன், இந்தி புரியாத உதவியாளர் அதை கிண்டல் செய்வதாக நினைத்துவிட்டார் என்று ஒரே அடியாக கதைவிட்டேன். அவர் அனிதாவிடம் இது உன்மையா இவனை உனக்கு தெரியுமா என்று கேக்க அவள் அப்பாவியா முகத்தை வைத்துக்கொண்டு யெஸ் சார் என்றாள். மேலாளர் சுதாகர் உன்னைப் பத்தி எனக்கு நல்லா தெரியும் நீ நல்ல பையன் இருந்தாலும் கேக்க வேண்டியது என் கடமை என்றும், இது இருபாலர் கல்லூரி நீங்கள் நண்பர்கள் என்றாலும் கல்லூரிக்குள் இப்படி பேசுவது மற்றவர்கள் தவறாக நினைக்கூடும் ஆகவே இப்படி செய்யாதீர்கள் என்றார். நானும் சரிங்க சார் என்று நல்ல பிள்ளையாக கூறினேன். அவர் ஒகே நீங்க வகுப்புக்கு செல்லுங்கள் என கூறினார். நானும் அனிதாவும் வெளியில் வந்து கல்லூரியின் தண்ணிர் குடிக்கும் இடத்தில் நான் அனிதா ரொம்ப தாங்க்ஸ் என்றேன். என்னை காட்டி கொடுக்காமல் இருந்ததுக்கு தாங்க்ஸ் என்று சொன்னேன். என் நண்பர்கள் கட்டயத்தில்தான் உன்னை கிண்டல் பண்ணினேன் என்று சொல்லி முடித்தேன். என்னை நிமிந்து பார்த்த அவள் அது சரி அதுக்காக நீங்க அப்பிடியா சொல்லுவீங்க என்றாள்.

நான் அதிர்ச்சியாகி என்ன அனிதா நான் நீ ரொம்ப அழகா இருக்க, உன்னை எனக்கு பிடித்து இருக்கு என்றுதான சொன்னேன் என்றேன். அவள் என்னை கலவரம் ஆக பார்த்து அப்பிடியா சொன்னிங்க " நீ குரங்கு மாதிரி இருக்க உன்னை எனக்கு பிடிக்கலைதான் சொன்னிங்க என்றாள். எனக்கு என் நண்பன் பண்ணிய உட்டாலக்கடி வேலை புரிந்து, நான் சாரி அனிதா எனக்கு உன்மையில் இந்தி தெரியாது, என் நண்பனிடம் கேக்க அவன் இப்படி சொல்லிக் கொடுத்தான் என்று உன்மையச் சொன்னேன். அதுக்கு அவள் இந்தியில் " தும் ஸே பகுத் பாகல் ஹே, மே ஸே பகுத் குஸி ஹே என்று சிரித்துக்கொண்டு சொல்லிவிட்டு ஓடிப்போய்விட்டாள். நான் வகுப்புக்கு போய்விட்டு மாலையில் என் நண்பனை கொலை வெறியுடன் சந்திக்கச் சென்றேன். அவனிடம் இப்படி பண்ணிட்டையே என்று நடந்தை கூற அவன் நீ லவ்ஸ் பண்ற பெண்ணுகிட்ட தான் சொல்லுவ அதனால உன்ன காலாய்க்க சொன்னன். எததாது பிரச்சனைனா அவ கிட்ட சொல்லி சமாதனம் பண்ணலாமுன்னு இருந்தன் (என் லவ்ஸ் அவனுக்கு குடும்ப நண்பி) நீ எங் கிட்ட விளக்கமா சொல்லி கேக்கலாம் இல்ல என்றான். நான் அனிதா சொன்னதைக் கூறி விளக்கம் கேக்க அவனும் நீ ரொம்ப திருடன் எனக்கு ரொம்ப சந்தொசம் என்றான். நானும் அப்படியா என்று கூறினேன். அவன் எனக்கு சொல்லிக் கொடுத்த இந்தி என்ன தெரியுமா தும் ஸே பந்தர் ஹே. அச்சா நஹி என்று.

பின் குறிப்பு: அதற்கு அப்புறம் கல்லூரி முடியும் வரை அனிதா எனக்கு நல்ல நண்பி, எப்போது பார்த்தாலும் புன்னகைப்பாள். என் கல்லூரி முடிவுகள் வந்து நான் முதல் வகுப்பில் பட்டம் பெற்ற செய்தி கேட்டு என் டிபார்ட்மெண்ட் வாசலை விட்டு வந்த போது லைப்ரரி வாசலில் இருந்த அனிதா புன்னகைத்தாள். நான் அனிதா நான் முதல் வகுப்பில் பட்டம் பெற்றுவிட்டேன் என முதலில் கூறியது அனிதாவிடம் தான். அவளும் எனக்கு வாழ்த்துக் கூறி மேல என்னப் போறிங்க என்று கேக்க நான் முதுனிலைப் பட்டம் படிக்கப் போறேன் என்றேன். அவளும் ரொம்ப நல்லது வாழ்த்துக்கள் என்றாள். அதுதான் நான் அனிதாவை கடைசியாகப் பார்த்தது. ஆனாலும் அவளின் நினைவுகள் இன்னமும் இருக்கு. நன்றி.

பெரிய மனுசன் ஆனது- ராகிங் 2

எனக்கு நம்ம செட் ஆளுக ஒரு பெண்ணை ராகிங் பண்ணச் சொன்னதும் ரொம்ப டிரையல் ஆகிட்டன். கொஞ்சம் மனசுக்குள்ள மெர்சலும் இருந்தது. மெல்ல ஜகா வாங்கலாம்னு பார்த்தா நம்ம ஹிரே இமெஜ் டமார் ஆகிடும் என்ன பண்றதுனு புரியாம சரினு தலையாட்டிட்டன். ஆனா ஒரு கண்டிசன் எனக்கு புடிச்ச பெண்ணைத்தான் ராகிங் பண்ணுவன் ஸ்ட்ரிக்டா சொல்லிட்டன். எனக்கு பிடிக்கலைனாலும் செய்து ஆக வேண்டியிருக்குனு ஒரு சங்கடம்.எந்த பெண்ணுனு டிசைட் பண்ண கொஞ்சம் டைம் ஆகிடுச்சு. இந்த ராகிங் முன்னாடி நீங்க என்னைப் பத்தி கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக் கிட்டாதான் இந்த பதிவு சுவாஸ்யமாக இருக்கும்.

எங்க ஊரு அப்ப ஒரு கிராமமும்னு சொல்ல முடியாம நகரமுன்னு சொல்ல முடியாத ரெண்டுங் கெட்டானா இருந்து. எங்க ஊரு ஒரு கிராமம் மாதிரி ஒரு குளேஸ் சர்க்யுட், எல்லாரையும் இவரு, இன்னாரு, இன்ன வீட்டு ஆசாமி என்று கூறலாம். ஊருக்குள் அந்த அளவுக்கு ஒற்றுமையும் புரிந்துணர்தலும் இருந்தது. எங்க ஊருல அப்ப எல்லாம் நாலு பள்ளிகள் தான் இருந்தது. அதுல பசங்களுக்கு மூன்று பள்ளிகள், அரசு மேல்னிலைப் பள்ளி, நகராட்சி உயர்னிலைப் பள்ளி, சி ஸ் ஜ உயர்னிலைப் பள்ளி. அரசு மேல்னிலைப் பள்ளி இடத்தில் கொஞ்சம் பெரிசு, பழமை வாய்ந்தது. நல்ல ரிசல்ட் கிடைக்கும்,ஆதலால் நிறைய பேரு இங்க தான் சேருவாங்க. சி,ஸ்.ஜ பள்ளி ஊரை விட்டு தள்ளி இருக்கும் அப்புறம் அங்க நிறைய மாணவர்கள் இந்த டிரைபல்ஸ் மற்றும் கன்வெட்டடு மாணவர்கள் தான் இருப்பாங்க, தரமும் குறைவு. இது எல்லாம் இல்லாம மற்றவை இரண்டும் உயர்னிலைப் பள்ளிகள் இங்க பத்தாவது முடித்தால் மீண்டும் பிளஸ் டூக்கு அரசுப் பள்ளியில் சேரனும், அதுக்கு அரசுப் பள்ளியில் ஆறாவது சேர்ந்தால் பன்னிரென்டாவது வரை ஒரே பள்ளியில் படிக்கலாம்,அதனால எல்லாரும் இங்கதான் சேருவாங்க. எங்க வீட்டில் அண்ணன், நான் ஜந்து பேரும் இங்கதான் படிச்சம்.பெண்ணுகளுக்கு பார்த்தீங்கனா புனித அலேசியஸ் மேல்னிலை பள்ளியும்,சி ஸ் ஜ யும் தான். சி ஸ் ஜ இரு பாலர் பள்ளி மற்றும் ஊருக்கு வெளிய இருக்கறதால அங்க பெற்றேர்கள் அனுப்ப மாட்டார்கள். எங்க ஊரு பெண்ணுக எல்லாம் இந்த அலேசியஸ் பள்ளில தான் படிப்பாங்க. நல்ல தரம் வாய்ந்த டெடிக்கேட்டட் பள்ளி. எங்க அரசு பள்ளிக்கும் இந்த பள்ளிக்கும்தான் படிப்புல போட்டி, ஹி ஹி எப்பவும் பெண்ணுகதான் ஜயிப்பாங்க.நாங்க பெரிய மனசு பண்ணி விட்டுக் கொடுப்பம்( ஹி ஹி நொண்டிச் சாக்கு). சரி விசயத்திற்கு போலாமா. எங்க ஊருல பெண்ணுகனா இந்த பள்ளில தான் படிப்பாங்க (இந்த ஒரு விசயத்த சொல்லத்தான் இவ்வளவு பில் டப்பு) இந்த பள்ளியின் நேர் எதிரில் தான் என் வீடு(என்ன காதுல புகை).ஆனாலும் சைட் அடிக்க முடியாது. ஏன்னா என் இரண்டாவது சகோதரி இந்த பள்ளியின் முக்கியமான ஆசிரியை. ஏன் முக்கியமான ஆசிரியை என்றால் அவர்கள் நல்ல அறிவு மற்றும் இரக்க சுபாபம் உடையவர். அந்த பள்ளியின் தேசிய மாணவிகள் படையின் நிர்வாகி, இந்திய இரானுவத்தின் பகுதி அதிகாரி. மிகவும் அழகு, நல்ல மிடுக்கு,நல்ல குரல், நல்ல துணிச்சல், பெறுமை இவற்றின் மொத்த உருவம்தான் எங்க அக்கா. அந்த பள்ளியின் எந்த விழா என்றாலும் முன் நிற்ப்பார். அந்த பள்ளியில் படிக்கும் நிறைய பெண்ணுகளுக்கு அவங்கதான் ரோல் மாடல் டீச்சர்.அன்பானவர். யாரையும் அடிக்க மாட்டார், ஆனால் முறைத்துப் பார்த்து கண்டிப்புடன் சத்தமிட்டு திருத்துவார். நிறைய ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு கட்டணம் செலுத்துவார், இலவச தனிப்பாடம் நடத்துவார். அங்க உள்ள பெண்களும் எங்க அக்கா என்றால் உயிரைக் கொடுக்கும் அளவுக்கு ஒரு கிரெஸ் இருந்தது.

இந்த அக்கா என்றால் எனக்கு உயிர், மற்ற அக்காவும் பிடிக்கும் என்றாலும் இந்த அக்கா எனக்கு பொன்னின் செல்வன் குந்தவை மாதிரி, சின்னப் பையன்ல நான் இந்த அக்கா மனுஸி இல்ல தேவதை என்று நினைத்தது உண்டு. நான் இந்த அக்கா கூட ஏழாம் கிளாஸ் படிக்கும்வரை அட்டை மாதிரி ஒட்டிக்கொள்வேன்.அவர்கள்தான் எனக்கு பொன்னியின் செல்வன்,சிவகாமியின் சபதம்,அலை ஓசை கதைகள் சென்னவர். நான் காலையில் இருந்து இரவு வரை அவர்களுடன் தான் இருப்பேன், இரவு மட்டும் எங்க அப்பா நெஞ்சு மேல படுத்துக்குவன். அதுதான் எனக்கு மெத்தை. அக்காவிற்கு தலைவலி, கால்வலி என்றால் பிடித்துவிடுவன் நாந்தான். இன்னைக்கி என் நாற்ப்பத்தி இரண்டாவது வயதில் நான் அந்த அக்காவிற்கு போன் செய்தால் கேக்கும் முதல் வார்த்தை " டாய் சுதாக்குட்டி எப்பிடிடா இருக்க?" இன்னமும் அவர்களுக்கு நான் குட்டிப்பையந்தான் ( நான் சின்னப் பையந்தானா வயசு பதினேட்டுதான்). என்ன சொல்ல வரன்னா நான் விளையாடுவது, அடிக்கடி இருப்பது எல்லாம் அந்த பெண்கள் பள்ளியில் தான். ஆதலால் டீச்சர் தம்பி மற்றும் கொஞ்சம் கலரா,குண்டா,சுமார் அழகா, நல்ல படுக் படுக்னு பேசுற பையன். அதனால எல்லா பெண்ணுகளுக்கு என்ன புடிக்கும் எப்பவும் எதாது பெண்ணுக எனக்கு ஜவ்வு மிட்டாய், மாங்காய், குச்சி ஜஸ் லஞ்சம் கொடுத்து என்னைத் தூக்கி வச்சுக்குவாங்க, என்னை ஒரு இரண்டாயிரம் பெண்ணுகள் வரை என் கன்னத்தைக் கிள்ளி இருப்பார்கள். நானும் எங்க அக்காவிடம் நிறைய தடவை புகார் சொல்லி இருக்கின்றென். அதுனால எனக்கு பெண்ணுக கிட்ட பேசுற கூச்சம் எல்லாம் கிடையாது. எங்க வீட்டுல எப்பவும் பத்து பதினைந்து பெண்கள் தனிப்பாடம் படிப்பார்கள். அங்க இருக்க எங்க அக்காவின் சக டீச்சர்ஸ் எல்லாருமென் வாயப் புடுங்குவது அவர்களின் பொழுதுபோக்கு நானும் சளைக்காமல் பதில் சொல்வேன்.இது இல்லாம எங்க வீடு சுத்தி இருக்கற நாலு தெருவுலையும் எந்த வீட்டுலையும் போய் அந்த ஊட்டு அம்மா, பாட்டி எல்லார் கிட்டையும் கதை அடிக்கறது என் பொழுதுபோக்கு. நான் நாலு நாள் அவங்க யாரது வீட்டுக்கு போகலைனாக் கூட என்னைத் திட்டுவாங்க இல்லைனா எங்க வீட்டுல வந்து என்ன உடம்பு சரியில்லையானு கேப்பாங்க. எனக்கும் எல்லார் கிட்டையும் மரியாதையாக பழகுவது, அன்பா பேசுவது ஆசையாக இருப்பது போன்றவை எங்க வீட்டில் கற்ற பாடம். போடா,போடி, வாடா, வாடி என்று ஒருமையில் அழைத்தால் எங்க அம்மாவிற்கு பிடிக்காது. எங்க அண்ணன் கண்ணதில் கைரேகை வச்சுடுவார். நிறைய, கொள்ளை கொள்ளையாக அன்பு காட்டினாலும் எங்க வீட்டில் படிப்பு, ஒழுக்கம் என்ற விசயத்தில் ரொம்ப ஸ்டிரிக்ட். எங்க அம்மா மத்துகட்டை தூக்கிடுவாங்க,அல்லது எங்க பெரிய அண்ணன் அடி பின்னிடுவார், கையில எது கிடைத்தாலும் அடிச்சுடுவார். ஆதலால் இந்த இரு விசயத்திலும் நாங்களும் ஒழுங்காக ஒழுங்கை கடைப் பிடிப்போம். பொய் சொன்னால் விழும் அடிகளுக்கு கணக்குப் பாக்க முடியாது,அந்த அளவுக்கு அடி விழுகும், இதுக்கு நான் அடி வாங்குனது இல்லை(ஒருமுறை பொய் சொல்லாமல் பொய் சொன்னதாக தர்ம் அடி வாங்கினனேன்,அது தனி பதிவில் சொல்கின்றேன்). ஏன் என்றால் பொய் சொல்வது எனக்கும் சிறுவயதில் இருந்து பிடிக்காது. எங்க அப்பா எல்லா குழந்தைகளுடன் நல்ல பாசமா இருப்பார் என்றாலும் பெண் குழந்தைகள் மூவரிடமும் அளவு கடந்த அன்புடன் இருப்பார். என் வாழ்கையில் எங்க அக்காக்களை எங்க அப்பா திட்டி நான் பார்த்தது இல்லை. கோவப் படக்கூடமாட்டார். பெண் குழந்தைகளை மகாலட்சுமி என்பார். அந்த பழக்கம் எனக்கும் ஒட்டிக்கொண்டது. எனக்கும் பெண்கள் முகம் வாடியிருந்தால் புடிக்காது,பொதுவாக அழுகாய்ச்சி எனக்கு சினிமாவில் கூடப் பிடிக்காது அதுவும் நேரில் அழுதால் கேக்கவேனாம். குழந்தைகள்,பெண்கள் அழுதால் எனக்கு மனம் இளகிவிடும் அல்லது என் கண்ணில் கன்னிர் இருக்கும். இன்னமும் அப்படித்தான்.(சுய புராணம் போதுமுனு நினைக்கின்றேன்) இப்படி நான் எப்போதும் அந்த பள்ளியில்தான் இருப்பேன், டீச்சர் தம்பி என்று எல்லா பெண்களுக்கும் தெரியும். எங்க வீட்டில் அனைவரும் நல்லா படிப்பார்கள்,ஒழுக்கமாகவும் இருப்பார்கள் எனவே அய்யிரு வூட்டுப் பசங்க நல்ல பசங்க என்று என் அண்ணன்கள் அனைவரும் பேரு எடுத்ததால நானும் ஒழுக்கமா இருந்து தொலைக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானனேன். நான் இப்படி அந்த பள்ளியிலே வளர்ந்தால எனக்கு பெண்ணுக மத்தியில நல்ல பெயர் இருந்தாலும் எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் சுதந்திரம் பறி போய்விட்டது. இது எல்லாம் ஒன்பதாம் கிளாஸ் வரையில் தான் அப்புறம் எனக்கு வெக்கம் வர ஆரம்பித்து பள்ளிக்குள் செல்வதை நிறுத்தினேன்.எங்க வீட்டில் எதாது எங்க அக்காவிற்கு கொடுத்து அனுப்பினால் கூட நான் வாட்ச்மேனிடம் கொடுத்துவிடுவேன். அவர் ஏம்பா உள்ள போய் கொடுத்துவா என்றால் நான் நெளிவதைப் பார்த்து புரிந்து கொண்டார். ஒருமுறை நான் உள்ள போக வேண்டிய கட்டாயத்தில் போன போது அங்கு என் அக்கா கூட நிறைய டீச்சர்ஸ் லஞ்ச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அவர்கள் என்னிடம் சுதா! வா வா என்று ஏன் வருவது இல்லை என்று சகஜமாக கேக்க, நான் என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் முழித்து கூச்சத்தில் நெளிய, அவர்களில் ஒரு சீனியர் டீச்சர் "ஏய் மஞ்சு உன் தம்பி பெரிய மனுசன் அகிட்டாண்டி" என்று கமண்ட் பண்ண எல்லாரும் சிரிக்க நான் என் அக்காவிடம் கூட சொல்லாமல் வெக்கத்தில் வெளிய ஓடிவந்துட்டன். அப்பதான் எனக்கு பெரிய மனுசன்னா என்னனு புரியாமல் பெரிய மனுசன் ஆகிட்டனு புரிஞ்சது. அதுக்கு அப்புறம் நான் அந்த பள்ளிக்குள் போவது இல்லை எங்க அக்காவும் கூப்பிடுவது இல்லை. என் டாவு ஃபிகர் கலை நிகழ்ச்சிக்கு மட்டும் உள்ள போயி ஒரு ஓரமா நின்னு பார்த்துட்டு வந்தன். இந்த புரணத்தில் புரிந்து இருப்பீர்கள் நான் ஏன் பெண்களை ராகிங் பண்ண தயங்குனன்னு. அப்படியும் ஒரு பெண்ணை ராகிங் பண்ணினேன். சுய புரணத்தில் பதிவு ரொம்ப நீளம் ஆகிட்டது, தப்பா எடுத்துக்காதிங்க, என் குணத்தை புரிந்தால் தான் அடுத்த பதிவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்பதால் இவ்வளவு பில்டப்பு. அடுத்த பதிவில் கண்டிப்பா அந்த ராகிங் பற்றிச் சொல்லறன். நன்றி.

கல்லூரிச் சாலை- ராகிங் அனுபவங்கள்.

பொதுவா எனக்கு ராகிங் எல்லாம் புடிக்காதுங்க, ஆனா ராகிங் பண்றவங்களை வேடிக்கை பார்த்து சிரிச்சுக் கிட்டு இருப்பன். நமக்கு நல்ல பல்லு இளிக்க தெரியுமுங்க, அந்த மாதிரி எனது கல்லூரி நண்பர்கள் (எல்லாரும் நண்பர்கள்தான் ஆனாலும் எங்க செட்). இந்த காபி டவரா செட், சேவிங் செட் மாதிரி நாங்க ஒரு ஆறுபேரு கல்லூரி செட், உன்மையா ஜந்து பேருதான் செட்,நான் அப்ப அப்பப்போய் ஒட்டிக்குவன்.
அவனுக எங்கிட்ட டேய் எங்க டேர்ம் முடிந்ச்சது, இப்ப நீதான் பண்ணும்னு, என்னமே சொத்துல பாகம் பிரிக்கற மாதிரி சொல்லிட்டானுக நானும் மறுப்பு தெரிவித்து வேற வழி இல்லாதால ஒத்துக்கிட்டேன். அப்பப் பார்த்து பிரெம் நவாஸ்னு ஒருத்தன் முதல் ஆண்டு மாணவன் பேண்ட் சர்ட் டக் இன் செய்துகொண்டு வந்தான். பசங்களும் அவன் ஸ்டைலா இன் பண்ணிட்டு வரான், அவனை ராகிங் பண்ணுனு டார்கொட் கொடுத்தாங்க. எங்க கல்லூரியில் ஒரு எழுதாத சட்டம் எங்க சீனியர்கள் எங்களுக்கு சொல்லியிருந்தாங்க. அது என்னன்னா முதலாமாண்டு மாணவர்கள் இவர்கள் கொடுக்கும் வெல்கம் பார்ட்டி வரைக்கும் சர்ட்டை டக் இன் செய்துகொண்டு வரக்கூடாது. (ரூல்ஸ் நொ ஒன்னு)

நானும் பிரெம் நாவாஸக் கூப்பிட்டு தம்பி பேரு என்ன? எந்த ஊரு? என்ன கோர்ஸ் என்று கேட்டு(ஏன்னா அடுத்த கோர்ஸ் பசங்களை நாங்க கிண்டல் பண்ணக் கூடாது(ரூல்ஸ் நொ இரண்டு). அவனும் எங்க கோர்ஸ்தான். உடனே நான் இத பாருனு ரூல்ஸ் நொ ஒன்னை சொன்னன். அதுக்கு அவனும் இன்சர்ட்டை எடுத்துவிட்டு எங்க எல்லாருக்கும் ஒரு சல்யூட் பண்ணிட்டு போய்ட்டான். எங்க செட் எல்லாரும் என்னைக் கொலைவெறியுடன் பார்த்து டாய் இதுக்கு பேரா ராகிங் என்று கடுப்பானார்கள். நானும் சரி நாளைக்கி வேற யாரையாது பண்ணறன் என்று கூற அவர்கள் சமாதானமாக போய்விட்டார்கள். முதல் வருசம் எனக்கு சீனியர்கள் எல்லாரும் எனக்கு பள்ளித் தோழர்கள் என்பதால் எனக்கு ராகிங் அவ்வளவா இல்லை. நான் பிளஸ் டூ ல கணக்குல கப்பு வாங்கிய காரணத்தால் என் பள்ளித்தோழர்கள் அனைவரும் எனக்கு சீனியர்கள். அவர்கள் என் வகுப்பிற்கு ராகிங் வந்தபோது நான் எனக்கு நல்லா தெரிஞ்ச ஒருத்தனை பெயர் சொல்லிக் கூப்பிட அவன் சும்மா இருடா நான் இப்ப சீனியர் என்றான். அதுக்குள்ள மற்ற மாணவர்கள்(அவர்களும் நண்பர்கள்தான், எனக்கு நட்பு வட்டம் கொஞ்சம் யுனிவர்ஸ் மாதிரி பெருசு) ஹலோ நாங்க இப்ப சீனியர்ஸ் இந்த பிரண்ட்சிப் எல்லாம் கல்லூரிக்கு வெளியில் வைத்துக்க என்று கூறி என்னை எழுந்து ஒரு பாட்டு பாடச் சொன்னார்கள். நானும் எழுந்து என் பஞ்ச கல்யானி (கழுதை) குரலில் விநாயகனே வினை தீர்ப்பவனே என்று ஆரம்பிக்க அவங்க உடனே என் இசைத்திறமையைப் பார்த்து டாய் உக்காருடா என்று ஏக காலத்தில் கத்தினார்கள். நானும் உக்காந்துட்டன். இதுதான் என் ராகிங் அனுவபம். சரி விசயத்திற்கு வரன். இல்லனா வால்பையன் என்னை பின்னூட்டத்தில் அறுவை சக்கரவர்த்தி விருது கொடுப்பார்.

அடுத்த நாள் மறுபடியும் பிரெம் நாவாஸ் டக் இன் செய்து வர, நான் கடுப்பாகி அவனைக் கூப்பிட்டு ஏம்பா நான் நேத்தே சொன்னன் இல்ல டக் இன் எடுத்துவிட்டு போ என்று சொல்ல அவன் எனக்கு இன் செய்துதான் பழக்கம், ஆதலால் முடியாது என்று சொன்னான், நான் உடனே நீ இப்ப எடுக்கறியா இல்லை நான் எடுக்கட்டுமானு கடுப்பா கேக்க, அவன் நான் யார் தெரியுமா? ராயல் எலக்ரிக்கல்ஸ் சாதிக் உடைய மச்சினன்னு சீன் போட்டான். எனக்கு ரொம்ப கோவமாகி கடுப்பில் அவன் பெல்ட்ட கழட்டி ஜிப்பை இறக்கி சர்ட்டை வெளியில் எடுத்துவிட்டு நீ போய் சாதிக், இல்ல சாகுல் இல்ல ஜாகீர் யாரை வேனா போய்க்கூட்டி வா என்று கூற அவன் அதிர்ச்சியாகி அவனும் கோவத்தில் பேன்ட் போட்டுட்டு ஓடிப்போய்ட்டான். எங்க கல்லூரி ஒரு இருபாலர் கல்லூரி. இது நடந்த கொஞ்ச தூரத்தில் சில நண்பிகளும் இருக்க(நல்லவேளை அவங்க யாரும் பார்க்கலை) அவன் ரொம்ப கோவம் பிளஸ் அவமானத்துல ஓடிப்போய்ட்டான். நான் கோவத்துல இப்படி பண்ணிட்டாலும் குற்ற உணர்வில் இருந்தேன். என் நண்பர்கள் எனது முதல் கோபத்தைப் பார்த்ததால் அதிர்ச்சி மற்றும் ஆச்சிரியத்தில் இருந்தனர். இது அன்று காலை நடந்தது.

அன்று மதிய உணவு இடைவேளையின் போது நாங்க மரத்தடியில் நின்றுருந்தேம்(குரங்கு எல்லாம் அங்கதான இருக்கும்). அப்போது பிரெம் நாவாஸ் அவன் மாமா சாகுல் அமிது என்ற சாகுலுடன் வந்தார். பிரெம் நாவாஸ் என்னைக் கை காட்ட அவர் அப்படியே ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிவிட்டார். என் எதிரில் நின்று என்னை வியப்பாக பார்த்துக் கொண்டு சுதா நீயா?, சுதா நீயா? எனப் பலமுறை கேட்டார்(ஏன்னா நான் ரொம்ப நல்லவன்னு எல்லார் கிட்டையும் சீன் போடுவமில்லை). நான் ஆமான்னா! நான் முதல் நாள் ஒழுங்கா சொன்னேன். அடுத்த நாளும் இன் பண்ணிட்டு வந்தது இல்லாம நான் யாருனு தெரியுமானு திமிரா பேசினான். உங்களை எல்லாம் கூட்டி வருவதாக கூறினான். அதான் கோவத்துல இப்படி பண்ணிட்டேன் பதிலளிக்க அவர் பிரெம் நாவாஸிடம் டேய் இவரும் உனக்கு அண்ணன் மாதிரிதான் ஒழுங்கா சொல்லறத கேட்டு நடடா. என்று சொல்லிவிட்டு சரி சுதா நம்ம சொந்தக்காரன் தான் பார்த்துக்க என்றும் சொல்லிவிட்டுப் போனார். பிரெம் நாவாஸும் சாரிங்க என்று சொல்லிவிட்டு டக் இன்னை எடுத்துவிட்டுப் போனான். அவனுக்கு ஆச்சரியம் அவன் மாமா என்னிடம் இப்படி பேசியதும், என்னை என்னமே பெரிய தாதா ரேஞ்சுக்கு நினைச்சுட்டன் போல.

என்ன நடந்துன்னா எங்க வீட்டுல நாங்க எப்பிடி அண்ணன் தம்பி ஜந்து பேரே அதுபோல அவர்கள் வீட்டிலும் ஜந்து பேர்.எல்லாரும் எங்க அண்ணன் எல்லாரும் அவங்க வீட்டுல எல்லாருடன் படித்து இருக்கார்கள். ஒவ்வேறு அண்ணனுக்கும் ஒவ்வேறுத்தர் பிரண்ட். இந்த சாகுல் அண்ணா என்னுடைய நேர் மூத்த அண்ணன் பிரண்ட். அவங்க வீட்டு கடைசிப் பையன் ஜாகீர் என்னுடைய வகுப்பு தோழன் இல்லாவிட்டாலும் எனக்கு மட்டைப்பந்து விளையாட்த் தோழன். அவர்களின் சகோதரிகள் இருவரும் எங்க அக்கா உடைய மாணவிகள். நான் அவர்கள் வீட்டில் சென்று விளையாடி, சாப்பிட்டும் இருக்ககேன். என்னை அங்க எல்லாருக்கும் பிடிக்கும். அப்படி இருக்க அவங்களை சொல்லி என்னை மிரட்டினால் (படம் காண்பித்தால்) எப்படி இருக்கும். அதற்க்கப்ப்றம் பிரெம் நாவஸிடம் என்ன நடந்தது என்று கேக்க அவன் வீட்டில் அவன் அக்காவிடம் போய் அழாத குறையாக நான் கல்லூரிக்கு போகமாட்டேன் என்று கூறியுள்ளான் அதுக்கு அவன் அக்கா என்ன என்று கேக்க அவர்களிடம் சொல்ல அங்க சாப்பாட்டு டேபிளில் ஒரு பஞ்சாயத்து(ரவுண்ட் டேபில் கான்பரன்ஸ்) நடந்துள்ளது. அதில் சாதிக் பாய் முதலில் சீனியர்ஸ் சொன்னா செய்துட்டு போ என்று சொல்ல அதுக்கு என்னங்க நீங்க ஒரு பொறுக்கி நடு கிரவுண்டில் வைத்து இப்படி பண்ணியிருக்கான் நீங்க அட்வைஸ் பண்ணறீங்க என்று கோவப்பட, அவங்க பெரிய அண்ணன் இது கல்லூரி விசயம் நம்ம உள்ள போகக் கூடாது. வேனா கல்லூரி முதல்வரிடம் புகார் செய்யலாம் என கூறியுள்ளார். ஜாகிர் அது எல்லாம் வேண்டாம் நான் கல்லூரிக்கு வெளில உதைக்கிறேன் என்று கூற, கடைசியா சாகுல் அண்ணாதான் அந்த பையன் நம்ம பேரு எல்லாம் சொல்லியிருக்கன். அதனால தெரிந்தவந்தான் இருக்கும், முதல நான் போய்ப் பார்த்துட்டு வரன் அப்புறமா பார்த்துக்கலாம் என்று சொல்லியிருக்காங்க. அப்புறம்தான் உங்களுக்கு தெரியுமே.

ஆஆ ஒரு முக்கியமான விசயம் சொல்ல மறந்துட்டன், வெல்கம் பார்ட்டியில் நான் நாவஸிக்கு டீ ஊத்திக் கொடுத்ததும், நானே அவனுக்கு ட்க் செய்துவிட்டது. அதன்பின் இருந்த இரண்டு வருடங்களில் அவன் எந்த சந்தொகம் என்றாலும் என்னிடம் தான் கேப்பான். என் நேட்ஸ் மற்றும் பாடக் குறிப்புகள் எல்லாம் அவனுக்குத்தான் குடுத்தேன். அந்த இரண்டு வருடமும் அவன் என்னை எங்கு பார்த்தாலும் வணக்கம் சொல்லுவான். (ஒர் ரகசியம் என் நண்பர்களுக்கு தெரியாது உங்களுக்கு சொல்லறன், நீங்க யாருகிட்டையும் சொல்லாதிங்க, நான் நடு கிரவுண்டில் இந்த மாதிரி கோவத்தில் கேவலமாக நடந்துகொண்டது என் மனதை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு நாள் நவாஸை அழைத்து சாரி நவாஸ் எதே கோபத்தில் அந்த மாதிரி நடந்துக்கிட்டேன், தப்பா எடுத்துக்காத என்று மன்னிப்பு கேக்க அவன் அதுனால என்னங்க பராவயில்லை என்றான், ஒரு தாதா ரேஞ்சுல பார்த்த என்னை இப்ப ஒரு பெரிய மனுசன் ரேஞ்சுக்கு பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டான்).
ஜாகிர் கல்யானத்தில் நான் போயிருந்த சமயம் அவன் சகோதரிகள் எல்லாம் என்னை டாய் பொறுக்கி என்று செல்லமாக திட்டியதும் மறக்க முடியாத சம்பவம்.

டிஸ்கி: பதிவு ரொம்ப நீளமா வந்ததால இன்னேரு விசயத்த சொல்ல முடியலை. இந்த ராகிங் நடந்த அடுத்த நாள் பசங்க என்னிடம் ஒகே. அடுத்து ஒரு பெண்னை ராகிங் செய்யவேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்கள். அதுவும் ஏறக்குறைய கல்லூரி சீட்டுக் கிழிக்கிற அளவுக்கு போச்சு. அந்த ஸ்வாரஸ்யமான சம்பவம் அடுத்த பதிவில். நன்றி.

ரொம்ப நல்லவனா இருக்கதிங்க பாஸ்-அது தப்பு

யாரும் ரொம்ப நல்லவங்களா இருக்காதிங்க அதுக்காக ரொம்ப கெட்டவரகவும் இருக்காதிங்க குறைந்த பட்ச சில்லறைத் தவறுகள், ஆசைகளுடன் வாழுங்கள். மிதமான தப்பு அல்லது மிதமான பொய்கள்(பொண்ட்டாடி கிட்ட சொல்லறது) சொல்லுங்க. ஏன்னா ரொம்ப நல்லவங்க யாரும் இந்த உலகத்தில் அதிக நாள் வாழ்வது இல்லை. என் நண்பர்களிலும், எனக்கு தெரிந்தவர்களிலும் ரொம்ப நல்லவர்கள் என்று நான் நினத்த நாலு பேர் குறைந்த வயதில் மரணமடைந்தனர். அதில் வெறுத்து நான் வைத்ததுதான் இந்த தலைப்பு.

எங்க பள்ளியில் நல்ல கருப்புச் சட்டை, சிவந்த பெரிய கண்கள், கூரிய நாசி, சில சமங்களில் மெல்லிய தாடி, வெள்ளைப் பேண்ட் அல்லது வெள்ளை வேஸ்டி எங்காவது தெரிந்தால் கண்டிப்பாய் சொல்லிவிடலாம், அது வடிவேல் அண்ணன் தான். அவர் எங்க பள்ளியின் உதவியாளர் (பியுன்). திராவிட இயக்கத்தின் மீது பற்று உள்ளவர்,பள்ளி சீருடைதான் அவருக்கும் என்றாலும் (காக்கி கால்சட்டை மற்றும் வெள்ளைச் சட்டை) அவர் கருப்பு வெள்ளையில் தான் வருவார், தலமை ஆசிரியரும் கேக்க மாட்டார்,கேட்டால், அவருக்கு அன்று மாலை ஒரு பாராட்டு விழா நடத்துவார். நாங்க எல்லாம் அவரை அண்ணா என்று கூப்பிட்டு வணக்கம் சொல்லுவேம், அதுக்கு இரண்டு காரனங்கள் இருந்தது ஒன்று அவர் எங்க வீட்டுக்குப் பழக்கம்(அப்பா கல்வித்துறை ஆதலால் பள்ளிக் கடிதம் மற்றும் தகவல் சொல்ல வருவார்). மற்றென்று (இதுதான் முக்கியம்)நாங்க பள்ளிக்கு லேட்டாப் போன நைசா கதவைத் திறந்து விடுவார். அவர் விடுவதற்கு இரண்டு காரணம் ஒன்று எங்க அப்பா, இரண்டு நான் ரொம்ப நல்ல பையன்(அப்பிடினு அவர் நினைப்பு) நல்லவர், அதிர்ந்து பேசமாட்டார்,பசங்களிடம் பாசமாக இருப்பார். வாத்தியார்கள் எது சொன்னாலும் செய்வார். தனது சைக்கிளில் தலை நிமிந்து மிதமான வேகத்தில் ஓட்டி வருவார்.ஆனா

இது எல்லாம் பள்ளி முடிந்து மாலை ஆறு மணி வரைக்கும்தான், ஆறுமணிக்கு மேல ஆகிடுச்சுனா
குடியின் உதவியால அய்யா அன்னியனா மாறிடுவார். அவர் சிவந்த கண்களுக்கு காரணம் தினசரி குடிதான். அப்ப திராவிட இயக்க சரித்திரம், புவியியல்,அறிவியல் எல்லாம் நல்ல தமிழ் வார்த்தைகளுடன் வரும். பெரும்பாழும் வழக்கமா திட்டு வாங்குற பார்ப்பான், பார்ப்பனியம் தான். அப்ப எங்க பள்ளியில நிறைய பார்ப்பன ஆசிரியர்கள். மாணவர்களை திட்டும் அவர்கள் எல்லாம் வடிவேலுவின் வாயில் மின்னல் வேகத்தில் நுழைந்து கசங்கி வருவார்கள். பள்ளி முடியும் சமயம் அவர்களிடம் மண்டை சொறிந்து அவர்களின் காசில்தான் அவர்களுக்கு அர்ச்சனை நடைபெறும்.அப்ப மாட்டுனா சும்மா காதுல இரத்தம் வர்ற வரைக்கும் வர்க்கப் போரட்ட கதைகள் தூய விளக்கத்துடன் கேக்கலாம். மறுனாள் காலை பழைய வடிவேல் அண்ணாவைப் பார்க்கலாம். மொத்தத்தில் குடிக்காம நல்லவர். குடித்தால் கோபவாதி. இப்ப புரிஞ்சுதா தலைமை ஆசிரியர் ஏன் கேக்க மாட்டார்னு.

ஒரு நாள் நாங்க வேதியியல் ஆய்வகத்தில் இருந்த போது அங்கு வந்த வடிவேலு அண்ணன் தலை செறிந்துகொண்டு நின்றார். எங்கள் வேதியியல் ஆசிரியர் ஒரு அந்தனர். அவர் உடனே என்னப்பா இன்னிக்கி நானா மாட்டுனன் என்று சிரித்துக்கொண்டு கேக்க வடிவேலண்ணன் அப்பிடி எல்லாம் இல்லை சார் என்றார். கொஞ்சம் மாசக்கடைசி காசு இல்லை, யாரும் கடனும் கொடுக்கலை, வேறவழியில்லை என்று தயங்க சாரும் உனக்கு இதே வேலையாப் போச்சு ரொம்ப இப்படி சாப்பிட்டினா உடம்பு கெட்டுப் போய்டும் என்றார். இந்த மாதிரி பண்ணிக் குடிக்காத என்று அட்வைஸ் பண்ணினார். அதுக்கு வடிவேலு மொளனமாக நிற்க ஆசிரியரும் சரி சரி மாலை ஆய்வகம் பூட்டுவதற்கு முன்னாள் நான் பீக்கரில் ஊற்றி ஜன்னலுக்கு வெளிய வைக்கிறன் என்றார். எங்களுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. சாருகிட்ட ஏது சரக்கு என்று?. வடிவேலு தேங்கஸ் என்று சொல்ல ஆமா நீ குடுத்தா குடிச்சுட்டு எங்களை திட்டுவ, குடுக்களைனாலும் எங்களை திட்டுவாய் என்று சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார். அப்புறம் தான் தெரிந்தது ஆய்வகத்தில் உள்ள ஸ்பிரிட் அல்லது ஈத்தரில் சார் தண்ணி கலர்ந்து டையலூட் பண்ணி வச்சுடுவார், வடிவேலண்ணன் அதில் எலுமிச்சை சாறு கலந்து சரக்கு ஆக்கி சாப்பிடுவார்னு.

இவரின் பையன் வீரமணி, குணத்தில் தங்கம், நல்ல பழக்கங்களுக்கு உதாரனம். நல்ல கருப்பு என்றாலும், களையாக புன்சிரிப்புடன் காணும் அழகன். எனக்கு இரண்டு வருட ஜூனியர் என்றாலும் நான் அமராவதி ஆற்றுக்கு குளிக்க செல்லும் போது எல்லாம் சிரிப்பார், ஒன்று இரண்டு வார்த்தை பேசுவார். அவர் கையில் எப்பவும் புரட்சிப் புத்தகங்கள் அல்லது பெரியார் புத்தகங்கள் இருக்கும். நானும் அவரின் பாடப்படிப்பு பற்றிப் பேசிவிட்டு வருவேன். படிப்பில் மகா கொட்டி. முதுனிலை பட்டம் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றவர்.அவரும் தன் தந்தையின் வழியாக பகுத்தறிவுவாதி. இதுகுறித்து நான் அவர், சிலுவை அணிந்த அவரின் நண்பன் மூவரும் விவாதம் செய்வேம்(அதான வாய வச்சுட்டு சும்மாயிருக்க மாட்டனே). நானும், அவரின் நன்பரும் சேர்ந்து அவரிடம் பகுத்தறிவு சிந்தனைகளைக் கலாட்டா செய்வேம், சளைக்காமல் ஈடுகொடுப்பார். ஆனாலும் அவரின் புன்சிரிப்பு மாறாது. ஒரு நாள் அவர்(வீரமணி) கலங்கிய முகத்துடன் ஒரு வார தாடியுடன் இருந்தார். நான் பதறிப் போய் கேக்க அவர், அவரின் சேகம் கலர்ந்த சிரிப்புடன் சொன்னார். ரெண்டு கிட்னியும் புட்டுக்கிச்சு பாஸ், டாக்டர் நமக்கு இரண்டு மாசம் கொடு வச்சுட்டார்னு.
பின் சில நாள் கழித்து இருபத்தி நாலாம் வயதில் அவர் மரணமடைந்தார். அவரின் இறுதி சடங்கு திராவிட கலாச்சாரத்தின் படி கேலாகலமாக பெரிய சப்பரம் செய்து சுற்றிலும் உதயசூரியன் போல தி.க மற்றும் தி.மு.க கொடிகளை வைத்துருந்தனர். ஆட்டம்,மேளம், வாணவேடிக்கைகளுடன் அமைதி இறுதி ஊர்வலம் சென்று அடக்கம் செய்தனர். நான் ஒரு ஓரமாக நின்று நண்பனின் ஊர்வலத்தை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். இப்படியாக அவர்களின் அமைதி ஊர்வலத்தை முடித்தனர்.நானும் வேலை நிமித்தமாக வெளியூருக்கு வந்துவிட்டேன்.
கொஞ்ச காலம் கழித்து நான் பள்ளி அருகில் சென்றபோது வடிவேலண்ணனைப் பார்த்தேன். சேகம் ததும்பிய கண்களுடன் வெள்ளைச் சட்டை காக்கி பேண்ட்டில் நிறைய தாடியுடன் மிக மெதுவாக சைக்கிள் ஓட்டி வந்தார். எனக்கு ஆச்சிரியமாக இருந்தது அவரின் உடை மாறியது பற்றி. நான் அவரிடம் வணக்கம் அண்ணா எனக்கூற அவர் சைக்கிளை நிறுத்தாமல் ஒரு வறட்டுப் புன்னகை சிந்தி சென்றார். நான் அருகில் இருந்த என் உயிர் நண்பனிடம் என்னடா இது என்று கேக்க அவனும் இப்ப எல்லாம் இப்படிதாண்டா அவர் கருப்பு சட்டை போடுவது இல்லை அதே சமயம் கோவிலுக்கும் போவது இல்லை. இப்போது எல்லாம் குடித்தால் சுருண்டு படுத்துக்குவார் யாரிடமும் பேசமாட்டார் அப்படி யாரது பேசினால் இதுபோல வறட்டு சிரிப்பு சிரிப்பார் என்றான் சலனம் இல்லாமல். நான் அதிர்ந்து நின்றேன் சலனத்துடன். எனது நண்பனைப் போல் ஒரு பிள்ளையை பறிகொடுத்துவிட்டு உயிர் வாழ்வது கூட ஆச்சரியம்தான்.

கண்ணேடு கண் நேக்கின் காதலா

கண்ணேடு கண் நேக்கின் காதலா
என்று பரிகசித்த நான்
உன் கண்ணேடு கண் நேக்கி
என் வாழ்வின் அடிப்படை ஆனது காதலா

கண்ணேடு கண் நேக்கி
காதலால் கசிந்துருகி
காமன் படுத்தும்பாடு தாங்கா
மண்ணேடு மண் நேக்கும் இனியவள் இவள்

கண்கள் பார்க்க மட்டும் அல்ல என்றும்
கண்கள் தொலைத்தொடர்பு சாதனம் என்றும்
கண்கள் முகத்தின் அழகு காட்டும் என்றும்
கண்களிள் அகத்தினை காட்டினாள் அவள்

கண்ணேடு கண் நேக்க
உன்ணேடு முகம் நேக்க
துடிக்கும் உன் உதடு நேக்க
அது என்ன உன் உள்ளத்தின் ஓசைகளா

மெல்ல கண் பார்த்து
பின் நிலம் பார்த்து
இறுகும் உன் கைளின் விரல்களைப் பார்த்து
நிலத்தை அளக்கும் உன் கால் பார்த்து

மெல்ல நான் எனக்குள் வியர்ந்தேன்
பின் இவள் மானுடமா என அயர்ந்தேன்
இவள் தேவகண்ணிகை என தெளிர்ந்தேன்
கொஞ்சும் நிலவு இவள் என புரிந்தேன்.

வறண்ட நினைவுகள் நீ மரித்துவிட்டாய் எனவும்
காய்ந்த முகமும் நீ வரமாட்டாய் எனவும்
தேயந்த எனது நெஞ்சம் நீ பிரிந்துவிட்டாய் எனவும்
எனக்கு புரிந்த போது எனதாவி எனது உடலில் இல்லை.

அம்மாவும் கடவுள் அனுபவங்களும். ஒரு திகில் சம்பவம். (புனைவு அல்ல)

அப்போது நான் கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படித்த வந்த சமயம், எனது இரண்டாம் சகோதரி புதுமனை ஒன்று கட்டிமுடித்து புதுமனை புகுவிழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்துருந்தார். நல்ல பொளனர்மி நாளில் விழா நடக்க இருந்தது. அதற்கு முந்திய நாளில் இருந்து எனக்கு வேலைகள் ஆரம்பமாயின. அப்போது எல்லாம் நமக்கு சைக்கிள் தான் போயிங் 707. சைக்கிள எடுத்த சும்மா அசுரவேகத்தில் ஓட்டுவேன். நான் டாவடிச்ச ஃபிகர் கூட எனது சைக்கிளின் வேகம் பார்த்து ஆச்சரியப்படும். அந்த அளவுக்கு சைக்கிள் பிரியன். அன்று காலை முதல் ஒரு இருபது, முப்பது தடவை எங்க அக்கா வீட்டிற்கும், கடைகளுக்கும் ஓட்டியிருப்பேன். அந்த வீடு எங்கள் ஊரில் பைபாஸ் சாலையத் தாண்டி, வீட்டுவசதி வாரியம் அருகில் உள்ளது. அப்போது அங்கு இரவில் நடமாட்டம் அதிகம் இருக்காது(இப்ப அதுதான் ஊரு என்று சொல்லுமளவு பிரபலம் ஆகிவிட்டது).

அன்று மாலை சரியாக எட்டரை மணி இருக்கும் நான் கடைகளுக்கு சென்றுவிட்டு எங்க அக்கா வீட்டிற்கு போய்க்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது அங்கு தீயணைப்பு நிலையம் அருகில் ஒரு முச்சந்தி உள்ளது. அது விபத்துக்கள் அதிகம் நடக்கும் பகுதி. அப்போது எல்லாம் கோவை டு மதுரை செல்லும் போருந்து அல்லது லாரிகளில் அடிபடுவது சகஜம். ஒருமுறை ஒரு குடும்பத்துடன் அங்கு விபத்து நடந்தவுடன் அங்கு பல வேகத் தடைகளை நிறுவி தற்போது விபத்துக்களைக் குறைத்துள்ளனர். சரி நாம் விசயத்திற்கு வருவேம். நான் அப்போது அந்த வழியாக சைக்கிளில் வந்த போது அந்த முச்சந்தியை கடந்தபின் சிறிது அடிகளில் என்னால் சைக்கிளை மிதிக்கக் கூட முடியவில்லை,எனது கால்களில் பெரும் பாரம் ஏற்ப்பட்டால் போல் ஒரு உணர்வு. என் கால்கள் இரண்டையும் யாரே பிடித்து இளுப்பது போல் ஒரு அயற்சி. என்னால் சைக்கிள் ஓட்ட முடியமல் கஷ்டப்பட்டு முழு பலத்துடன் சைக்கிளை மிதித்தேன். அப்போதும் என்னால் மிதிக்க முடியவில்லை. வீடு அங்கு இருந்து கொஞ்ச தொலைவுதான் என்பதால் முழுபலத்துடன் மிதிக்க ஆரம்பித்தேன். எனக்கு சைக்கிள் மிகவும் எடை கூடியது போல்வும், என் கால்கள் இரண்டும் பலம் இழந்தது போல் ஒரு உணர்வு. நானும் சரி காலையில் இருந்து ஓட்டியதால் மிகவும் களைப்பாக இருக்கும் போய் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம் என இறங்கி தள்ளிக் கொண்டுபோனேன். தள்ளக்கூட முடியாத ஒரு களைப்பு. ஒருவழியாக நான் அக்கா வீட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன். அங்கு வாசலில் இருந்த எங்க அக்கா,மாமா இனி போதும் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொன்னார்கள். நானும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து சாப்பிடுகிறேன் என்றி கூறிவிட்டு, வீட்டின் கீழ் உறவினர்கள் அனைவரும் இருந்ததால் நான் தனிமை வேண்டி வீட்டின் மெட்டை மாடிக்கு சென்றேன். எனக்கு கூட்டமாக இருந்தால் அதிக நேரம் இருக்கமாட்டேன். கொஞ்ச நேரம் அனைவரிடமும் பேசிவிட்டு அங்க இருந்து விலகிவிடும் தனிமை விரும்பி. கல்யானத்திற்கு போனால் கூட அனைவரிடமும் தலையை காண்பித்து அட்டடேண்ட்ஸ் போட்டுவிட்டு மண்டப வாசலில் யாருடனது கடலை போட்டுக்கொண்டு நின்றுவிடுவேன். ஆதலால் தனிமை வேண்டி நான் மொட்டைமாடிக்கு சென்றேன்.அங்கு நான் கண்ட அதிசயம்.

நான் மொட்டை மாடிக்கு சென்றவுடன் அடுத்த நாள் பொளனர்மி என்பதால் நிலவு அழகாய் குளிர்ந்துகொண்டு இருந்தது. ஜுலை மாதம் என்பதால் கேரளாவின் மழை ஈரத்துடன் பாலக்காட்டு சாரல் காற்று குளீர்ந்து அடித்தது, மனதுக்கு இதமாய் இருக்க, கால்வழி காரணமாக நான் அங்கு வெறும் தரையில் படுத்துவிட்டேன். கொஞ்ச நேரம் இருக்கும் எனது களைப்பு நீங்கி இலேசாக குளிர ஆரம்பித்தது. அப்போது அங்கு ஒரு மூலையில் குப்பையாக போட்டு வைத்து இருந்த உரச் சாக்குகளில் இருந்து ஒரு சாக்கு மட்டும் சர் என்று நகர்ந்து பின் ஒரு சுழல் வட்டம் போட்டு நின்றது, சத்தம் கேட்டு நான் சாக்கை உற்றுப்பார்க்க அது மீண்டும் சுழன்று நின்றது. அதன்பின் அது அசையவில்லை. எனக்கு அது வித்தியாசமாகப் பட்டது. எனது உடல் முழுவது சில்லிட்டது போல் ஒரு உணர்வு, எனக்கு குளிரத் தொடங்கியது.அங்கு இருந்த பத்து சாக்குகளில் அது ஒன்று மட்டும் என் நகரவேண்டும், காத்து அடித்தால் அனைத்து சாக்கும் அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்றாவது அசையவேண்டும் ஆனால் மிகவும் மிதமான வாடைக் காற்றில் இப்படி ஒரு சாக்கு மட்டும் எப்படி என்று நினைத்து சாக்கை ஆராந்து உற்றுப் பார்த்தேன். அப்போது எதேச்சையாக மேலே வந்த எனது அக்கா இங்க தனியா என்ன பண்ணற? என்று கேக்க, நான் மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது ரெஸ்ட் எடுக்கிறன் என்றேன். அதுக்கு புதுமாடி சீலிங்கு நிறைய தண்ணிர் விட்டதால் வெறுந்தரையில் படுத்தால் காய்ச்சல் வரும், போய் சாப்பிட்டு விட்டு படுக்கை அறையில் போய்த் தூங்கு என்றார்கள். நான் சாக்கை ஒரு உதை போட்டு மூலையில் தள்ளி விட்டு பின் கீழே வந்தேன். இது நடந்ததை நான் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. சாப்பிட பிடிக்காமல் சாப்பிட்டு உறங்கப் போனேன். காலையில் எனக்கு கடுமையான காய்ச்சல் பின் அசதி, ஆனலும் வெளிக்காட்டாமல் விழா வேலைகளில் கவனம் செலுத்தினேன். மாலையில் அதிக சுரம் வரவே எங்க அண்ணன் டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்றான். எனக்கு வைரஸ் காய்ச்சல் என்று கூறி ஊசிபோட்டார். நானும் கப்பம் கட்டித்திரும்பி வந்தேன். நான் எப்போதும் ஏழாம் வகுப்பு வரை எங்க அப்பா மார்பிலும், பின் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை அவர் அருகிலும் படுத்து உறங்குவேன். பின்னர் கல்லூரி நாட்களிலும் எங்க அம்மா பக்கத்தில்தான் படுத்து உறங்குவேன். இப்போது ஊருக்கு போனால் கூட அம்மா பக்கத்தில் பாய் போட்டு உறங்குவேன். கட்டிலில் படுப்பது எனக்கும் எங்க அம்மாவிற்கும் பிடிக்காது. அப்போதும் எனக்கு நல்ல காய்ச்சல் இருந்தது. நடுஇரவுக்கு முன்னர் எங்க அப்பா கட்டிலில் படுத்து இருந்தவர் திடீரென்று மிகுந்த அனத்தலுடன்(ஊளை மாதிரி) தன் இரண்டு கால்களை உதறிக் கொண்டு இருந்தார். நானும்,அம்மா இன்னேரு சகோதரும் அப்பாவை எலுப்பி என்ன என்று கேக்க அவர் எங்களை பார்த்து ஒன்றும் இல்லை கெட்ட கனவு என்று கூறி கடவுளை தொழுது படுத்தார். கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கு அடுத்து படுத்து இருந்த என் அண்ணன் தூக்கத்தில் பினாத்தினான், நான் அவரை எழுப்ப அவரும் அதே பதிலை கூறி விட்டு படுத்தான்.அடுத்த நாள் நான் நல்ல பிள்ளையாக என் வைரஸ் காய்ச்சலை எங்க அக்கா பெண்னுக்கு பரப்பி விட்டேன். எனக்கு காய்ச்சல் இருந்தாலும் அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லை.
அன்று மாலை நான் வீட்டில் ரெஸ்டில் இருந்தேன் அப்போது எங்க அம்மா தினமும் மாலை விளக்கு ஏற்றும் சமயம் எங்க அம்மாவிற்கு அருள் வந்ததது, இந்தியில் மிகுந்த சத்தத்துடன் வந்த தெய்வம் நடுங்கி நின்ற என்னை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு (எங்க அடிவிழுமே பயம்தான்) வேகமாக என் வீட்டிற்கு அடுத்த வீடு தள்ளி இருக்கும் என் பாட்டி வீட்டில் உள்ள எங்க அக்கா பெண்ணிடம் சென்று இரண்டு மூன்று அறைவிட்டார். நாங்கள் அனைவரும் கடவுள் பெயரை சொல்லி நிற்க, எங்க அக்கா தன் நடுங்கும் பெண்ணை அனைத்துக் கொண்டு நின்றார். பின் கொஞ்ச நேரத்தில் தன் நிலைக்கு திரும்பிய அம்மா எங்கள் அனைவரின் நெற்றியில் பொட்டு வைத்து விட்டார்கள்.

பின்னர் என்னை அருகில் ஆசையாக அழைத்த அம்மா நான் பயத்துடன் அருகில் சென்றபோது பயப்படாத நான் இருக்கன் என்று கூறி என் தலையை தடவிவிட்டு சொன்னார்கள். " நீ தீயனைப்பு நிலைய முச்சந்தி வழியாக செல்லும் போது ஒரு சுழல் உன் கால்களை சுற்றிக் கொண்டது. அதுதான் இப்படி எல்லாரையும் கஷ்டப் படுத்தியது. நீ கவலைப்படாத ஒன்றும் செய்யாது என்றார். நான் ஆச்சாரியத்தின் உச்சியில் இருந்தேன். அப்போதுதான் சாக்கு சுழன்றவிதம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் எப்போதும் என் தாயாரின் அருகில் பேசிக்கொண்டு படுப்பதால் தூங்கும் முன்னர் அம்மா நான் தூங்கறன் என்று சொல்லி கண்களை மூடுவேன்,அதுபோல எங்க அம்மாவும் சரிப்பா சாமி கும்பிட்டு தூங்கு என்று சொல்வார்கள். அன்று முதல் தூங்கும் முன்னர் நான் பட்டாணி பாரக்கார, பாரா போட்டு காப்பாதும்மா என்று என் தலைமாட்டின் சுவற்றை தடவி நெற்றில் இடுவது வழக்கம். (எங்க அம்மா அருள் வந்தால் அடுப்பு அல்லது சாம்பிராணி சாம்பல் அல்லது பொருமாள் அலமாரியின் அடியில் இருக்கும் சுவற்றை தடவித்தான் நெற்றியில் இடுவார்கள்). இது ஒரு சிலிர்ப்பான அனுபவம். இந்த பதிவு இடும்போது கூட எனக்கு மயிர்கூஸ்செறிகிறது.

எங்க அம்மாவும் கடவுள் அனுபவங்களும்.

எங்க அம்மா கல்யனமான புதிதில்(1945) எங்க அம்மா, அவர்களின் குடும்பம், என் தந்தை அனைவரும் காசி சென்றுவிட்டு வந்து பின் இராமேஸ்வரம் சென்றனர். அங்கு தரிசனம் முடித்துவிட்டு அங்குள்ள சக்கர தீர்த்தத்தில் ஒரு சத்திரத்தில் தங்கியுள்ளனர். அங்கு தற்போது உள்ளது போல தங்குமிடங்களும் மின்சார வசதியும் கிடையாது. அரிக்கன் விளக்குதான் கையில் எடுத்துச் செல்லவேண்டும். அப்போது ஒரு நாள் மாலை எங்க அம்மாவின் தம்பி சாரங்கபணி(சக்கரை) என்னும் எனது தாய்மாமா சாப்பிடுவதற்காக வாதும இலை( பாதம் இலை) பறிக்கத் தோட்டம் சென்றுவந்தார். வந்தவர் உடனேயே மயங்கிவிழுந்தார். அனைவரும் பதறினர்.

எங்க அம்மா தன் தம்பியை மடிமீது வைத்து சக்கரா,சக்கரா என கூப்பிட்டார். பின் தாயார் அவரின் காதில் நாராயனா,நாராயனா என பகவானின் நாமத்தை உச்சரிக்கத் தொடங்கினார்.
அது சமயம் எப்போதும் மெதுவாக பேசும் இயல்புடைய என் தாயார் மிக சத்தமாக " அரே பாய், ருக் ஜாவ், என இந்தியில் பேசி அருள்(சாமி) வந்தவராகக் காணப்பட்டார். அவருக்கு இதுபோல் வந்தவுடன் எனது மாமாவும் தெளிவுடன் எழுந்துவிட்டார்.அவரை ஜடாமுடியுடன் கூடிய ஒரு பைசாசம் பிடித்ததாகவும் சாமி அதை அங்கு ஒரு மரத்தில் கட்டியதாகவும் கூறினார். எங்க அம்மாவிற்கு வந்த தெய்வம் வட நாட்டுப்பக்கத்தில் உள்ள ஒரு காவல் தெய்வம் என்று அறிந்தாலும் அந்த தெய்வம் எங்கு உள்ளது கோவில் எங்க என்று எங்கள் யாருக்கும் இன்றுவரை தெரியாது. அந்த தெய்வத்தின் பெயர் பட்டாணி பாரக்காரா என்றும் தன்னை எங்களின் குடும்பத்தை வழிபடும்மாறு கூறியது. நாங்கள் எங்களுக்கு காய்ச்சல் மற்றும் பயந்த குணங்கள் காரணமாக எதாது என்றால் சாமி வரும் என்று பயப்படுவேம். ஜந்து நாள் மற்றும் ஆறுனாட்கள் குணமாகத காய்ச்சல் கூட எங்க அம்மாவிற்கு சாமி வந்தால் அடுத்த நாள் குணமாகிவிடும். அதுக்காக குறி சொல்வது போல் எல்லாம் சொல்லமாட்டார்கள் யாருக்காவது உடல் சரியில்லை என்றால் அருள் வரும் அல்லது யாராது சரியில்லை என்றால் அருள் வரும்.அப்போது அருள் முடிந்தவுடன் எங்க அம்மா நாங்கள் எங்கு அல்லது எப்போது பயந்தேம் என்றும், எங்களைப் பிடித்தது என்ன என்றும் கூறுவார். அதுவும் சரியாகவும் இருக்கும். எங்கள் வீட்டில் தை மாத மூன்றாம் வெள்ளிக்கிழமையும், ஆடிமாத மூன்றாம் வெள்ளிக்கிழமையும் இந்த அம்மனுக்கு வடக்குப் பார்த்து பத்து அகல் விளக்குகள் இட்டு பூஜை நடைபெறும் அது சமயம் அருள் வந்து அனைவரையும் காப்பாத்துவாதகவும் கூறுவார். நாலாங்கிளாஸ் மட்டும் படித்த என் இந்தி தெரியாத என் தாய் அருள் வரும் நேரம் மட்டும் சரளமாக இந்தியும், தமிழும் பேசுவார். இது பற்றி நான் இரு சம்பவங்களை கூறவிரும்புகிறேன். ஒன்று

எங்க இரண்டாவது அண்ணன் கல்பாக்கத்தில் வேலை பார்த்துவந்தார் அவர் தனது நண்பர்களுடன் அரசு அளித்த விடுதியில் (குவாட்டர்ஸ்) தங்கியிருந்தார். எந்த கெட்ட பழக்கங்களும் இல்லாதவர். நான் எனது பெற்றேருடன் தாராபுரத்தில் கல்லூரி முதலாம் ஆண்டு படித்துவந்த சமயம். அப்போது இப்ப மாதிரி கைபேசி, தொலைபேசி வசதி எல்லாம் கிடையாது. பெரிய பணக்காரர்களின் வீட்டிலும். காவல் நிலைத்தில், தபால் அலுவலகத்தில் மட்டும் அடிச்சா மண்டை உடையற வகையில் பெரிய குண்டு கறுப்பு தொலைபேசி இருக்கும். கடிதம் மற்றும் மணியார்டர்தான் தொடர்புக்கு. அப்போது ஒரு நாள் ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியம் அனைவரும் சாப்பிட்டுவிட்டு படுத்து இருந்தேம். எங்க அம்மா தினமும் சாப்பிட்டவுடன் ஒருமணி நேரம் தூங்குவார். அப்படி தூங்கும்போது அவருக்கு அருள் வந்தது. அவர் அப்பாவிடம் உம்பையன் அங்க ரொம்ப ஆபத்தான நிலமையில் இருக்கிறான் எனவும் உடனே போய்ப் பார்க்கும்மாறு கூறினார். நாங்களும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அடுத்த நாள் தொலைத்தொடர்பு அலுவலகத்தில் டிரங்கால் போட்டு சென்னையில் இருக்கும் எங்க சித்தப்பாவிடம் விசயத்தை கூறினேம்.அவரும் அன்று மாலை சென்று பார்ப்பதாக கூறினார். அப்பபோது இப்ப இருக்கற மாறி கிழக்குகடற்கரை சாலை வசதி கிடையாது. சென்னையில் இருந்து கல்பாக்கம் போக மூன்று மணி நேரம் ஆகும்(இப்ப பாண்டி வண்டில போனா ஒரு மணி நேரம்).
அவர் மறுனாள் எங்களுக்கு டிரங்கால் பண்ணி சொன்னார். எங்க அண்ணன் மஞ்சள் காமலை நேயால் பாதிக்கப் பட்டு முத்தின நிலையில் இருந்தார் எனவும் நாட்டுவைத்தியம் பார்த்தும், சரியாக உணவு கிடைக்காமல் மிகவும் இளைத்து இருந்தார். அவரை எங்க சித்தப்பா கூட்டிசென்று சென்னையில் மருத்துவமனையில் அட்மிட் செய்தார். எங்க அப்பா அம்மா இருவரும் சென்னை சென்றனர். பின் பத்துனாள் சிகிச்சை முடிந்ததும் எங்க அம்மா அவரை இரு மாத மருத்துவ விடுப்பில் எங்க ஊருக்கு அழைத்துவந்தார். இது மிகவும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திய சம்பவம்.எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை உண்டு என்றாலும் இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை கிடையாது. இது எக்ஸ்சன்ரிக் அபக்சன் அல்லது எக்ஸஸிவ் காரக்டர் என்றுதான் விளக்கம் கூறிவந்தேன். ஆனால் நானும் வியக்கும் வண்ணம் என் வாழ்வில் நடந்த சம்பவம், அம்மாவிற்கு உறுதியாக தெய்வசக்திதான் என நம்பவைத்தது. அந்த சம்பவத்தை பதிவின் நீளம் கருதி இத்துடன் முடித்து அடுத்த பதிவில் இடுகின்றேன். நன்றி.

நல்ல குடும்பம் பல்கலை கழகம்.

என் தாய் மிகவும் செல்லமாகவும், செல்வாக்காவும் வளர்ந்தவர். நடுத்தர வசதிதான் என்றாலும் அவர் எதாவது பிரியப்பட்டால் அது உடன் கிடைத்துவிடும். அதுக்கு இரண்டு காரணங்களும் உண்டு. ஒன்று என் தாய் பிறந்த குடும்பத்தில் அவர் அப்பா வழியில் உள்ள இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு பெண் குழந்தைகள் கிடையாது. அவரின் மூன்று தாத்தாக்களுக்கு பெண்வாரிசு இல்லாமல் தவித்துள்ளனர். வரிசையாக அவர்களுக்கு பையங்கள் பிறந்து அவர்களுக்கும் ஆண்வாரிசுகள்தான் பிறந்தன. எட்டு ஆண்களுக்கு அப்புறம் அந்த தாயாதிகளுக்கு எங்க அம்மாதான் முதல் பெண்வாரிசு. மகாலஷ்மி பிறந்தாள் எனறு, லஷ்மி எனப் பெயரிட்டனர். என் தாயாதி வழி தாத்தாக்களுக்கு எங்கம்மா என்றால் பிரியம் அதிகம்.அதுபோல அந்த தலைமுறையில் உடன் பிறந்த அனைவருக்கும் எங்க அம்மா சொல்லவது வேதவாக்கு. தங்களின் குழந்தைகளின் திருமணம் கூட இவரைக் கேட்டுதான் சம்பந்தம் செய்வார்கள். எங்க ஊரில் உள்ள அவர்களது செந்தங்களைக் பார்க்க வந்தால் கூட என் வீட்டுக்கு வந்து லஷ்மி உன் கையால ஒரு காப்பி தா என கேட்டுவாங்கி சாப்பிடுவார்கள். அவர்களை பார்த்து நான் கூட உனக்கு எத்தனை அண்ணங்கள் என்று கிண்டல் பண்ணுவேன்.கொக்கண்ணன்,மில் அண்ணன்,கடையண்ணன் என்று அவர்கள் தொழில் மற்றும் ஊரின் பெயரால் இருக்கும். மொத்தம் உடன் பிறந்தவர்கள் இரண்டு அண்ணன், ஒரு தம்பி, சக அண்ணகள் ஒரு ஆறுபேர் இருப்பார்கள். இரண்டாவது காரணம் என் தந்தையின் ஒரே சகோதரி சிறுவயதில் (பத்து வயதில்) குடும்ப பிரச்சனை காரனமாக தற்கொலை செய்துகொண்டார். அவரின் பெயரும் என் தாயார் பெயரும் ஒன்று என்பதால், என் தந்தை என் தாயரின் சொல்லை தட்டமாட்டார். குடும்பப் பிரச்சனைகளின் வாக்குவாதம் வரும் என்றாலும் என் தந்தை என் தாயாரை அடித்துப் பாத்ததுல்லை. ஒருமுறை நான் கல்லூரியில் படிக்கும்போது இருவருக்கு வாக்குவாதம் வந்தபோது நான் எங்க அம்மா பிடிவாதமாக பேசுகிறார்கள் என்று எங்க அப்பாவிடம் சும்மா ஒரு சாத்து சாத்துங்கப்பா என்று கூறினேன்,அதுக்கு அவரும் அதுசரி எனக்கூறி சிரித்துவிட்டார். எங்க அம்மாவும் சிரித்து அவர் கல்யானமான நாள் முதல் என்னை அடித்தது இல்லை இவன் அடிக்கச் சொல்லறான் பாரு என்று என்னைக் கட்டிக்கொண்டு சிரித்தார். எங்க அண்ணாக்களிடமும் இதை சொல்ல அனைவுரும் என்னை காலாய்க்கத் தொடங்கினர். இதுபோல பாசம் மிகுந்த குடும்பம் எங்களுடையது. ஒருமுறை எங்க அப்பா இராயவேலூர் என அழைக்கப்படும் வேலூரில் பணிபுரிந்த போது அங்கு வேலூர் இரயில் நிலையத்தில் திரு. மாகாத்மா காந்தியடிகள் அங்கு வந்திருந்தார். வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் முற்றிய காலகட்டம் அது. எனது தந்தை அரசு அலுவலர் என்பதால் இரயில் நிலையத்தில் அனுமதிக்கப் பெற்றனர். அப்போது இரயில் நிலையத்தில் காந்தியடிகளைப் பார்த்த எனது தாய், தந்தை அவருக்கு வணக்கம் கூற அவரும் பதில் வணக்கம் கூறி சென்றுவிட்டார். அதில் இருந்து இன்று முதல் அவர்கள் இருவரும் மத்தியில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் மற்றும் தமிழகத்தில் இலைக்கும்(குழந்தைகளுக்கு சத்துணவு போட்ட மாகாராசன் என்பது எங்க அம்மா எம் ஜியாருக்கு வைத்த பெயர்)தான் ஓட்டுப் போடுவார்கள். நான் பலமுறை வாதாடியும் மாற்றிப்போட மறுத்துவிட்டார்கள். எனது தந்தை மட்டும் வாஜ்பாய் அவர்களுக்காகவும் நான் கேட்டதற்காகவும் ஒரே ஒருமுறை ப ஜ க விற்கு மாற்றிப்போட்டார். இப்போது அனைவரும் தொழில் மற்றும் வேலை நிமித்தம் ஒவ்வெறு மூலையில் இருக்கின்றேம். நல்ல நாள் மற்றும் விழாக்களின் போதும் அனைவரும் ஒன்றுகூடினால் அங்கு பாசம்,அன்பு சண்டை என எதுக்கும் பஞ்சம் இருக்காது. நான் இந்த நாற்பத்தி இரண்டு வயதிலும் எப்பவும் எங்க பெரிய அண்ணன் முன் நாற்காலில் அல்லது சமமாக அமர்ந்து கிடையாது அவருடன் அவர் சேபாவில் அமரச் சொன்னால் கூட நாங்க நாலு தம்பிகளும் அவருக்கு முன்னால் தரையில் தான் அமர்ந்து பேசுவேம். நான் பதிவிட வந்த சம்பவம் வேறு ஆனால் என் குடும்பத்தைப் பற்றி இனிவரும் பதிவில் கூறவேண்டியுள்ளதால் இந்த பதிவில் எழுதியுள்ளேன்.

திருப்பதி பெருமானுக்கு வேண்டுனா, மறக்காம பண்ணீடுங்க....

எங்க அம்மாவிற்கு திருப்பதி பெருமாளிடத்தில் மிகவும் நம்பிக்கை அதிகம், திருமலையானிடம் அளவு கடந்த பக்தி உடையவர். எனது தந்தை பெயரும் திருமலைசாமிதான். எப்போதும் ஸ்ரீனிவாசா, ஸ்ரீனிவாச, என்று அவரின் திரு நாமத்தை உச்சரிப்பவர். சனிக்கிழமை தோறும் பகல் முழுதும் உபவாசம் இருந்து இரவில் கடலையும், பைந்த்தம் பருப்பு பாயசம் மட்டும் அருந்துவார்.
எங்க அம்மா கூட தெய்வ சக்தி வாய்ந்தவர், அது பற்றி பின்னர் பதிவு இடுகின்றேன். தற்போது அவர்கள் வயது 86.
எங்க அம்மாவிற்கு திருமணம் ஆகும் போது வயது எட்டு, அப்பாவின் வயது பதிமூன்று. எண்பத்தியோன்பது வயது வரை மிக ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்த என் தந்தை சென்ற வருடம்தான் காலமானார். ஏறக்குறைய எழுபத்தி ஆறு வருட அவர்களின் இல்லற வாழ்க்கையில் என் தந்தையும், தாயும் எனக்கு தெரிந்து பத்து நாள்கள் கூட ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்து இருந்ததது இல்லை. நான் இவர்களின் எட்டாவது மகன்(கடைக்குட்டி).பாசம்,நேசம்,பரிவு,அன்பான கண்டிப்பு என எங்க அனைவரையும் வளர்த்தார்கள். அவர் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு அதிசயமான சம்பவம்.ஒருமுறை எங்க அப்பாவிற்கு மிகவும் உடல் நலம் இல்லாமல் போய்விட்டது, பொடி போடும் பழக்கம் இருந்ததால் அவர் நுரையிரல் முழுவதும் சளி கட்டி மூச்சுவிட கஸ்டப்பட்டார். மருத்துமனையில் சேர்க்கப்பட்டு நிறைய கவத்தை குழாய் மூலம் எடுத்து சரி செய்தனர். பின்னர் எங்க அம்மாவின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளால் அந்த பழக்கத்தை விட்டுவிட்டார். சரி விசயத்திற்கு வருவோம்.

எனது தந்தை அறுபது வயதில் மேலே சொன்ன மாதிரி மருத்துமனையில் இருந்த போது எங்க அம்மா ஒரு கெட்ட கனவு கண்டுள்ளார், அதை பார்த்தவுடன் அவர்கள் என் தந்தை நல்லபடியாக குணமடைந்து வந்துவிட்டால் தனது திருமாங்கல்யத்தை திருப்பதி உண்டியலில் போடுவதாக வேண்டிக்கொண்டார். சில நாள்களில் எனது தந்தை பூரண குணமடைந்து வீடு திரும்பினார். அப்போது எங்களால் உடனடியாக திருப்பதி செல்ல இயலவில்லை. எங்க அம்மாவும் தான் வேண்டியதை பத்தி யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஏறக்குறைய பத்து வருடங்கள் கழித்து நான் என் அண்ணாக்கள், அம்மா,அப்பா அனைவரும் குடும்பத்துடன் திருப்பதி சென்றேம். அப்போது நாங்கள் கோவிலுக்கு சென்று சுவாமி தரிசனம் முடித்து பின் எங்களின் தங்கும் இடம் வந்து சேர்ந்தொம். அப்போது என் தாயார் சத்தமாக தனது திருமாங்கல்யத்தை காணவில்லை எனக்கூறி அழுதார். அப்போதுதான் கவனித்தொம் என் தாயார் கழுத்தில் தாலி சரடு மட்டும் கழுத்தில் பிரிந்து இருக்க அதில் உள்ள திருமாங்கல்யம், குண்டுமணீ மற்றும் லக்ஸ்மி பாதம் மட்டும் கழன்று விலுந்து இருந்தது. அவரின் கழுத்தில் இருந்த ரெண்டு பவுன் சங்கிலி மற்றும் பவழமாலை ஆகியன அப்படியே இருந்தது. நாங்கள் எல்லாரும் திகைத்து இருக்க, அழும் எனது அம்மாவிற்கு அப்போதுதான் தனது வேண்டுதல் நினைவுக்கு வந்து எங்கள் அனைவரிடமும் சொன்னார். அப்போது அங்கு ஒரு மஞ்சள் கிழங்கு வைத்து மீண்டும் அந்த சரடை கட்டினார் என் தந்தை. பின் அனைவரும் ஊர் திரும்பிய உடன் அதேபோல இரண்டு திருமாங்கல்யம் செய்து ஒன்றை என் தாயார் கழுத்தில் கட்டி பின் இன்னோரு தாலியும் கட்டி, முதல் தாலியை கழட்டி மஞ்சள் துணீயில் முடிந்துவைத்து பின் திருப்பதி சென்று உண்டியலில் இட்டு தனது பிராத்தனையை நிறைவேத்தினார்.
மற்றும் ஒரு விளையாட்டான சம்பவம்,

எனது பெரிய அண்ணா திருமணம் முடிந்த சமயம் ஒரு நாள் மாலை நான் மட்டைபந்து விளையாடிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தென். எனது வீடு முழுவதும் ஒரே அல்லொகோலமாக காட்சியளித்தது. எல்லாரும் பரபரப்புடன் எதையோ தேடிக்கொண்டு இருந்தனர். நான் என்ன என்று கேக்க எனது பெரிய அண்ணியின் நாலு சவரன் சங்கிலியை காணவில்லை என்று கூறினர். நான் நிதானமாக அவர்களிடம் கடைசியாக எங்கு வைத்தீர்கள் என்று கேக்க அவர்கள் படுக்க போகுமுன் தனது மெத்தையில் தலையணைக்கடியில் வைத்ததாகவும் எழுந்து குளித்துவிட்டு வந்தால் காணவில்லை என கூறினார்கள். நான் அவர்களை எல்லாரையும் வெளியில் போகச்சொல்லிவிட்டு நிதானமாக அவர்கள் படுக்கை அறை முலுதும் தேடத்துடங்கினேன். எங்க அம்மா என் பின்னல் வந்து "எங்க போயிருக்கும் யாரும் வரைலையே" எனக் கூறி "ஸ்ரீனிவாச,ஸ்ரீனிவாச" என கூறத்தொடங்கினார். நான் உடனே சத்தமாக மொதல கொஞ்சம் வெளில போறிங்களா, இப்ப ஸ்ரீனிவாசன் வந்து என்ன மெட்டல் டிடிக்டர் வச்சு தேடப்போறாறா?, எனக்கூறியதும் என் வீட்டில் எல்லாரும் கவலையை மறந்து சிரித்தார்கள். பின் நான் அவர்கள் படுக்கையை நிதானமாக ஆராய்ந்த போது சங்கிலி மெத்தைக்கும் மெத்தை உறைக்கும் இடையில் உள்ளே தள்ளி இருப்பதை மெத்தை முழுவதும் தடவிப்பார்த்து கண்டுபிடித்தேன்(நம்ம தான் துப்பறியும் சாம்பு ஆச்சே). பின் அனைவரும் டென்சன் குறைந்து, ஏண்டா அதுபோல் அம்மாவிடம் சொன்னாய் என கேக்க, அமாண்ணா கொஞ்சம் விட்டா அம்மா அந்த சங்கிலி கிடைச்சா அதையும் உண்டியல போடனும் வேண்டிக்குவாங்க என்று விளையாட்டா கூற, என் அம்மா சிரித்துக்கொண்டு உனக்கு எப்பபாரு என்னை எதாது சொல்வது வேலையாப்போச்சு என்று கடிந்துகொண்டார். இது பலர் இருக்கும் கூட்டுக்குடும்பங்களின் சிலிர்ப்பான அனுபவம்.

ஆயுத பூஜை - மலரும் நினைவுகள்

இம் இப்பதான் ஆயுத பூஜை முடிஞ்சு இருக்கு, இந்த ஆயுத பூஜை வந்தாலே சிறுவயது பசுமையான நினைவுகள் ஞாபகம் வரும்.
நான் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கறப்ப எங்க ஊருல டாக்ஸி ஸ்டாண்டுல ஆயுத பூஜை கொண்டடாடுவாங்க. மொத்தம் ஒரு இருனூறு டாக்ஸிகள் இருக்கும். ரொம்ப விமர்சரியாக கொண்டாடுவார்கள்.

சாயங்காலம் மொதலே ஆரம்பித்துவிடுவார்கள் மொத்த டாக்ஸி ஸ்டாண்ட் புல்லா கலர் டுயுப் லைட் போட்டு, ரொடியோல பக்தி பாட்டு போட்டுவிடுவாங்க, எல்லாரும் அந்த பகுதி முலுக்க வேப்பிலை தோரணம் கட்டி மைக்சுவுண்ட்ஸ் போட்டு அதுல எல் ஆர் ஈஸ்வரி பாட ஆரம்பிச்சா பண்டிகை களை கட்ட ஆரம்பிச்சுரும். எல்லா காரு ஓட்டறவங்களும் அவங்க அவங்க காரை நல்ல துடைச்சி பொட்டு, பூ, மாலை எல்லாம் வச்சி காருக்கு முன்னாடி இலைபோட்டு அவங்க வீட்டுல பண்ண சுண்டல், பொங்கல், பொரி அவல் வைத்து பூஜை பண்ணுவாங்க.

பூஜை முடிச்சதும் எல்லா காரும் ஒன்னா ஊருக்குள்ள ஹாரன் அடிச்சு பவனி வருவாங்க, பாருங்க அதான் இந்த நாளின் முக்கியமே(அந்த வயசுல எங்களுக்கு இதான் முக்கியம்). நாங்க இப்படி எந்த காருல போறதுனு ஒரு போட்டி. இதுக்காக நாங்க ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே எதாது ஒரு டிரைவரை காக்கா புடிக்க ஆரம்பிப்போம். அந்த அன்னிக்கு போய் அவருக்கு எல்லா உதவியும் பண்ணி காருல ஏறிப்பம். எங்க அண்ணன் உடைய நண்பர்கள் சிலர் கார் ஓட்டுனர்களாக இருந்தால் இந்த பிரச்சனை எதுவும் எனக்கு இல்லை. எங்க அண்ணன் நண்பர் மற்றும் எங்க வீட்டிற்கு அடிக்கடி கார் ஓட்டும் கனகராஜ் அண்ணன் காருலதான் நாங்க ஊர் சுத்தி வருவம். இது ஆறாம் வகுப்பில் இருந்து ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை தொடர்ந்தது. அதுக்கு அப்புறம் இது பேர் அடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டதால் நகர்வலம் செல்வது இல்லை.(நாங்க பெரிய மனுசன் ஆகிட்டம் இல்லை).

இந்த நகர்வலம் முடிந்து கோவையில் இருந்து ஆர்கொஸ்ட்ரா கொண்டுவந்து போடுவார்கள். நிறைய தடவை கோவை எலைட் அல்லது சேரன் அல்லது கீதாலயா பார்ட்டிதான் வரும். அப்ப எல்லாம் மொதல் பாட்டு சங்கரா பரணத்துல வர்ற சங்கரா அல்லது எதாது பிள்ளையார் பாட்டு பாடுவாங்க. ரெண்டாவது அகர முதல எழுத்தலேல்லாம் அறியவைத்தாய் தேவி(சரஸ்வதி சபதம்)பாட்டும் பாடிவிட்டு, மொதல் சினிமா பாட்டா அப்ப ரிலிஸ் ஆன ரஜினி பாட்டு பாடுவாங்க. ரஜினி பாட்டுத் தவிர வேறபாட்டு பாடுனா கலாட்ட பண்ண நாங்க மொத வரிசையில உக்காந்து இருப்பம். அந்த பாட்டு முடிஞ்ச உடன பக்கத்துல எங்காவது பொட்டிக்கடை வாசல்ல தம் போட்டுக்கிட்டு கச்சேரி கேப்பம்.ஒரு ரெண்டு, மூனு தம் அல்லது ஆறு, ஏழு பாட்டு முடிஞ்ச உடன நல்ல பிள்ளையா வீட்டுக்கு வந்து வாசத்திண்ணைல படுக்கைய போட்டு படுத்துட்டு பாட்டுக்கேப்பன். இதுல முக்கியமான ஒன்னு என்னன்னா இப்படி ஆர்கொஸ்ட்ரா போனாலும் சரி, இல்ல ரெண்டாவது ஆட்டம் படத்துக்கு போனாலும் சரி. வாசத்திண்ணையில படுக்கையைப் போட்டுட்டு போனாலும், வீட்டுக்கு வந்தவுடன வெளியில இருந்து அம்மா நான் வந்துட்டேன் சொல்லி குரல் குடுக்கனும், அவங்களும் கதவை திறக்காம சரிப்பா பாத்து படுத்து தூங்கு என்று சொல்லி தூங்கபோவார்கள், அப்படி சொல்லாம படுத்துட்டம் வையுங்க எப்படியும் அடுத்த பத்து நிமிசத்தில் வந்து ஏம்பா சொல்லிட்டு படுக்கறது இல்ல அம்மா பையனா காணமுன்னு தூங்காம படுத்துஇருக்கன்னு சொல்லுவாங்க. அதுனாலையே நான் அவ்வளவா ரெண்டாது ஆட்டம் படம் போவது இல்லை. அப்படியும் போனா அது சகீலா படம் மட்டும்தான், ஏன்னா அதுதான் இண்டெர்வெல் முடிஞ்சவுடன எந்திரிச்சு வந்துராலாம் இல்ல.

ஒரு இளைய தலைவனின் வேண்டுகோள்(கொல்)

கல் தோன்றி,மண் தோன்றி, அதுக்குமுன் தோன்றிய தமிழ் பதிவர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம். நான் இந்த பொன்னான மேடையில் சொல்லுவது என்னவென்றால்(யாருப்பா அது மாலைய அப்புறமா போடுப்பா), ஒரு பதிவு எழுதுவது என்றால் அதுக்கு நேரம் வேண்டும் முக்கியமாக சுயமாக சிந்தித்து எழுத மூளை வேண்டும், தப்பில்லாமல் எழுத அறிவு வேண்டும், எனக்கு இறுதியாக சொன்ன இரண்டும் சுத்தமாக கிடையாது என்பதால் பதிவு எழுதுவது வீட பின்னூட்டம் இட மிகவும் பிடித்துள்ளது.(கொஞ்சம் பொறுங்க சோடா குடிச்சுகிறன்,அப்புறமா கிடைக்காது)பதிவு எழுத ஒரு விசயத்தை நல்லா படிக்கனும், அதைப் பற்றி சிந்திக்கனும், பின் நடுனிலையாக உக்காந்து பொறுமையாக ஏழுத வேண்டும், மேல சொன்னவற்றைப் போல செய்ய எனக்கு அறிவே பொறுமையோ இல்லாதால், அடுத்தவர்கள் இதை செய்தால் அதை கும்மியடிக்க வசதியாக பின்னூட்டம் இடலாம். ஆகவே நான் பின்னூட்டம் என்ற பெயரில் பின் குத்து அல்லது கும்மியடிக்க வசதியாக தங்களின் லிங்க் தாருங்கள். பதிவர்களிடம் உங்களின் பெயர் மற்றும் பதிவுகளின் பெயர்களை குறிப்பிட்டு எனக்கு மின்னஞ்சல் செய்தால் உங்களை உங்க வூட்டு பிள்ளையாக, நாயாக, நரியாக பின் தொடர வசதியாக இருக்கும். அகவே எனதருமை பதிவுச் சகோதரகளே தங்களின் மேலான பதிவுப் பெயர்களையும் தங்களின் பெயர்களையும் எனக்கு மின்னஞ்சல் செய்யுமாறு தங்களை வேண்டி, விரும்பி, மண்டியிட்டு தண்டாலிட்டு குண்டாலிட்டு கேட்டுக்கொள்கின்றேன்(கொல்கின்றேன்).
வாழ்க சந்திரன்,சூரியன் வளர்க என் நாமம்.
தங்களின் அன்புத்தம்பி
பித்தன்.

பிரிவின் ஆற்றாமை

அதிகாலை நேரத்தின் நிசப்த்தம்
உன் தெள்ளிய மொளனத்தையும்
காலை நேர வளரும் இளம்சூரியன்
உன் அழகிய சிவந்த முகத்தையும்
காலைப்பொழுதின் பரபரப்பு
உன் இடைவிடா மொழிகளையும்
மதியத்தின் சூரிய வெம்மை
உன் அழகான கோபத்தையும்
மதியத்தின் பசிவேதனை
உன் உடன் கழித்த நினைவையும்
மாலைச் சூரியனின் இளவெம்மை
உன் உடன் இருந்த அருகாமையும்
அந்தி நேரச் சூரியன் ஒளி
உன் அழகான நிறத்தையும்
பொளனம்மி இரவின் முழு நிலவு
உன் அழகான முகத்தையும்
இரவு சந்திரனின் குளுமை
உன் அருகாமையின் அமைதியும் தர
இவை எல்லாம் கனவாய்போய், நிஜமாய்
ஏனோ நிலவற்ற அம்மாவாசை இரவு
உன் பிரிவை கூட்டி அழவிடுகிறது.

பாட்டில் கவுஜகள்

நான் பிரியாவ மறக்க பிராந்தி அடிச்சன்
வினிதாவ மறக்க விஸ்கி அடிச்சன்
ஜெயாவ மறக்க ஜின்னு குடிச்சன்
பிரமிளாவ மறக்க பீரைக் குடிச்சன்.

சாவித்திரியை நினைச்சு சாரயம் குடிச்சன்
பவித்ராவை நினைச்சு பட்டையடிச்சன்
வேதாவை நினைச்சு வேட்காவும் குடிச்சன்
கஞ்சனாவை நினைச்சு காக்டெய்லும் அடிச்சன்.

கவிதாவை பார்த்து கள்ளு குடிச்சன்
சுதாவை பார்த்து சுண்டைகஞ்சி அடிச்சன்
ரம்யாவை பார்த்து ரம்மு குடிச்சன்
ஒயிலாவை பார்த்து ஒயினுமடிச்சன்

டிஸ்கி: இந்த பாடல் வால்பையன் மற்றும் கார்க்கி கு சமர்ப்பணம்.

இப்படியும் ஒரு காதல் - இது கவிதையா? கவுஜயா?

நான் உன்னை பார்த்து வியந்த போது
நீ மண் பார்த்து நின்றாய்!
நான் உனைப்பார்க்க வரும்போது எல்லாம்
நீ தலைகுனிந்து சென்றாய்!

நான் உனைப்பார்த்து நகைத்தபோது
நீ மறுபக்கம் பார்த்து நகைத்தாய்!
நான் உனைதேடி வரும்போது எல்லாம்
நீ போவதுபோல் காத்து இருந்தாய்


நம் கண்கள் கலந்த போதுதான்
மின்னலையே கண்டுபிடித்தனர்.
நம் கைகள் பற்றினபோதுதான்
மின்சாரத்தையே கண்டுபிடித்தனர்.

நாம் கருத்துபரிமாற்றத்தின் போதுதான்
இலக்கியம் பிறந்தது
நாம் பேசும்போது எல்லாம்தான்
கவிதைகள் பிறந்தன.

எல்லாம் மாறிப்போய்விட்டது
உன் தந்தையின் வடிவில்
அவர் உனக்கு சாலையிட்டார்
அவர் எனக்கு பாலைய்ட்டார் (பாலைத்தினை)

நான் காதல்கடிதம் கொடுக்க
நீயோ உன் மணஓலை கொடுத்தாய்.
நான் மனதுக்குள் அழுது
முகத்தில் சிரித்தென்.

நீ உதட்டில் சிரித்து விழியில் அழுதாய்.
நீ உன் மனாளனின் கரம் பிடிக்க
நான் நெப்போலியனின் கரம் பிடித்தென்
என் கல்லறையில் இடம் பிடித்தென்.

டிஸ்கி: இதை நீங்க கவிதை என்று நினைத்தால் அதுக்கு நான் பொறுப்பு அல்ல.

பகவான் திருமலைசாமி அவர்களின் வரலாறு

பகவான் திருமலைசாமி என்று அழைக்கப்படும் மகான் ஏறக்குறைய நூறு அல்லது நூற்றுஅம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் எங்கள் முன்னேர்கள் வழியில் வந்தவர். எனக்கு ஒரு முறையில் கொள்ளு மாமா ஆவார் (கொள்ளு தாத்தா இருக்கலாம், மாமா இருக்ககூடாதா). இவர் தாராபுரத்தில் இருந்து பொள்ளாச்சி செல்லும் சாலையில் உள்ள சின்னபுத்தூர் என்னும் கிராமத்தில் கிராம கணக்குபிள்ளை என்னும் கர்ணம் ஆக இருந்தார். (முப்பது வருடங்களுக்கு முன் கோவை,ஈரொடு,திருப்பூர் மாவட்டங்களில் உள்ள கிராம கர்ணமாக உள்ளவர்கள் பொரும்பாலும் எனது உறவினர்கள் ஆவார்கள்). இவர் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின் கீழ் பணிபுரிந்து வந்தார்.

இவர் ஒரு சித்த புருஸர், மகான் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். பகவான் கோயில் என்று ஈரொடு மாவட்டத்தில் உள்ளது இவரின் கோவில் ஆகும். இவர் வாழ்ந்த சமயம் அந்த ஊரிலும் அதை சுற்றி உள்ள கிராமங்களுக்கும் இவர்தான் அறிவிக்கப்படாத டாக்டர். இவர் பெரியம்மை மற்றும் காலரா நேய்கள் அங்கு பரவாமல் காத்துவந்தார்.இவர் எப்பொழுதும் பூஜை,பக்தி ஆகியன செய்துவந்தார். இவரிடம் வரும் பக்தர்கள் மற்றும் உடல்,மனம் சரியில்லாதவர்களுக்கு இவர் விபூதியும் சுக்கு கலந்த கரும்புச்சக்கரை என்னும் நாட்டுச்சக்கரை தான் தருவார். இப்பவும் இவர் கோவிலில் இதுதான் பிரசாதம். அந்த மக்களின் நல்ல நிகழ்வுகளுக்கு இவர்தான் நாள் குறித்து தருவார்.அனைத்தும் இவரைக் கேட்டுத்தான் செய்வார்கள். இவர் செய்த பல சித்து விளையாட்டுக்கள் அற்புதம். இவர் தன் வீட்டின் உள்ள கிணற்றில் மூழ்கி சற்று தொலைவில் உள்ள தோட்டத்தின் கிணற்றில் வெளிவருவார். அறையில் வைத்து பூட்டி பின் அறைக்கு வெளியில் வருவார். அறையை திறந்தால் அதற்குள் இருப்பார். ஒரு சமயம் எங்கள் ஊரின் எல்லையில் உள்ள தில்லாபுரி அம்மன் கோவிலில் சிலர் ஒரு கண்றுக்குட்டியை பலியிடுவதற்க்காக கொணர்ந்தனர். அந்த சமயம் அந்த கன்றுக்குட்டி அவர்களிடம் இருந்து ஓடி ஒரு நாணல் புதரில் சென்று மறைந்தது. அவர்கள் புதரை விளக்கி உள் சென்று பார்த்தபோது அங்கு இவரும், இவரின் நண்பர் ஒருவரும் அழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்து இருந்தனர். இவர்கள் சென்றவுடன் கண் விழித்த அவர் அடே,அடே, வா லஸ்மி, வந்துட்டியா, பயப்படாத என கூறி கன்றுக்குட்டியை தடவிக்கொடுத்து அவர்களிம் அந்த குட்டியை விட்டுவிடுமாறு கூறினார்.

ஒருமுறை கிராம கணக்கர்களுக்கான ஜமாபந்தி என்னும் கணக்கு பார்க்கும் நாளும் வந்தது, இவர் தியானம், பக்தி மற்றும் யோகம் என்று இருந்ததால் கணக்குகளை சரியாக எழுதவில்லை. ஆங்கிலோய தாசில்தார் இவருடைய கணக்குகளை பார்த்து எழுதப்படாமல் வெறுமையாக வைத்து இருப்பதை பார்த்து அளவற்ற ஆத்திரம் கொண்டார். பின் அவர் இவரிடம் ஏன் கணக்குகளை எழுதவில்லை எனக்கேக்க, இவர் உடனே கைகளை இரண்டையும் மேலே தூக்கி சத்தம் போட்டார். டேய் தொங்காத, நான் இருக்கன் உன்னை காப்பாத்த, உன்ன சாகவிடமாட்டேன் என சத்தம் போட்டார். அதுக்கு அந்த அதிகாரி என்னவென்று கேக்க இவர் நமது ஊர் எல்லையில் உள்ள ஆலமரத்தில் ஒருவன் தூக்குபோட்டு சாகமுயற்ச்சிக்கின்றான், நான் அவனை பிடித்துஇருக்கேன். நீங்கள் போய் சீக்கிரம் அவனை காப்பாத்துங்கள் என்றார். அந்த அதிகாரி அவர் பேச்சை மாத்துவதாக கூறவும், இவர் திரும்பவும் அதையே கூறினார். அப்போது அங்குள்ள துணைத்தாசில்தார் இவரை பற்றி அறிந்தவர் ஆதலால் துரையிடம் இவரைப் பற்றி கூறி போய்ப் பாக்கலாம் என்றார். துரையும் சரி போய்ப் பார்க்கலாம் அப்படி யாரும் இல்லை என்றால் இவரை சிறைக்கு அனுப்புவேன் என்று கூறி ஜீப்பில் சென்றார். அங்கு ஆலமரத்தில் ஒருவன் தூக்குப் போட்டு துடிப்பதைப் பார்த்து அவனைக் காப்பாற்றிவிட்டு வந்தனர். துரை இவரை ஆச்சரியமாக பார்த்துவிட்டு கணக்கு புத்தகத்தைப் பார்த்தால் அது அன்றைய தேதி வரை சரியாக எழுதப்பட்டு இருந்தது. துரை இவரின் சிறப்பை பார்த்துவிட்டு இவரிடம் கடுமையாக நடந்தமைக்காக வருத்தம் தெரிவித்துப்போனார்.

இவர் மற்றும் கௌசல்யா என்னும் இவரின் மனைவியும் சின்னப்புத்தூரில் வசித்தும் அங்குள்ள மக்களுக்கு சேவை செய்துவந்தனர். அந்நிலையில் ஒரு நாள் இவர் தமது நெருங்கிய உறவினர்களை அழைத்து தாமும் தன் மனைவியும் ஓய்வெடுப்பதாக கூறி தங்களின் படுக்கை அறைக் கதவை மூடிக்கொள்ளும்படியும், யாரும் திறக்கவேண்டாம். இரண்டு நபர்கள் வந்து தங்களின் விவரம் சொல்லிக் கேட்ப்பார்கள். அப்பொழுது கதவைத் திறந்தால் போதும் என்று கூறி தங்களின் படுக்கை அறைக்குள் சென்றுவிட்டனர். உறவினரும் அறையை மூடிபூட்டிவிட்டனர்.
ஏறக்குறைய ஒருமாதம் யாரும் வராததால் கலக்கம் அடைந்த உறவினர்கள் ஒன்றுகூடி பின் கதவை திறந்து பார்க்க முடிவுசெய்தனர். அவர்கள் கதவை திறந்தபோது அங்கு கட்டிலும் இரண்டு நாகப்பாம்புகளின் சட்டையும் தான் இருந்தது. அவரோ, அவரின் மனவியோ அவர்களின் உடலே அங்கு இல்லை. உறவினர்கள் ஆச்சரியம் மற்றும் பயம் அடைந்து மறுபடியும் பூட்டிவிட்டனர்.

சிலகாலம் கழித்து அங்கு வந்த இருவர், இவர் பற்றிக்கேக்க இவர்கள் அறையை காமித்தனர். அவர்கள் அறையத் திறந்து பார்த்தவுடன் கோவமாக நீங்கள் திறந்து பார்த்தீர்களா என கேக்க உறவினர்களும் உன்மையை ஒப்புக் கொண்டனர். அதற்கு அவர்கள்" ஒரு மகான் உங்கள் குலத்தில் பிறந்து உள்ளார், அவரை புரிந்துகொள்ளாமல் விட்டுவிட்டிர்கள், ஆதாலால் உங்கள் வம்சம் அழிந்துபோகட்டும்" என சாபம் கொடுத்துசென்றனர். அவர்கள் சென்றபின் உறவினர்கள் அனைவரும் வருத்ததுடன் அந்த அறையின் முன் இருக்க அந்த அறைக்குள் இருந்து அவரின் குரல் மட்டும் கேட்டது. வருந்த வேண்டாம் எனது இந்த கட்டில் அறையை வைத்து பூஜை செய்யவும், நான் உங்கள் அனைவரையும் காப்போன் எனவும், அந்த சக்கரை வைக்கும் பானையைத் துனியால் மூடி வையுங்கள், அந்த பானை என்று பொங்கி வழிகின்றதே அப்போது நான் மீண்டும் பிறப்பேன் என்று கூறினார். அது முதல் அந்த கட்டில் அறையும், கட்டிலும் அவர் மற்றும் அவர் மனைவி கௌசலாம்பிகை தாயார் நினைவாக பூஜிக்கப்பட்டு வருகிறது. வெள்ளகோயில் அருகே உள்ள பகவான் திருமலைசாமி சமேதர கௌசலாம்பிகைத் தாயார் கோயிலும் உள்ளது. தாராபுரத்தில் இருந்து பொள்ளாச்சி செல்லும் வழியில் சத்திரம் அல்லது சின்னப்புத்தூர் சத்திரம் அல்லது கோவிந்தாபுரம் சென்றால் அந்த சத்திரம், கட்டில், அவர் குளித்த கிணறு, மற்றும் தோட்டக்கிணறு ஆகியவற்றைக் காணலாம். அந்த சத்திரத்திற்கு இரண்டு கிலோமீட்டர் முன் உள்ள சின்னக்காம்பாளைய கிராமத்தில் அவரின் உறவினர் வீட்டில் அந்த சக்கரைப் பானை பூஜை அறையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு புனைவு அல்ல உன்மை சம்பவங்கள்.

நல்லா படிக்கனுனா பாம்புக்கு பால் ஊத்துங்க.

பதிவுலக நண்பர்களே. இதுவும் நான் நாலாம் வகுப்பு படிக்கும் போது நடந்த சம்பவம்.
நானும், சகாயத்துல்லாவும் நல்ல நண்பர்கள் நாங்கள் இருவரும் வகுப்புகளில் ஒன்றாக அமர்ந்து இருப்போம். எப்போதும் என் வலதுபக்கம் எப்பவும் ஆனந்தகுமாருக்கு ரிசர்வ் செய்யப்பட்டு இருக்கும். இடது பக்கம் மட்டும் நண்பர்கள் மாறி மாறி வருவார்கள். அப்படி எனது இடதுபக்கம் அந்த வகுப்பில் வந்தவன் சகாயத்துல்லா. நான் படிப்பில் சுமார். அவன் எனக்கும் கொஞ்சம் குறைச்சல்..
அதுக்கு அவன் சொல்லும் காரணம் அவன் படிக்கிறானாம் ஆனா மண்டையில ஏறலயாம். அதனால நானும் அவனும் நல்லா படிக்க ஒரு வழிகண்டுபுடிச்சம். அது பாம்பு புத்துக்கு பால் ஊத்துனா நல்லா படிப்பு வரும்னு. அதனால நான் பாம்புக்கு பால் ஊத்தறது, சகாயத்துல்லா முட்டை ஊத்தறதுனு முடிவு பண்ணுனம்.

அதன்படி நான் பால் கொண்டு வருவதும், அவன் முட்டை எடுத்து வருவது என முடிவு செய்தெம்.
பின் எங்க ஊருல இருக்க பார்க் ஒன்னுல இருக்க மின்னமரத்துக்கு அடியில இருக்க சின்ன பாம்பு புத்துக்கு பால் ஊத்தறதுனு முடிவு பண்ணுயாச்சு. அந்த நாளும் வந்தது. நாங்க ரெண்டு பேரும் பாலும், முட்டையும் எடுத்துக்கிட்டு கூட கூடுதல் இலவச இணைப்பா மஞ்சள், குங்குமம் எடுத்துகிட்டு போனம். அங்க போனா பார்க் பூட்டியிருந்தது. நாங்க மதிற்ச்சுவரை தாண்டிக் குதிர்த்து(மொத்த உயரமே 3.5 அடி தான்). உள்ள போனேம். எனக்கு உள்ளுக்குள்ள பயம் (பாம்புனா பயம் இருக்காத) ஆனா சாகாயத்துல்லாதான் அது ஒன்னும் பண்ணாது வாடா தகிரியம் சொன்னான். அவனுக்கு ஃப்ரெண்ட் போல. பின் நாங்க சத்தம் போடம புத்துக்கு குங்கும பொட்டு வச்சு முடிக்கறம் எங்க ரெண்டு பேரு சட்டையும் ஒருத்தர் புடிச்சுக்கிட்டார். அவரு பார்க் வாட்ச்சுமேன். ஜம்பது வயது முதியவர். அவரு டாய் யாருடா நீங்க? இங்க என்ன பண்ணுறீங்கனு? கேக்க, சகாய் முழிக்க, நாந்தான் கொஞ்சம் துருதுருப்பாச்சே உடனே பாம்புக்கு பால் ஊத்தற விசயத்த சொன்னன். அவர் சிரித்து அது கரையான் புத்து, பாம்பு புத்து இல்லைனார். உடனே நான் சுறு சுறுப்பா அப்ப பாம்பு புத்து எங்க இருக்கும் கேக்க, அவர் என் துருதுருப்பை பார்த்து நாங்க யாருனு விசாரிக்க நான் என் வீட்டைபற்றிச் சொன்னென், அவர் உடனே தன் கையை என்மிது இருந்து எடுத்து விட்டு ஆச்சீரியமாக நீ சீனிவாச அய்யங்கார்(அம்மா வழித்தாத்தா) பேரனா? கணக்கு பிள்ளை அய்யர்(அப்பா வழித் தாத்தா) பேரனா? எனக் கேட்டார். நானும் ஆமானு சொன்னன். அவர் ரொம்ப ஆச்சிரியப்பட்டு என்னை எதொ கடவுள் ரொஞ்ச்சுக்குப் பார்த்தார். எனக்கும், சகாய்க்கும் ஒன்னும் புரியலை. உங்களுக்கு எங்க தாத்தாவை தெரியுமானு கேக்க, அவர் தெரியும்பா என்று கூறி எங்களுக்கு டீயும், முருக்கும் வாங்கிக்கொடுத்து, எங்க பரம்பரை வரலாறு பற்றி கூறினார். அப்பதான் ஆகா, ஆகா நமக்கு கூட ஒரு வரலாறு,புவியியல் எல்லா இருக்குனு தெரிஞ்சுது. பின்னால அவர் உங்க வீட்டுல எல்லாரும் நல்லா படிப்பாங்க, நீயும் நல்லாப் படிப்ப, ஒழுங்கா போய் படிங்க, இந்த மாதிரி எல்லாம் சுத்தாதிங்க புத்தி சொல்லி அனுப்பினார். நாங்களும் அவருக்கு வணக்கம் கூறி வீட்டுக்கு வந்து எங்க அம்மா கிட்ட சொன்னன். அம்மா இந்த மாதிரி எல்லாம் பண்ணக்கூடாது உன்மையில பாம்பு இருந்த என்ன பண்றது, சொல்லிட்டு எங்க தாத்தா கதைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தார். (என்ன தாத்தா கதை வேனுமா). இம்ம் பழைய பொருமை எல்லாம் எதுக்கு தலை. நம்ம என்ன உருப்படியா பன்னனுனம் பாக்கலாம். இப்படியா படிக்கறத்துக்காக புத்துக்கு பால் ஊத்த போய், பரம்பரைக் கதை தெரிந்து வந்தென்.

நான் பித்தனா? இல்லை பைத்தியமா?

சமீப்பத்தில் உன்னைப்போல் ஒருவன் படம் பார்த்துவிட்டு வந்தென். படம் நன்றாக இருந்தது.
திரைப்படங்களில் வரும் எல்லாம் நிஜத்தில் சாத்தியம் இல்லை என்பதுதான் தமிழ் திரைப்பட வரலாறு என்பதால் படம் என்னுள் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்ப்படுத்தவில்லை. இது இன்னுமொரு கமல் படம் என்பதை தவிர பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் இந்த பட விமர்சனங்கள் குறித்த பதிவுகளும் அதற்க்கு வரும் பின்னூட்டங்களும், அதில் அடித்துக்கொள்ளும் பதிவர்களையும் பார்த்தால் எனக்கு சந்தையின் மூலையில் இறைச்சி விற்க்கும் இடத்தில் உள்ள நாய்களின் சத்தம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

இதில் வியப்பு என்ன என்றால் எல்லாரும் நன்றாக படித்தவர்கள், பண்பாளர்கள். அனால் நம்மை சுற்றி இருக்கும் பல்வேறு சிலந்திவலைகள் என்னும் உணர்வுகளை தூண்டக்கூடிய கருத்துக்களுக்கு அடிமையாகி அடித்துக்கொள்ளுகின்றனர். அனைவரும் நண்பர்கள் நல்லா பழகுவார்கள், தனிப்பட்ட சந்திப்பின் போது புன்னகையை பகிர்வார்கள். ஆனாலும் பதிவிலும் பின்னுட்டத்திலும் அந்த நாகரீகத்தை மறக்கிறார்கள். ஒருவேளை நான் உன்னை திட்டுகின்றேன் நீ என்னை திட்டு என பேசிவைத்துக்கொள்வார்களே. ஆனாலும் இவைகளை படிக்கும்போது ஆர்வத்திற்கு பதிலாக வெறுப்பும், ஆற்றாமையும் தான் வெளிப்படுகின்றது.

இன்றைய இளைஞர்களுக்கு படிக்கும் ஆர்வம் அதிகம், அவர்களின் துடிப்பும் அதிகம்.அதுபோல் வாழ்க்கை வசதிகளும் அதிகம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் நாங்கள் ஒரு நாளைக்கு நாலு மைல்தூரம் நடந்து படித்த அளவுக்கு, இன்றைய இளைஞநர்களுக்கு வருத்தம் இல்லை. அன்றுபோல் இன்று பணக்கஸ்டமும் இல்லை. நிறைய தொழில் வாய்ப்புகள் உள்ளன.
இன்றைய இளைநர் முன்னேற நல்ல வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அதை விடுத்து தங்களின் சுய நலத்துக்காக மக்களை கூறுபோடும் தலைவர்களும் அவர்களை அண்டிப்பிழைக்கும் அடிவருடிகளும், அவர்களை ஆதாரித்துப்பிழைக்கும் மீடியாவும், இன்றைய இளைஞர்களை மிகவும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகின்றனர். இவைகளின் விளைவுகள் இன்று தெரியாது நாற்பது வயதில் தான் நம்பிய அனைவரும் கைவிட்டபின் எதாது ஒரு வேலையில் பிழைப்பை ஓட்டும்போது தப்பு செய்துவிட்டதாக நம்புவார்கள். அதுவரை இளரத்தங்கள் சூட்டில் கத்துவார்கள். இதில் ஒருசில புத்திசாலிகள் மட்டும் தங்கள் தலைவர்கள் போலவே ஊரை ஏமாற்றுவனாக மாறிப் பிழைத்துக்கொள்வார்கள்(கவனிக்கவும் பிழைப்பார்கள், வாழ்வார்கள் அல்ல). திரைத்துறையும், அரசியலும் ஒரு பிழைப்புதான் ஒழிய வாழ்க்கை அல்ல. இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இவர்கள் இப்படி ஏமாற்றுவதும், இளைநர்கள் ஏமாறுவது என நினைத்து இருக்க இங்கு படித்தவர்கள் கூட இந்துவா, பகுத்தறிவு, ஆரியம்,திராவிடம், இஸ்லாம்,இந்து என நாய்களை வீட கேவலமாக அடித்துகொள்கிறார்கள். நாய்களுக்கு வாய் மற்றும் ஆறாம் அறிவு இருந்தால் பதிவர்களுக்கு இடம் விட்டு குறைப்பதை நிறுத்திகொள்ளும். மனது சங்கடப்படும் அளவுக்கு இருக்கிறது இவர்களின் கருத்துக்கள். இதுதான் பதிவர்களின் கருத்து சுதந்திரம் என்றால் இந்த சுதந்திரம் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். சில காலம் பதிவுகளை படிக்காமல் இருப்பது என்பது மனதை ஆற்றும் எனவும் நினைக்கின்றேன். பதிவு உலகத்தில் நல்ல நண்பர்களும் நிறையப் படித்தவர்களும், இருப்பார்கள் என என்னித்தான் ஆரம்பித்தென் ஆனால் சாதீய சிந்தனை கொண்டவர்களும்(சாதியை எதிர்க்கின்றேன் என்ற பெயரில்), மதவாதிகளும்(மதத்தை எதிர்க்கின்றேன் என்ற பெயரில்) அதிகம். ஆன்மீக வாதிகளும், மதவாதிகளும் கூட இவர்களைப் போல் தீவிரவாதிகாளாய் இருப்பது இல்லை. நல்ல பயன் தரும் கட்டுரைகள் எழுதுவதை வீட பின்னூட்டங்களுக்காக எழுதுவது அதிகம் இருக்கும் சூழ் நிலையில் மேலே குறிப்பிட்ட பண்புகளை எதிர்பார்ப்பவன் பித்தனா? அல்லது பைத்தியகாரனா?.மனிதம், மனித நேயம் என்பது எல்லாம் கானல் நீராக போய்விட நட்பு என்ற ஒன்றுதான் இந்த வகை பதிவர்களை கட்டிப்போட்டு உள்ளது. அதுவாது இதுபோன்ற மாயகருத்துக்களின் ஆதிக்கத்தில் அழிந்து விடாமல் இருக்க எல்லாம் வல்ல ஆண்டவனை அல்லது உங்க பாணில இயற்கையை வேண்டிக்கொள்ளுகின்றேன். நான் எளுதிய பதிவு உன்மை இல்லை என்றாலும் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.

வருங்கால உலக ஜானாதிபதி- நான்

வணக்கம் நண்பர்களே. என் நாலம் வகுப்பு படிக்கறப்ப ஒரு சம்பவம் உங்ககிட்ட பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புறன். அப்ப எல்லாம் எனக்கு சிவாஜி சாரையும், இந்திரா அம்மாவையும் ரொம்ப புடிக்கும். ஏன் புடிக்கும்னு காரணம் எல்லாம் கேக்கப்படாது. புடிக்கும் அவ்வளவுதான்.(எனக்கே தெரியாது).

எங்க தெருவுல தியாகி முனுசாமிபிள்ளை ஒருத்தர் இருக்கார். எங்க குடும்ப நண்பர், எனது ஆருயிர் தொழனின் தாத்தா. அவருடன் எனக்கு பழக்கம் அதிகம்.அவருக்கும் என்னை ரொம்ப புடிக்கும்.(எனக்கு ஒன்பது, அவருக்கு ஜம்பது(வயசுதாங்க) அப்போது அவர் காங்கரஸில் செல்வாக்கு உள்ள அரசியல்வாதி, எம்.சி யாக இருந்தார். அவர் வீட்டீல் இருந்துதான் பிரச்சாரம் தொடங்கும். கார்களில் வந்து அவரை பிரச்சாரத்துக்கு அழைத்துசெல்வார்கள். ஒருமுறை நான் அவர்கள் வீட்டின் அருகில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தென்,அப்பொழுது அவர் எனக்கு வழக்கம் போல் இந்திராகாந்தி அம்மையார் அவர்களின் போட்ஜ் ஒன்றைக்கொடுத்தார். நான் அப்ப தெர்தல் சமயத்தில் அதை சட்டையில் குத்திக்கொள்வது வழக்கம். அன்றுமாலை வழக்கம் போல போட்ஜ் குத்தி அவர் வீட்டின் அருகில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தென்,அப்போது மாலை ஆறு மணி இருக்கும், அவரை பிரசாரத்திற்கு அழைத்துச்செல்ல கார் வந்தது, அதில் நானும் ஒரு ரவுண்டு போற ஆசையில ஏறிக்கிட்டேன். அவங்க பிராசாரம் தொடர்ந்து இரவு பத்து மணிவரை நடந்தது. நான் வீட்டிற்கு திரும்ப முடியாமல் நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் எப்பவும் எங்க வீட்டை சுத்தி இருக்கற நாலு தெருவுலையும் எந்த வீட்டுக்குள்ளையும் போற ஆசாமி. எந்த வீட்டுல போய் என்ன வோனா எடுத்து தின்னுட்டு அறைமணி நேரம் அங்க இருக்கறவங்க கூட கதை அடித்துவிட்டு வருவென், நல்லா பேசக்கூடிய சின்னப் பையன்னு நம்மளை தனியா கவனிப்பாங்க, அவங்க வீடுகளுக்கு போகலனாதான் கோவிச்சுகுவாங்க, அதானால எங்ககையாது ஒரு வீட்டுல இருப்பான் விட்டுட்டாங்க ஆனா எட்டு மணிக்கு மேல நான் வீடு திரும்பவில்லை, அதுக்குள்ள இங்க எங்க வீட்டுல பையன கானமுன்னு ஒரே காலாட்டா, எல்லா இடத்துலையும் தெடி இருக்காங்க,அதானல் ரொம்ப கவலைப்பட்டு எனது மூன்று சகொதரிகள், நாலு சகொதரகள் அம்மா,அப்பா, சித்தப்பா, மாமா, பாட்டி என ஒரு படையே என்னை தெடி இருக்காங்க. ஒரு ஒன்பது மணிக்கு எங்க தெருவுல இருக்க கீரைக்காரம்மா என்னும் ஜனதாகாரம்மா நாங்க பிரச்சாரம் பண்ண இடத்தில் பிரச்சாரம் பண்ணீட்டு திரும்பிபோய் இருக்காங்க அப்ப என் வீட்டுவாசல்ல இருக்க கூட்டத்தை பார்த்து என்ன என்று கேட்டு, இவங்க கிட்ட நான் தியாகி முனுசாமிபிள்ளை அவர்களுடன் காங்ககிரஸுக்கு ஓட்டு கேக்கற விசயத்தை சொல்லி இருக்காங்க, அதுக்கு அப்புறம் எங்க வீட்டுல சமாதானம் ஆகி அமைதியாய்ட்டாங்க. நான் போன கார் திரும்பி வர இரவு பத்து மணி ஆகிவிட்டது. என் தந்தை மிகவும் கோவமாக என்னை சொல்லாமல் போனத்ற்காக என்னை அடிக்கோலால் காலில் அடித்தார். எனது நாற்பது வயது வரை உயிருடன் இருந்த எனது தந்தை என்னை முதலும் கடைசியுமாக ஒரே ஒரு முறை அடித்த சம்பவம் இது. எங்க அம்மா என்னை தன்மடியில் உக்காரவைத்து செல்லமாக இனிமேல் எங்கயாவது போவதாக இருந்தால் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டுதான் போகவேண்டும் என்றார். அதுமுதல் நான் எங்க அம்மாகிட்ட சொல்லாம எங்கயும் போறது கிடையாது. நம்ம எல்லாம் ஒன்பது வயசுல ஓட்டுகேக்கப் போன ஆளு, அதுனால அடுத்து நடக்கப்போற உலக ஜானாதிபதி தெர்தல எனக்கு ஓட்டுபோட்டுங்க.

ரமலான் நினைவுகள் -பகிர்தல்

பதிவு நண்பர்களுக்கு இனிய ரம்ஜான் வாழ்த்துக்கள், ரம்ஜான்னு சொன்னா இஸ்ஸாலாமிய நண்பர்களுக்கு முதலில் ஞாபகம் வர்றது, காலைத்தொழுகையும், நேன்பும் தான். ஆனா எனக்கு எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வர்றது ரம்ஜான் கஞ்சிதாங்க(அட நான் ஓட்டுக்காக குடிக்கறவன் இல்லப்பா). என்னுடய ரம்ஜான் பண்டிகை அனுவபங்களை உங்ககூட பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகின்றேன். எங்கள் ஊரு தாராபுரத்தில் உள்ள மசூதி தெருவில் உள்ளது ஜாமியா மசூதி.இதை ஸோளக்கடை வீதி மசூதி என்றும் கூறுவார்கள். இங்கும் தினமும் மாலைத்தொழுகை முடிந்தவுடன் மந்திரிப்பார்கள்,சில சமயம் மந்திரித்த துணியால் முகத்தில் விசுறுவார்கள்(பச்சை துணி) . அவர்கள் குருமார்கள் மயிலிறகு கொண்டு ஓதிக்கொண்டு வருடிவிடுவார்கள், அதனால் உடல் குணமடையும் என்பது நம்பிக்கை. எங்க வீட்டுல எனக்கு அல்லது எங்க அண்ணங்களுக்கு யாருக்காவது உடம்பு சரியில்லை என்றால் உடனே சாமி கும்புட்டு குங்கும் இட்டு சி.ஸ்.ஜ மருத்துவமனைக்கு போய்ட்டு,அப்படியே இந்த பள்ளிவாசலைக்கு போய் மந்திரிச்சுருவம்(என்ன நல்லினக்கம் பாருங்க). அப்ப எல்லாம் பள்ளி வேறு,தெவாலயம் வேறு, கோவில் வேறு என்று நினைப்பாரில்லை.

இந்த பள்ளிவாசலில் கொடுக்கும் கஞ்சிதாங்க அருமையாக இருக்கும். நல்ல அரிசிகுருனையில இஞ்சி,மிளகு, ஏலக்காய் மற்றும் தெங்காய் எல்லாம் போட்டு இருக்குமுங்க. எப்படி பண்ணாறங்கனு தெரியாது.நமக்கு அதுவா முக்கியம். நம்ம நண்பன் கடை ஜீவா பிரிண்டர்ஸ் அங்கதாங்க இருக்கும். அதுக்கு பக்கத்து கடை ஸேட்டு அப்பிடிங்கற முகமதிய நண்பர் விரதம் இருந்து பள்ளிக்கு போய்ட்டு வர்றப்ப ஒரு பெரிய தூக்கு நிறைய கஞ்சி வாங்கிவருவான். அதுக்கு நாங்க அங்க பள்ளியின் அருகில் ஒரு பிரபல டீக்கடையில் வடை, ஊறுகாய் பாக்கெட் வாங்கி நல்லா நாலந்து டம்ளர் அடிப்பங்க.(கஞ்சியும் எலுமிச்சை ஊறுகாயும் நல்ல கூட்டனிங்க) அப்புறம் ஒரு இரண்டு நாள் கழித்து இதுபோல் தினமும் என் நண்பர்கள் சாப்பிடுகிறார்கள் என்று தெரிந்து நான் சத்தம் போட்டடேன். இது நேன்பு இருக்கும் அன்பர்களுக்காவும், ஏழைகளுக்காவும் தருவது, நாம் பொழுதுபோவதற்காக அருந்த கூடாது என்று கூறினேன்,அதுமுதல் நாங்கள் ஒவ்வெறு ரம்ஜானுக்கும் இதுமாதிரி ஒன்று அல்லது இரண்டு நாள் கஞ்சி அருந்துவது உண்டு. எனது மற்றும் ஒரு நண்பனான சிக்கந்தர் கூட வருடம் ஒருமுறை கஞ்சியை கடைக்கு கொண்டு வந்து தருவதுண்டு.
எனது நெருங்கிய நண்பரான முகமது ஆசிப் அவர்கள் ஒவ்வெறு ரம்ஜான் விரதம் போது அவர்கள் வீட்டில் எனக்கு கஞ்சியும், வடையும் தருவார். ரம்ஜான் தினத்தன்று அவர் விளையாட்டாக," டாய் அய்யிரு வாடா பிரியானி சாப்பிடாலம்" என அழைப்பார். எனக்காக தனியாக சைவபிரியானியும் வைத்துஇருப்பார். என் அண்ணனின் நண்பர் டிப் டாப் டைலர் இஸ்மாயில் அண்ணாவும் கஞ்சியும் வடையும் தருவார். இப்படி ரமலான் மாதத்தில் நண்பர்களுடன் கஞ்சி சாப்பிடுவது நல்ல விஸயங்க. நண்பர்களின் அன்பும் ஆதரவும் அந்த கஞ்சிய வீட சுவையான விசயங்க. இந்த ரமலான் மாதத்தில் ஒரு விஸேஸம் என்னனு பார்த்திங்கனா விரதம் ஆரம்பித்த இருபத்திஏழாம் நாள் ரொம்ப நல்ல நாள், அன்றைய தினம் வானில் இருக்கும் தெவதகள் பூமிக்கு வந்து ஆசிர்வதிக்கிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். அதில் இருந்து நானும் இந்த நாள் அவர்களை போல விரதம் இருக்க ஆரம்பித்து ஒரு இரண்டு மூன்று வருடங்கள் இருந்தென். அதன் பிறகு அந்த நாள் என்று கூற நண்பர்கள் அருகில் இல்லாததால் இப்பொழுது இருக்க இயலவில்லை. இருந்தாலும் ரமலான் நினைவுகள் மறக்க இயலாது. நன்றீ

இருபத்தி ஜந்தாவது பதிவு- நன்றிகள்

இது என் இருபத்தி ஜந்தாவது பதிவு. மொதல நான் ஒரு சென்னை நிறுவனத்துல கணக்கரா வேலை செய்யற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணிட்டு இருந்தன். ஒரு நாலு வருசம் ஆணி புடுங்கன என் திறமைய பார்த்து எங்க நிருவன நிர்வாக இயக்குனர் என்ன கூப்பிட்டு நீ ரொம்ப ஆனீ புடுங்கிட்ட இனிமே இங்க உனக்கு வேலை இல்லைனு சொல்லிட்டார், நான் ஜெர்க் ஆக அவர் சிரித்துக்கொண்டு நம்ம நிருவனம் சிங்கபூருல ஒரு இருபத்தி ஏழு மில்லியன் (மில்லி இல்லீங்க) டாலர் இன்வெஸ்ட் பண்ணி இருக்கோம்.நீ ரொம்ப நம்பிக்கையான ஆளு,ஆதலால் நீ அதை போய் கணக்கு பார்த்துட்டு அங்கன ஆனீ புடுங்குனு சொல்லீட்டார்.நானும் பழனிமலை டாலரா இல்ல திருப்பதி டாலரானு சந்தொகம் கேக்காமல் சரி சொல்லிட்டன். அவரே எனக்கு பாஸ்போர்ட், விசா எல்லாம் எடுத்து கொடுத்து அப்பா போய்த்தொலைடா சாமீனு சொல்லீட்டார். என் நண்பர்களும் வாழ்த்து சொல்லிட்டு நிம்மதியா வீட்டுக்கு போய்ட்டங்க.

நானும் சரி சிங்கையில யாராது மாட்ட மாட்டங்களா அப்பிடினு நம்பீ வந்துட்டன். இங்கன வந்தா எல்லாம் சுத்தமா இருக்கு, ஒரு பான் பராக் போட்டு பஸ்ல இருந்து பைக்ல வர்ரவன் மேல துப்பமுடியாம ஏக்கத்துல அலுவலகம் வந்து சீனா முதாலாளிடம் ஸேர்ந்தென். அவர் ரொம்ப டீசண்டா எனக்கு ஒரு சிஸ்டம், குளிர் சாதன அறை எல்லாம் கொடுத்து நீ ஆனீ புடுங்கு ஆனா அதை தவிர எந்த வேலையும் செய்யக்கூடாதுனு சொல்லீட்டார். நான் எந்த ஆனி புடுங்கனனும் கேட்டன் அவர் நீ புடுங்கற எல்லா ஆனியும் வேண்டாத ஆனிதான் சொல்லீட்டார். எனக்கு ஒரு வேலை வெட்டீ இல்லாம எப்படி சம்பளம் வாங்கறதுனு கூச்சம் அதுக்கு பதிலா உக்காந்து நெட்டுல மேய ஆரம்பித்தன். அப்பதான் தட்ஸ் தமிழ்ல நான் ப்லொக்ஸ் எல்லாம் படிச்சன் அப்ப குடுகுடுப்பையாரின் எழுத்துக்கள் என்னை கவர்ந்தன. பின் நான் ஒரு மாசம் எல்லா ப்லொக்ஸ்யும் படிக்க ஆரம்பிச்சன் அதுக்கு அப்புறம் என் சிங்கை நண்பன் ஒருவன்தான் நீங்களும் எழுதலாம் பாஸ்னு கொழுத்திபோட்டார். அப்புறம் ஒரு ப்லொக்கை ஒபென் பண்ணி எதுவும் எளுதாம எல்லா ப்லொக்ஸ் நடைகளை வாட்ச் பண்ணேன். துளசீ டீச்சர்அம்மா வேற கோவில் பத்தி எழுதி எனது ஆர்வத்தை அதிகம் ஆக்கினார். நம்பினால் நம்புங்கள் ஒரு வாரம் அலுவலத்தில் எந்த வேலையும் செய்யாமல் இவர்கள் இருவரின் அனைத்து பதிவுகளையும் படித்தென்.அப்புறம் ஒரு ரெண்டு மொக்க போட்டு நானும் ஒரு பதிவர் ஆகிட்டன். அப்பதான் எனக்கு வால்பையன் அவர்களின் நட்பு கிடைத்தது அவர் எனக்கு பதிவின் டிசைன் மற்றும் அழகியை பரிசாக கொடுத்தார் (அதுனால எனக்கு யாராது ஆட்டே அனுப்பறாதா இருந்தா அதை அவருக்கு அனுப்புமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்ளுகின்றேன்). பின்னாடி எனக்கு குழலி ப்லொக் எழுத்தாளர் திரு. புருஸேத்தமன் அவர்கள் முலம் ப்லொக்ல ஆர்வம் கூடியது, என்னையும் ஒரு ப்லொக் எழத்தர்னு நம்பீ அவர் என்னை சிங்கை பதிவர் கூட்டத்திற்கு அழைத்து இருந்தார். அங்க நிறைய பதிவர்கள் வந்து நிறைய தகவல்கள் குடுத்தார்கள். நானும் எனக்கு பிடித்த கோ.வி.கண்ணன், புருஸேத்தமன் மற்றும் சில பதிவர்களை பார்த்துவிட்டு, மூனு பதிவு போட்டுவிட்டு பதிவர்னு அவங்க கிட்ட சொல்ல கூச்சமா இருந்தால யாருகிட்டையும் பேசாம, வடை, காப்பி சமேசா எல்லாம் சாப்பிட்டு(போனதே இதுக்குதான) சத்தமில்லாம பாதில (போனவேளை முடித்து) எஸ் ஆகிட்டன்.
இப்படி நான் இருந்த அப்ப கோ.வி. கண்ணனும் சில திராவிட பதிவர்களும் ஒரு தடவை பாரதியாரை,திலகரை ஜாதியின் பெயர் சொல்லி விமர்சனம் செய்ததால் நாம் ஏன் இந்திய வரலாறும், தலைவர்களும் பத்தி எளுதக் கூடாது என்று எழுத ஆரம்பித்தென்.
ஆகவே நான் எழுத காரணமாக இருந்த குடுகுடுப்பையார், துளசி டீச்சர், வால் பையன், இட்லீவடை, கோ.வீ.கண்ணன், கார்க்கி,இம்சை அரசி,பயமறியா பாவயர் சங்கம்,சித்திரகூடம், மற்றும் பின்னூட்டம் இட்டவர்கள் வால்பையன், கோவி, கிருஸ்னமூர்த்தி,உழவன் ஆகிய அனைவருக்கும் எனது நன்றி// நன்றி/// நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கின்றென். எனக்கு பிடித்த பதிவுகளான வகுப்பு அறை வாத்தியார் அவர்களுக்கும், ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களுக்கும் எனது நன்றிகள்.