Showing posts with label அனுபவம். Show all posts
Showing posts with label அனுபவம். Show all posts

Thursday, April 8, 2010

எங்க போயித் தொலைந்தது















வியாழக் கிழமை, இரவு மணி ஒன்பது, நான் மாலை வெளியில் சுற்றியவன் வீடு வந்து பரபரப்பாகத் தேடிக்கொண்டு இருக்கின்றேன். வீடு பூராவும் தேடுகின்றேன். எல்லா இடத்திலையும் தேடுகின்றேன். பரண், கட்டிலடியில்,புத்தக செல்ப்பில் என்று சகலமும் தேடப்படுகின்றது.

எங்க அண்ணா : என்னப்பா தேடுற,

நான் : ஒன்னும் இல்லை அண்ணா.

அண்ணன் : ஒன்னும் இல்லையா? என்ன என்று சொல்லு நானும் தேடுகின்றேன்.

நான் : இல்லை, அவரசம் இல்லை, நான் தேடிக்கொள்கின்றேன்.மனதுக்குள். (சொல்லிவிட்டு திட்டு வாங்க, நான் என்ன மடையனா?)

அண்ணன் : சரி சரி தேடிக்கே.

அண்ணன் போய் விடுகின்றார். நானும் தேடிக்கொண்டு இருக்கின்றேன். கொஞ்ச நேரம் தேடிக் கொண்டு இருக்கும் போது, மன்னி வர்றாங்க.

மன்னி : என்ன தேடுறிங்க.

நான் : ஒன்னும் இல்லை மன்னி,

மன்னி : ஒன்னும் இல்லாமையா! ஒரு மணி நேரமா தேடுறீங்க. சொல்லுங்க என்ன
தொலைச்சிங்க.

நான் : அது யுனிவர்சிட்டியில(பி.ஜி.டிப்ளமோ இன் மார்க்கெட்டிங் மானேஜ்மெண்ட்) இருந்து புக்ஸ் கட்டு வந்தது இல்லையா? அது அப்புறம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று வைத்தேன், அதைக் காணவில்லை.

மன்னி : எப்ப வந்தது? எனக்குத் தெரியாதே.

நான் : அது ஒரு ரெண்டு மாசம் இருக்கும், மொத்தம் இரண்டு பண்டில், பத்து புக் இருக்கும்.

மன்னி : அதானே பார்த்தேன். இரண்டு மாசத்துக்கு முன்னால வைச்சது, அய்யாவுக்கு இப்பத்தான் ஞாபகம் வந்துதாக்கும். நல்லாத் தேடுங்க. அப்பத்தான் புத்தி வரும். இப்ப முதலில் சாப்பிட்டு வந்து தேடுங்க. அதையாது உருப்படியா நேரத்துக்குச் செய்யுங்க.

நான் : இதே ஒரு ஜந்து நிமிசத்தில் வருகின்றேன்.

புக் கட்டுக்கள் இரண்டும் பிரிட்ஜின் பின்னாடி சந்து மூலையில் விழுந்து கிடக்கின்றது. கண்டு பிடித்து எடுப்பதைப் பார்த்து விடுகின்றார்.

மன்னி : என்னது இது? இப்படியா புக்கை மூலையில் போடுவது? இன்னமும் புக் சுத்தி இருக்குற கட்டைக் கூட பிரிக்கவில்லை, வந்து இரண்டு மாசம் ஆயிற்று. நல்லா லட்சணமா படிக்கிறீங்க.

நான் : இல்லை மன்னி, அப்புறம் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று இருந்தேன். அது பின்னால விழுந்து விட்டது.

மன்னி : ஆம்மா இரண்டு மாசமா விட்டு விட்டு, அய்யருக்கு இப்ப ஏன் திடிர்ன்னு ஞாபகம் வந்தது?

நான் : (மென்னு முழுங்கி), இல்லை இந்த வார சனி,ஞாயிறு எக்ஸாம் ஆரம்பம், இந்த வாரத்தில் இருந்து ஜந்து வாரம் வீக் எண்ட் எக்ஸாம்ஸ் இருக்கு.

மன்னி : (அதிர்ச்சியாய்) "என்னது நாளாளைக்கு எக்ஸாமுக்கு, இன்னிக்கு புக்கை தேடுறீங்களா, அய்யய்யே டீ ஆர், ! (அண்ணாவை அழைப்பது) இங்க பாருங்க,நாளாளைக்கு எக்ஸாமாம் இன்னிக்கு புக் தேடுறார் துரை. (நக்கலாக).நல்லா படிக்கிறீங்க போல. உங்களுக்கு எல்லாம் எக்ஸாம் பீஸ்தான் தண்டம்.

அண்ணா : சரி விடு, அன்னிக்கு காலையில தேடாம இப்பவாது தேடுகின்றானே.

மன்னி : சரி, சரி டிபன் சூடு ஆறிவிடும், சாப்பிட்டு விட்டு படியுங்க. ரொம்ப சின்சியர்தான் நீங்கள்.

நான்: சரி என்று தட்டைப் போட்டு உக்காருகின்றேன். அண்ணா மெதுவா ஆரம்பித்து திட்டு விழுகுது.

அண்ணா : என்ன பசங்க நீங்க? ஒரு பொறுப்பு வேணாம், இப்படியா இருப்பாங்க. மத்த பசங்களைப் பாரு, வேலைக்கும் போயிட்டு என்ன அழகா படிக்கிறாங்க. நாளா நாளையிக்கு எக்ஸாமுன்னா, இன்னிக்கா புக்கைத் தேடுவாங்க. உன்னை சொல்லிக் குத்தம் இல்லைடா, உங்களைக் கவலை தெரியாம வளர்த்துட்டேம். அதுதான்.

மன்னி : சரி வளர்ற பையன், சாப்பிடறப்ப திட்டாதீங்க.

அண்ணா: என்ன வளர்ற பையன், வளராத பையன்னு,பையந்தான் வளர்றான், மூளையும் பொறுப்பும் வளர்ந்தால் தானே.

மன்னி : சரி!! சாப்பிட்டு விட்டுப் பேசுங்க, சாப்பிடும் போது பேசாதீங்க. என்ன சுதாகர், இப்படியா இருப்பது? ஒழுங்கா படிங்க. நான் டீ போட்டு பிளாஸ்க்கில் வைக்கின்றேன். இரவு படியுங்க. இந்த இரண்டு நாளாவது ஒழுங்கா படிச்சு பாஸ் பண்ற வழியைப் பாருங்க.

நான் : சரிங்க மன்னி.

அண்ணா : ஆமா டீ ஒன்னுதான் குறைச்சல், சரி, சரி ஒழுங்கா படிக்கற வழியைப் பாரு. ஆபிஸிக்கு வேணா இரண்டு நாள் லீவு போட்டுக்கே.

நான் : இல்லைன்னா ! நான் மேனேஜ் பண்ணிக்கிறேன்.

சாப்பிட்டு முடிந்ததும், நான் மறுபடியும் தேடுகின்றேன்.

மன்னி:அதான் புக்ஸ் கிடைச்சாச்சு, அட்டையை பிரிச்சுட்டிங்களே, மறுபடியும் என்ன தேடுகின்றீர்கள்.

நான் : ஒன்னும் இல்லை,

மன்னி : ஒன்னும் இல்லை என்றால் எதே இருக்கு. சொல்லுங்க, நானும் ஹெல்ப் பண்ணுகின்றேன்.

நான் : இல்லை, நான் தேடிக்கிறேன்.

மன்னி: சும்மா சொல்லுங்க, தேடித் தருகின்றேன். தெரிந்த கதைதானே.

நான் : இல்லை அண்ணாகிட்ட சொல்லிடுவீங்க, அவர் மறுபடியும் திட்டுவார்.

மன்னி : சரி சொல்லவில்லை, அண்ணா திட்டுவார் மட்டும் தெரியுது, பொறுப்பா படிக்கத் தெரியல்லையா? சொல்ல மாட்டேன் சொல்லுங்க, என்ன தேடுறீங்க.

நான் : இல்லை, போன வாரம் ஹால் டிக்கெட் வந்தது, எங்க வைச்சேன்னு தெரியல்லை. அதான்.

மன்னி: சுத்தம்!. பெருமாளே!!!! எப்படி இப்படி இருக்கிங்க. ஹால் டிக்கட்டைக் கூட ஒழுங்க வைச்சுக்க மாட்டிங்களே. நாங்க எல்லாம் எக்ஸாம் சொன்னா போதும், சாப்பாடு எல்லாம் இறங்காது,தூக்கம் வராது. எப்படி இப்படி நெஞ்சழுத்தமா இருக்கீங்க. ஒரு பயமே கிடையாதா?

நான் : இல்லை மன்னி, இங்கதான் சோ கேஸ் மேலை வைத்தேன். காணேம்.

மன்னி : ஏன் உங்களுக்கு ஒரு செல்ப், சூட்கேஸ் எல்லாம் இருக்கு இல்லை, அதில வைக்க வேண்டியதுதானே.

நான் : இல்லை, அப்புறமா கவரை பிரிக்கலாம்ன்னு வைத்தேன். அது எங்கயே காணேம்,

மன்னி : ஆமா புஸ்தக கட்டையே இன்னமும் பிரிக்கலை. ஹால் டிக்கெட் கவரையா பிரிக்கப் போறிங்க. என்ன அவரசம் எக்ஸாம் அன்னிக்கு காலையில் தேடினால் போதும். எதுக்கும் சோ - கேஸ் அடியில பாருங்க, வேலைக்காரி கூட்டித் தள்ளியிருப்பா.

நான் : (குனிந்து எடுத்துக் கொண்டு) ஆமா மன்னி அடியிலதான் விழுந்து இருக்கு, நாளைக்குப் போயித்தான் எக்ஸாமினர் சைன் வாங்க வேண்டும்.

மன்னி : பேச்சுடா, நல்ல கவனமாத்தான் இருக்கீங்க. கஷ்டகாலம். பிளாஸ்க்கில் டீ போட்டு டேபிள்ல வைச்சுருக்கேன். தூக்கம் வந்தால் குடியுங்க. நாங்க தூங்கப் போறேம். டீ வீ பார்க்காம இந்த இரண்டு நாளாவது ஒழுங்கா படியுங்க.

அண்ணா : ஆமா இரண்டு நாள்ல படிச்சு அய்யா டாக்டர் பட்டம் வாங்கப் போறார்.இதுக்கு கட்டுண பீஸைப் பெருமாள் கோவில் உண்டியலில் போட்டா புண்ணியமாவது கிடைக்கும். சரி இப்பவாது ஒழுங்கா படி.

நான் : (ரொம்ப நல்ல புள்ளை மாதிரி) சரிங்க அண்ணா, குட் நைட் மன்னி.

இரண்டு நாளிலும், அதுக்கு அடுத்த வாரத்திலும் வந்த எக்ஸாமும் இரண்டு நாளில் படித்து. அரியர்ஸ் எதுவும் இல்லாமல் சிங்கிள் அட்டம்ப்டில் பர்ஸ்ட் கிளாஸில் பாஸ் பண்ணி விட்டேன்.

மன்னி : நம்ப முடியல்லை, படிக்காம இப்படிப் பாஸ் பண்ணிருக்கீங்க, அதும் பர்ஸ்ட் கிளாஸல. வாழ்த்துக்கள். பால் பாயசம் பண்ணிரலாம். போயிப் பிள்ளையாருக்கு ஒரு ரூபாய் போட்டு,அர்ச்சனை பண்ணி வாருங்கள்.

நான் : பாஸ் பண்ணது நான், பெருமாளுக்குப் பாயசமா,பிள்ளையாருக்கு ஒரு ரூவாய்யா?

மன்னி : இந்தக் குதர்க்கம் எல்லாம் வீட்டுக்கு வெளியில பேசறதேட நிறுத்திக்குங்க. அண்ணா காதுல கேட்டா தொலைச்சிடுவார். தெரியுமில்லை. ஆமா எப்படிப் பாஸ் பண்ணீங்க? பிட்டா இல்லை காப்பியடிச்சீங்களா நம்ப முடியல்லையே.

நான் : மன்னீயீயீ!! எனக்கு பிட்டு காப்பி அடிப்பது எல்லாம் புடிக்காது. இது மார்க்கெட்டிங் பேப்பர்ஸ்தானே. நான் செய்யும் வேலை அதுதானே. அப்புறமும் எல்லா சப்ஜெட்டும் நான் யூஜில படித்ததுதான். நிறைய கேஸ் ஸ்டடிதான் கொடுப்பாங்க,கவனமா எழுதினா போதும், பால் பாயசத்திற்கு தேங்கஸ் மன்னி.

மன்னி : சரி மொதல்ல கோவிலுக்குப் போயிட்டு வாங்க,உங்க அண்ணா அன்னிக்கே என்ன சொன்னார் தெரியுமா?, அவன் சொந்தமா எழுதி பாஸ் பண்னீருவான், ஆனா முன்னாலேயே படித்து நல்ல மார்க் எடுத்தா குறைஞ்சா போயிடுவான் என்றார். இப்ப அவருக்கும் சந்தேசம்.

டிஸ்கி : சித்ரா செல்பேனைத் தொலைத்து விட்டு, தேடிய பதிவால் வந்த கொசுவத்திப் பதிவு இது. உங்களுக்கும் கொசுவத்தி சுத்துமே,அப்ப பதிவா போட்டு விடுங்கள். இந்தப் பதிவைப் போடுகின்றேன் என்று சொன்னதும் சித்ரா என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா?

// சித்ரா, இனி நீ செல் போன் தொலைப்பே? தொலைப்பே? தொலைப்பே? தொலைச்சாலும், பதிவு போட்டு உலகத்துக்கு, குறிப்பாக அன்னாச்சிக்கிட்டே சொல்லுவே? சொல்லுவே? சொல்லுவே?..... அவ்வவ்வ்வ்வ்........ //

கொஞ்சம் பெரிய பதிவாய் போய்விட்டது,பொறுமையாய் படித்த அனைவருக்கும் எனது நன்றி.

Friday, March 26, 2010

நானும் ஹீரோதாங்க- மொக்கை


ஒரு வழியாக அந்த நிறுவனத்தில் முதல் வேலை கிடைத்து, அவர்கள் டை கட்டி வரச் சொன்னார்கள் என்று டை வாங்கலாம் என்று இருந்தேன். அதற்குள் என் அண்ணாவின் நண்பன் மகேஷ் என்பவர், என் கல்யாணத்திற்கு வாங்கிய டை சும்மாதான இருக்கு, நான் தருகின்றேன் என்று கூறித் தந்தார். சென்னை வண்ணாரப் பேட்டையில் என் இரு சித்திகள் இருந்தார்கள். மகாராணி தியேட்டர் அருகே வீடு. நான் தினமும், என் வெயிட்டை வீட வெயிட்டான ஒரு சூவை மாட்டிக் கொண்டு, சோளக்கொல்ல பொம்மைக்கு டிரஸ் போட்டாப்புல ரெடிமேடு சர்ட் பேண்டையும் மாட்டி,கழுத்துல நாய்ச்சுருக்கையும் மாட்டிக்கிட்டு, கையில ஒரு புது வி.ஜ.பி ஆல்பா சூட்கேஸை எடுத்துக் கொண்டு போவேன். பத்தாததுக்கு ஜாஸ்மின் அத்தர் வேற. அலுவலகம் கிரீம்ஸ் ரோடு முடிவில் மூர்ஸ் ரோட்டில் இருந்தது. சுருக்கமா சொல்லனும் என்றால் எக்மோர் கோ-ஆப் டெக்ஸ் அருகில். நான் மகராணி தியேட்டர் பஸ் ஸ்டாப்பில் இருந்து காயிதே மில்லத் வந்து இறங்கி, எத்திராஜ் காலேஜ் ரோடு வழியாக நடந்து செல்வேன்.

இப்படிக நான் பாரதி ஆர்ட்ஸ்,காயிதே மில்லத் மற்றும் எத்திராஜ் காலேஜ் கல்லூரிகளைக் கவர் பண்ணினேன்.காலை அலுவலகம் செல்லும் போது, காலைக் கல்லூரி மாணவிகளுக்கும், மாலை திரும்பும் போது மாலைக் கல்லூரி மாணவிகளுக்கும் எஸ்கார்ட் டியூட்டி பார்த்தேன். காலை முழுதும் பீல்டில் சுற்றிவிட்டு, மதியம் 2 மணியளவில் வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிட்டு விட்டு,ஒரு தூக்கம் போட்டு, நாலு மணிக்கு கிளம்பி அலுவலகத்திற்குப் போய் ரிப்போட்டிங் முடித்து, 5.30க்கு வீடு திரும்புவது வாடிக்கை. நான் என் பழைய பதிவுகளான பெரிய மனுசன் ஆனது எப்படி பதிவில் நான் சைட் அடிக்க முடியாமல் எவ்வளவு கஷ்டப் பட்டேன் என்று கூறியிருந்தேன். அப்ப சென்னையில் நானும் என் நண்பனும் வசதியாக சுற்றினேம். வேலை ஏரியாக்களில், ஸ்டெல்லா மேரிஸும்,குவின் மேரிஸும் உண்டு. ஆனா நாங்கதான் பார்த்தமே தவிர, எங்களை எந்தப் பொண்ணும் பார்க்கவில்லை. அதைப் பத்தி நமக்கு என்ன கவலை, நாம் நம் கடமையை ஒழுங்கா செய்யனும் இல்லை. இப்படிப் போகும் கட்டத்தில் ஒரு நாள், நான் எஸ்.குமார்ஸ்ஸில் புதிதாக ஒரு ரெடிமேட் பேண்ட் சட்டை வாங்கிப் போட்டுக் கொண்டு,நாய்ச்சுருக்கை மாட்டிக் கொண்டு,ஹீரோ கணக்காய்(நினைப்புத்தான்) காலை அலுவலகம் அவரசரமாகப் புறப்பட்டேன்.

கலைக்கல்லூரி நிறுத்தத்தில் இறங்கி, நான் எத்திராஜ் ரோடு வழியாக நடக்கும் போது,எதிரில் வந்த இரு வட இந்தியப் பெண்கள் மெதுவாகப் புன்னகைத்துப் போனார்கள். அய்யாவுக்கு சந்தேசம் தாங்கவில்லை. நம்மளப் பார்த்துச் சிரிக்கற அளவுக்கு ஹீரோ ஆகிட்டேம்ன்னு மனசில கொண்டாட்டம். இன்னும் நடந்து வரும் போது மற்ற சிலரும் மெல்லியதாகச் சிரித்துப் போனார்கள். "ஆகா,புது பேண்ட்,புது சொக்கா சுதாகரு,கலக்குற சுதாகருன்னு" நினைத்துக் கொண்டேன். இப்படி நடந்து போய் அலுவலகத்தில் ஸ்ரீராம்மின் செகட்டரி வேறு என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்கள். நானும் பதிலுக்கு சிரித்து விட்டு, உள்ளே சென்றேன். என்னாடா இது என்னிக்கும் சிரிக்காத ஹெட் வெயிட் பார்ட்டிங்க எல்லாம் சிரிக்குதுன்னு,அவ்வளே டக்கர் ஆயிட்டமான்னு ஒரு பீலிங்கு. பின்னர் என் இருக்கைக்கு சென்று பீல்டு வெர்க் அசைன் செய்து விட்டு, பாஸிடம் ரிப்போட்டிங் முடித்து விட்டு, டீ சாப்பிடுவதற்க்காக, பாண்ட் ரிக்குள் போனேன். அப்போது என் பாஸுக்கும்,எனக்கும் கிளரிக்கல் வெர்க் பண்ணும் பெண் வந்தார். நானும் அவரும் டீ சாப்பிட்டுக் கொண்டு கிளையண்ட்ஸ் பத்திப் பேசிக்கொண்டு இருந்தேம். அவரும் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார். "சுதா நான் ஒன்னு சொன்னா தப்பா எடுத்துக்க மாட்டியே" என்றார். நான் சொல்லுங்க, என்ன விஷயம்? என்றேன்.

இன்னிக்கு நல்லா டீசண்டா, அழகா டிரஸ் பண்ணியிருக்கிங்க என்றார். நான் உச்சிக் குளிர்ந்து "ஆகா, நம்மளும் ஹீரோவாயிட்டமடா அப்புன்னு" என்று நினைத்துக் கொண்டேன். "ஆமாங்க, இன்னிக்கு எல்லா பொண்ணுகளும் என்னைத்தான் பார்த்தார்கள். சிரித்தார்கள்" என்றேன்.சந்தேசமாக, இதற்குள் அவர் டீயைக் குடித்து முடித்து இருந்தார்கள்.அவர்கள் கவனிக்கவில்லை என்று நினைத்து, இன்னேரு தபா சொன்னேன். " இன்னிக்கு பொண்ணுக எல்லாம் அய்யா மேலதான் லுக்கே. எல்லாரும் சிலைட்டா சிரித்துக் கொண்டு வேற போனார்கள். என்றேன். அவரும் ஒரு தரம் சிரித்து விட்டு, பின்னர் அருகில் வந்து, " ஏன் சிரிக்க மாட்டாளுக, முதல்ல ஜிப்பைப் போடுங்க, என்று கூறிவிட்டு அவரசமாகத் திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்று விட்டார். நானும் உடனே திரும்பி ஜிப்பைப் போட்டேன். "அட ஆத்தி இதுக்குத்தான் எல்லாம் லுக் விட்டாங்களா லுக்கு, கன்றாவி நம்மளை வைச்சு ஒரு பொருட்காட்சியே நடத்திட்டாங்க போல. என்று நினைத்துக் கொண்டேன். இந்த அனுபவம் இப்போதும் என்னை விட்டுப் போகவில்லை. இப்பக் கூட எதாவது ஒரு பொண்ணு ரோட்டில பார்த்துச் சிரிச்சா, உடனே நைசா ஜிப்பைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொள்வேன். இப்படித்தான் நான் ஹீரோ கணக்கா வேஷம் போட்டு,கட்ச்சியில ஜீரோ கணக்கா ஊரு எல்லாம் நாறிப் போச்சு. மக்கா யாரு என்ன சொன்னாலும் சர்தான், நான் ஹீரோதான் தெரியுதுங்களா. நன்றி.

டிஸ்கி: இது எல்லாம் நடந்து முடிந்தவுடன்,என் நண்பன் வந்தான், என்னடா பீல்டுக்கு போலாம்மா? என்றான். நான் இதே போலாம் என்றேன். குனிந்து பார்த்தவன் என்னடா ஜிப்பை போட்டுட்டியா? என்றான். நான் உனக்குத் தெரியுமா? என்றேன். நான் கலையில் நீ வந்தவுடன் கவனித்து விட்டேன். ஏண்டா சொல்ல வேண்டியதுதானே என்று கேட்டவனிடம் கூலாக,எனக்கு என்ன தெரியும், நீ காத்து வாங்குறேன்னு நினைத்தேன். இருந்த ஆத்திரத்தில் எட்டி அவன் கொரல்வளையைப் பிடித்தேன். அவன் விடுறா, பக்கத்துல உன் பாஸ் இருந்தார்,அதுனால அப்புறம் சொல்லலாம் என்று விட்டு விட்டேன் என்றான். இது சக நண்பர்களிடம் பரவி,பின்னர் ஒருவாரம் என்னை நல்லா ஓட்டினார்கள்.

Wednesday, March 24, 2010

இராமன் எத்தனை இராமனடி













இது ஆன்மீகப் பதிவு மாதிரி இருந்தாலும் மொக்கைதாங்க. அதுனால எல்லாரும் படிக்கலாங்க.(கடவுளைப் பிடிக்காதவர்கள் நேரா ரெண்டாவது பத்திக்கு ஜீட் விடுங்க) எங்கள் ஊர் தாராபுரத்தில் ஸ்ரீகாடு ஹனுமந்தராய சுவாமி கோவில் உள்ளது. சிறு வயதில் இருந்து நான் இந்தக் கோவிலுக்குப் போவது வழக்கம். எட்டாங்கிளாஸில் இருந்து கல்லூரி முடியும் வரை, அதன் பின்னரும் நான் இந்தக் கோவிலுக்கு விடாது தினமும் போவது வழக்கம். இந்தக் கோவில் குறித்து நான் என் முதல் பதிவில்(தப்புத் தப்பான ஸ்பெல்லிங்கில்) இட்டுள்ளேன். இந்தக் கோவிலில் இருக்கும் ஆஞ்சினேயர் ஏறக்குறைய நம்ம பிரண்டு மாதிரி. நான் இப்படிச் சொல்கின்றேனே என்று சாதராணமாக நினைத்து விடாதீர்கள். மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவர், வரப் பிரசாதி. இவரை வணங்குவர்களுக்கு நல்லது நடக்கும் என்பது நிச்சயம். நான் மிக நீண்ட நாட்களாய்ப் போனதால் ஒரு இனம் புரியாத அன்னியோன்யம் ஆகிவிட்டது. கடவுள் என்னும் நிலையை வீட அருகில் இருக்கும் உணர்வுதான் ஏற்படுகின்றது. இவருடன் சைட் அடிக்க ஒப்பந்தம் எல்லாம் போட்டுள்ளேன். இந்தக் கோவிலில் இருக்கும் இராமரை நான் அப்பா என்றும், சீதாவை சீதம்மா என்றும் அழைத்து வணங்குவது வழக்கம். இவர்கள் எந்த நேரத்திலும் காத்து, என்னை வழி நடத்துவதாக ஒரு நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையில் தான் என் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டு இருக்கின்றது. நம்பிக்கைதானே வாழ்க்கை. அது முட்டாள்தனம் என்றாலும் மூட நம்பிக்கை என்றாலும், நாம் இறைவனிடம் வைக்கும் நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை. சரியிங்களா நான் சொல்றது?. சரி நான் இப்பக் கோவிலைப் பத்தியும், கடவுளைப் பத்தியும் சொன்னது ஒரு முன்னூரைதாங்க. ஏன்னா அதுதான் இந்த பதிவின் அடிப்படை. பதிவுக்குப் போகலாம்மா?

நான் எனது கல்லூரிக் காலங்களை முடித்து விட்டு, ரிசல்ட்டு வந்தது ஆகஸ்ட் எட்டாம் தேதியன்று. ஆகஸ்ட் 23,1990. என் பிறந்த நாளின் போது, நம்ம தமிழ் சினிமாவில் காட்டுற, ஹீரோ கணக்கா, சாதிப்பதுக்காக ஒரு ரெக்ஸின் பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு, சென்னைக்குப் புறப்பட்டேன். நல்லவேளையாக சென்னை என்னப் போடா வெண்ணெய் என்று சொல்லவில்லை. நான் ஊருக்கு வந்த என் இரண்டாவது அண்ணாவுடன்(இராமானுஜம்), அப்பா,அம்மா சகிதம் கல்பாக்கம் வந்து அடைந்தேன். கிராமமும் இல்லாமல் நகரமும் இல்லாமல் சிறிய நகராட்சியாக இருந்த ஊரில், இருந்து வந்த நான், மத்திய அரசால் நிர்வகிக்கும் சகல வசதிகளுடன் இருந்த அனுமின் நகரியத்தில் ஈர்க்கப் பட்டேன். கடலும்,பீச்சும் என் நண்பர்களிடம் இருந்து பிரிந்த பிரிவைப் போக்கியது. நான் அப்பா,அம்மா செல்லம், அவர்களுடன் வந்து இருந்ததால் எனக்கு அவ்ளவாக ஹேம் சிக் தெரியவில்லை. நான் ஜாலியாக கல்பாக்கத்தைச் சுற்றுவது,சாப்பிடுவது என்று இருந்தேன். (பின்ன எத்தனை வருட படிப்புக்குப் பின்னர் கிடைத்த ஓய்வு அல்லவா?.) இப்படிப் போகும் போது ஒரு நாள் என் அண்ணா என்னைத் திட்டிவிட்டார். நானும் இரண்டு மாதமாகப் பார்க்கின்றேன். என்ன நீ பாட்டுக்கு இருக்கின்றாய், ஒரு பொறுப்பு கிடையாதா? மேற்க் கொண்டு என்ன செய்யப் போகின்றாய். படிக்க வேண்டும்,வேலைக்குச் சேரவேண்டும் என்ற ஆர்வம் கிடையாதா?, தினமும் செய்தித்தாள் பார்த்து, வேலைக்கு அப்பளை பண்ண வேண்டும் என்று ஒரு பாட்டுப் பாடி விட்டார். இவர் சொன்னது அனைத்தும் வாஸ்த்தவம். அனால் சொல்லும் போது தண்டச் சோறு என்று ஒரு வார்த்தை விட்டு விட்டார். முதல் அண்ணா படிக்கவில்லை என்றார் அடிப்பார்,ஆனால் கடினமான வார்த்தைகளைப் பேசமாட்டார். ஆனால் இவர் மிகவும் மென்மையானவர், அடிப்பது,திட்டுவது போன்றவற்றைச் செய்ய மாட்டார். ஆனால் ஒரு வார்த்தை சொன்னாலும் சுருக்கு என்று தைக்கும் விதமாக செல்வார்.இவரிடம் நான் திட்டு வாங்குவது இதுதான் முதல் தடவை. (அப்புறம் பழகிப் போய்விட்டது). இவர் சொல்லி விட்டு வேலைக்குப் போய் விட்டார். நான் உம் என்று மூஞ்சியத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு இருந்தேன். எங்க அம்மா புரிந்து கொண்டு என்னைச் சமாதானப் படுத்தினார். இருந்தாலும் மன வருத்தத்துடன் நான் மாலை கடற்கரைக்குச் சென்று தனிமையில் அமர்ந்து கொண்டேன்.

அப்போது இந்த இராமரையும், அனுமாரையும் நினைத்து,வருந்தி, என்ன இப்படி மாட்டிவிட்டு விட்டாய். ஒழுங்கா எனக்கு ஒரு வேலை வேண்டும். உடனடியாக ஒரு வேலை கொடுங்கள் இல்லை என்றால் ஊருக்கு வந்து 1008 சுத்து சுத்தி உங்களுக்கு தலை சுற்ற வைத்து விடுவேன் என்று மனமுருகி மனதார வேண்டிக்(மிரட்டிக்) கொண்டேன். மாலை 6.30க்குச் சென்ற நான், இரவு எட்டு மணி வரை இப்படி பல சிந்தனையில் ஆழ்ந்து இருந்தேன். பின்னர் வீடு வந்து விட்டேன். இரவு எட்டரை மணியளவில் என் அண்ணாவின் நெருங்கிய நண்பர்,கோதண்ட இராமன் என்பவர் வந்தார். அவர் ஒரு மார்க்கெட்டிங் வேலை இருக்கின்றது போகின்றாயா என்றார். எங்க இராமு அண்ணா,மார்க்கெட்டிங் வேலை என்றால் அலைச்சல் இருக்கும், மேற்க்கொண்டு படிக்க முடியாது. பின்னும் நான் கிராமப் புறத்தில் இருந்து வருவதால் கம்யூனிக்கேசன் இருக்காது என்றார். ஆனால் எந்த வேலை கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை என்ற மன நிலையில் இருந்த நான், அது பரவாயில்லை, நான் போகின்றேன்,படிக்கவும் செய்வேன் என்றேன்(பின்ன நமக்கு ரோசம் ஜாஸ்த்தியில்லை).எங்க அண்ணாவும் உனக்கு மார்க்கெட்டிங் வேலை கிடைக்காது, ஆனால் இண்டர்வியூ ஒரு நல்ல அனுபவமாக இருக்கும், போய் வா என்றார்.


உடனே கோதண்ட இராமன் அண்ணா, என்னை வெங்கட இராமன் என்பவரிடம் அழைத்துப் போனார். அவர் சென்னையில் அவருக்குத் தெரிந்த நிறுவனத்தில் சீனியர் மார்க்கெட்டிங் மேலாளராக பணி புரியும் கல்யாண இராமன் என்பவரிடம் தொலைபேசியில் பேசினார். கல்யாண இராமன் என்னை மறு நாளே இண்டர்வியூக்கு வரச் சொன்னார். இரவேடு இரவாக நான் என் பேண்ட், சர்ட் ரெடி பண்ணி, என் அண்ணாவின் சூவை மாட்டிக் கொண்டு. அந்த நிறுவனத்துக்குச் சென்றேன். அங்கு கல்யாண இராமன் என்னை வரவேற்று, ஸ்ரீராம் என்பவரிடம் அனுப்பி வைத்தார். அவர் முதல் இண்டர்வியூ செய்துப் பின்னர் நிறுவனத்தின் ஜென்ரல் மேனேஜர் பி.கே. நஞ்சப்பா என்பவரிடம் அனுப்பி வைத்தார். அவர் என் கொடுமையான ஆங்கிலமும், புவர் கம்யூனிக்கேசன் அபிலிட்டியும் பார்த்து யோசித்தாலும், நீ ரொம்ப நல்ல பையன். உன்னைப் போன்றேர்( குட் யங் சாப்ஸ்) எங்கள் நிறுவனத்திற்குத் தேவை. நீ தினமும் ஹிண்டு, இண்டியன் எக்பிரஸ் பேப்பர்களைப் படி. நல்ல முன்னேற்றம் வரும் என்று கூறியவர். அனால் சேல்ஸுக்கு நல்ல எபிலிட்டி வேணும்,புது கஸ்டமர்களிடம் உரையாடும் போது மிகவும் சிரமப் படுவாய், ஆதலால் நான் உன்னை சேல்ஸ் அண்டு சர்வீஸ் டிபார்ட்மெண்டில் போடுகின்றேன். சர்வீஸ் என்றால் ஏற்கனவே உள்ள கஸ்டமர்களிடம் ஆர்டர் எடுப்பதுதான்,அதில் அவ்வளவு சிரமம் இருக்காது. ஆர்டர் எடுத்து பேமேண்ட் பாலோ செய்தால் போதும். மெக்கானிக்குகள் சர்வீஸ் செய்வார்கள். கொஞ்ச காலம் அதில் பணிபுரிந்து பழகிக் கொண்டுப், பின்னர் சேல்ஸுக்கு வந்து விடு என்றார். நான் சரி என்று சொல்ல, எதுக்கும் நீ, உன் வீடு மற்றும் உன்னை சிபாரிசு செய்தவர்களிடம் கலந்தாலேசித்து, வந்து ஜாயின் செய் என்றார்.



















(ஒரு கையத் தூக்கிக் கொண்டு அடிக்க வர்ற மாதிரி இருக்காரு பாருங்க, இன்னேரு கை அபய ஹஸ்தம். அதான் மாலையைப் போட்டு மூடி வைத்து விட்டார்கள்,
கீழே தக்குனுண்டா இருக்கறவங்கதான் இராம்,சீதா மற்றும் அனுமான். இந்தக் கோவிலில் இளைய பொருமாளுக்கு நோ எண்டரி. )


நானும் வீட்டுக்கு வந்து அனைவரிடமும் வந்து என் சம்மதத்தைத் தெரிவித்து விட்டு, அக்டோபர் 19,1990 அன்று முதன் முதலாய் வேலையில் இணைந்தேன். இப்படியாக நான் இராமரை வேலைக்காக வேண்ட, கோதண்ட இராமன்,வெங்கட இராமன்,கல்யாண இராமன்.இராமு அண்ணா, ஸ்ரீராம் ஆகிய அத்தனை இராமர்கள் மூலமாக நான் என் முதல் வேலையில் இணைந்தேன். எங்க நான் மறுபடியும் ஊருக்குத் திரும்பி வந்து கழுத்தறுப்பனோ என்ற பயத்தில் எத்தனை இராமன் இருக்காங்களே அத்தனை இராமர்களையும் விட்டு ஹெல்ப் பண்ணி எனக்கு ஒரு வேலை வாங்கிக் கொடுத்து அவரு எங்கிட்ட இருந்து எஸ் ஆகிட்டாரு.(தலைப்பு வந்துருச்சுங்களா). நானும் கையில பை,கழுத்துல டை, வாயில பொய் என்று என் முதல் வேலை ஆரம்பித்தது. கழுத்தில் நாய்ச்சுருக்கு என்னும் டையைக் கட்டிக் கொண்டு ஆரம்பித்த வேலை. முதலில் அண்ணா நகர், கீழ்பாக்கம்,அம்பத்தூர்,ஆவடி என்று போய்ப் பின்னர், பாரிஸ்,மவுண்ட் ரோடு,தீநகர்,சைதை,தேனாம் பேட்டை என்று மாறியது. மூன்று வருட அனுபவத்தில் நான் மொத்த சென்னையும்,புற நகர் பகுதிகளையும் சுற்றி விட்டேன். 1991 வருட மிகச் சிறந்த சேல்ஸ் அண்டு சர்வீஸ் ரெப் ஆக தேர்ந்து எடுக்கப் பட்டேன். 1993 ல் நான் இந்த நிறுவனத்தில் இருந்து விலகி கூட்டுறவு சங்கத்தின் செயலராக இணைந்தேன். பின்னர் அதையும் விட்டு விட்டு மறுபடியும் மார்க்கெட்டிங் வந்து தமிழகம் மற்றும் தென்னிந்தியாவின் முக்கிய பகுதிகள் அனைத்தும் சுத்தினேன். இதுதாங்க நான் முதன் முதலில் வேலைக்குப் போன வரலாறு.

டிஸ்கி : இதை நான் ஏன் இன்று பதிவாகப் போட்டேன் என்றால் இன்று தலைவருக்குப் பிறந்த நாள். ஸ்ரீராம நவமி. காலையில் பூ, பழம் எல்லாம் வைத்து பூஜை போட்டேன். மாலையில் வடபத்ர காளியம்மன் கோவிலில் இருக்கும் ஸ்ரீராமரை தரிசிக்க வேண்டும். அது ஏன் வடபத்திர காளியம்மன் கோவில் என்றால் அங்கதான் நிறைய பிரசாதம் தருவார்கள். இதுவே எங்கள் வீடு என்றால் இன்று. பூஜை அமர்க்களமாக இருக்கும். நீர்மோர்,பானகம், கோசுமறி,வடை,களத்தம் பருப்பு கண்ணமது(பாசிப்பருப்பு பாயசம்), வாழைக்காய்ப் பொறியல்,பருப்பு தாளித்தது,தயிர்ப்பச்சடி என வயிறுப் புடைக்க தின்று விட்டு, அலுவலகத்திற்க்குப் போய்த் தூங்கலாம்.

ஹேப்பி பர்த் டே டூ இராமா.

( எச்சரிக்கை. இது இத்துடன் முடியாது. இதன் தொடர்ச்சி வெள்ளிக் கிழமையன்று, நானும் ஹீரோதான் என்னும் பதிவில் வரும்,இது ஒரு மரண மொக்கை. படிக்கத் தவறாதீர்)

நன்றி.

Tuesday, March 23, 2010

ஆம்லேட் நிறைவு


இப்படியாக எங்களின் மூன்று ஆண்டு படிப்பு முடிந்து, நான் பைனல் இயர் புராக்ஜட் ரிப்போட்டுகளை ரெடி பண்ணிக் கொண்டுருந்தேன். அதை தட்டச்சு செய்ய எங்கள் வீட்டின் அருகில் உள்ள தட்டச்சு நிலையத்திற்கு கொண்டு சென்றேன். அடித்து முடித்துக் கொடுக்கும் அன்று, நான் அதை வாங்கச் சென்ற போது, அங்கு தாஸ் மாஸ்டர் இருந்தார். அவர் என்னிடம் எனது புராஜட் பத்திக் கேட்டார். நான் விளக்கிச் சொன்னேன். அவரும் அதைப் படித்துப் பார்த்து விட்டு, மிகச் சிறப்பாய்ச் செய்து உள்ளாய், வைவாவில் நல்லா பதில் சொல் என்று சொல்லித் திருப்பிக் கொடுத்தார். கல்லூரி நாட்கள் எல்லாம் முடிந்து விட்டது. தேர்வுகள்தான் இனி பாக்கி. எங்கள் ஊரில் எங்களுக்குத் தெரிந்தவர் வீட்டுக்கு,நான் அடிக்கடி போவது வழக்கம். அவர்கள் வீட்டில் எங்க டீச்சர் அக்காவின் ஸ்டண்ட், ஒரு அக்கா இருப்பார். என்னைச் சிறு வயது முதல் அவர்களுக்குத் தெரியும். மிகவும் பாசமாக இருப்பார். அவர்கள் வீட்டில் இருந்த நால்வரில் ஒருவர் தவிர, அனைவரும் என் மீது அன்பாக இருப்பார்கள். நான் கல்லூரி படிக்கும் சமயம், அவர்கள் எம்காம் படித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். இவரிடம் தான் தனி வகுப்புக்குப் போவார்கள். நானும் இவரைப் பற்றியும், நாங்கள் அடிக்கும் கிண்டலைப் பற்றியும் கூறுவேன். அவர்கள் படிக்கும் மாஸ்டரை அவ்விதம்(ஆம்லேட்)கூறக் கூடாது என்று கண்டிப்பார்கள். இருந்தாலும் நான் இவரைப் பற்றிக் கிண்டல் அடிப்பதை நிறுத்தவில்லை. இப்படித்தான் போய்க் கொண்டு இருந்தது.

ஒரு நாள் நான் அவர்கள் வீட்டுக்குச் சென்றேன். அங்கு ஹாலில், அந்த அக்காவின் அப்பா, தாஸ் மாஸ்டருடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தார். அப்ப நான் போனவுடன் என்னையும் அமரச் சொன்ன அவர், தாஸ் மாஸ்டரிடம். "இவரும் உங்க கல்லூரியில் தான் படிக்கின்றான். பையன் எப்படி?" எனச் சாதாரனமாகக் கேட்டார். எனக்கு பகீர் என்றது. "போச்சுடா! மொத்தமாக மானம் கப்பல் ஏறப் போகுது என்று நினைத்தேன். அந்த அக்காவும், மாட்டினாயா என்பது போல சிரித்தார்கள். அவர் கேட்ட விநாடியே சிறிதும் இடைவெளி இல்லாமல், தாஸ் மாஸ்டர் என்னைப் பற்றிக் கூறத் தொடங்கினார். அவர் சொன்னது. " இம்ம், பையன் ரொம்ப நல்ல பையன், நல்லாப் படிப்பான். நான் முதல் வருடத்தில் இவனைப் பற்றிப் பேசிய போது கூட, இவன் டிபார்ட்மெண்டில் இவனுக்கு மிகவும் நல்ல பெயர் இருந்தது. பாடங்களைப் புரிந்து கொண்டு சொந்த நடையில் எழுதுவான். யுனிவர்சிட்டி டாப்பர்ஸில் ஒருத்தனா வந்து, கல்லூரிக்கு நல்ல பெயர் எடுத்துக் கொடுப்பான் என்று எதிர்பார்க்கின்றார்கள். இவன் புராஜட்ஸ் கூடப் பார்த்தேன். நல்லா செய்து இருக்கான், என்று சொல்லிய அவர் என்னிடம் "வைவா எப்படிப் பண்ணினாய்?, என்ன ஸ்கோர்?" என்றார். நானும் 49 அவுட் ஆப் 50 என்றேன். " வெரிகுட் நல்லா படித்து நல்ல மார்க் எடுத்து, உங்கள் டிபார்ட்மெண்ட் பெயரைக் காப்பாற்று" என்றார். நானும் "சரி" என்று கூறித் தலையைக் குனிந்து கொண்டேன். அந்த அக்கா, "பார்த்தியா மாஸ்டரை" என்பது போல, நக்கலாக சிரித்தார்கள். நான் கடைவீதிக்குச் செல்வதாக விடை பெற்றுக் கொள்ள, மாஸ்டரும் தானும் அங்குதான் சொல்வதாகக் கூறி, என்னை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டார். நாங்கள் இருவரும் கடைவீதி சென்று, சக்தி பேக்கரியில் எனக்கு டீயும், உருளைக்கிழங்கு போண்டாவும் வாங்கிக் கொடுத்தார்.


எனக்கு அவமானம் பிடிங்கித் தின்றது. இப்பக் கூட அவரிடம் மன்னிப்புக் கேக்காவிட்டால் நான் மனிதனே இல்லை(அதான் போண்டா வாங்கிக் கொடுத்தாரில்லை), என்று நெகிழ்ந்த நான்.அவரிடம் திக்கித் திணறி, "சார் நான் பலமுறை உங்களிடம் தவறுதலாய் நடந்து கொண்டுள்ளேன். ஆனாலும் நீங்கள் என்னை மிகவும் உயர்வாய்ப் பார்க்கின்றீர்கள். நான் அப்படி உண்மையில் நடந்து கொள்ளவில்லை. என்னை மன்னித்து விடுங்கள்" என்றேன். அதுக்கு அவர் என் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்து," இது எல்லாம் சகஜம் தம்பி, உன் வயசு அப்படி, உன் வயதில் நானும் இப்படித்தான் இருந்தேன். என்னதான் பண்ணினாலும் நீ என் கல்லூரி மாணவன், உன்னை பிறர் முன்னிலையில் நான் எப்படி விட்டுக் கொடுக்க முடியும். அப்படி விட்டுக் கொடுத்தால், நம் கல்லூரியின் பெருமை என்ன ஆகும் என்றார். மேலும் "நான் முதல் வருடம் விசாரித்த போதும், கட் அடிக்கின்றான் என்று கூறிய போதும், உன் டிபார்ட்மெண்டில் உன்னைப் பற்றி நல்ல விதமாகக் கூறினார்கள். சரி இந்த வயதில் இது ஆர்வக் கோளாறு என்று விட்டு விட்டேன். நான் அவரிடம் இரண்டு, மூன்று முறை மன்னிப்புக் கேட்டு விட்டு, வீடு வந்து சேர்ந்தேன். என்னால் யுனிவர்சிட்டி டாப்பராக வர இயலவில்லை என்றாலும் முதல் பத்து இடங்களில் ஒருவனாக வர இயன்றது.(எட்டாம் இடம்)

இது என் வாழ்க்கையில் இரண்டாவதாக நடந்த சம்பவம். முதலாவது நான் பன்னிரண்டாவது படிக்கும் போது, எனக்கு அநியாயம் இழைத்ததாக ஒரு ஆசிரியரிடம் நான் கோபமாக கத்த, அதை அவர் சும்மா விட்டாலும், அதைப் பார்த்த இன்னேர் ஆசியர், என்னை மற்றவர்களிடம் போட்டுக் கொடுத்தார். எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும், நான் இப்படி நடந்து கொண்டதில் ஆச்சரியம். இந்தக் குடும்பத்தில் ஒருத்தன் இப்படிப் பண்ணி விட்டானே என்று. ஒரு ஆசிரியர் மட்டும், என்னை சும்மா ஒரு ஒரு மணி நேரம் போட்டுக், குனிய வைச்சுக் கும்மி குலைவையிட்டார். அந்த சுவாஸ்யமான சம்பவம் பின்னால் ஒரு பதிவில் கூறுகின்றேன். இந்த இரண்டும்தான் நான் என் கல்வி வாழ்க்கையில் செய்த தவறுகள். நன்றி .

டிஸ்கி : படத்தில் கையில் வைத்து இருப்பது பிரபல பதிவர். அறிவிலி இராஜேஷ் அவர்கள் பதிவர் சந்திப்பில் கொடுத்த பட்டாணி சுண்டலுங்கே. அதுனால அவருக்கும் நன்றி.

Wednesday, March 17, 2010

குட்டி,சட்டி,பன்னிக்குட்டி

நான் எல்லாம் சின்ன பையனா இருக்கறப்ப சினிமாவுக்குப் போவது என்பது ரொம்ப கஷ்டமான விஷயம். ரொம்பக் கண்டிப்பான வீடு என்பதால், அனுப்ப மாட்டார்கள். எங்க இரண்டாவது அக்கா திருமணம் ஆகாதவரை, நான் எஸ்கார்டு டியூட்டிக்காக சினிமாவிற்குப் போவேன். நான் படத்துல யாராது அழுதா நானும் அழுகும் ஜாதி(ரொம்ப இளகிய மனசு,கொயந்த பையனுங்க). ஆனா அக்கா ரொம்ப செலக்ட்டிவா குடும்பக் கதைகளுக்குத்தான் போவார். குறிப்பா சிவாஜி மற்றும் ஜெமினி படங்களுக்கு, அங்கன போனா,சாவித்திரி, கண்ணாம்பா,வரலட்சுமி,ஊர்வசி சாரதா மாதிரி நடிக்கறவங்க எல்லாம் என்னியக் கொயந்தன்னு கூடப் பார்க்காமல்,நம்மளை அழ வச்சுருவாங்க. பொதுவாக சிரிப்புப் படங்களை விரும்பிப் பார்ப்பேன். அக்கா கல்யாணத்திற்க்கு அப்புறம் படம் பார்ப்பது என்பது ரொம்பக் குறைவு. பின்னர் கொஞ்சம் வயது வந்தவுடன், நான் தலைவர் ரஜினிகாந்தின் படங்களை விரும்பிப் பார்ப்பது உண்டு, எனக்கு நேர் மூத்த அண்ணா கமல் இரசிகர் என்பதால் அவருடன் கமல் படங்களுக்குப் போவேன்.இவங்க படத்தில் கூட ஹீரோவின் தங்கச்சிய கற்ப்பழிக்கும் போது அல்லது அவங்க அப்பா,அம்மாவைக் கொலை செய்யும் போது,அழுகாய்ச்சி சீன் வந்தா, நான் வெளிய அல்லது பாத்ரூமுக்கு ஓடிப் போயிடுவேன். கச்சியில வில்லனை மாத்தி,மாத்திக் குத்தும் போது,அடிடா,குத்துடான்னு படம் பார்த்து, சந்தோசமா வீட்டுக்கு வருவேம்.


நானும் என் நாலாவது அண்ணாவும்தான் படத்திற்குப் போவேம், கமல் படம் வந்தால் அவனும், ரஜினி படம் வந்தால் நானும், வீட்டில் கேட்டு அனுமதி வாங்க வேண்டும். இந்த அனுமதி வாங்குவது இருக்கே இது ஒரு பெரிய வேலை. படம் வந்தவுடன் போஸ்டரைப் பார்த்துவிட்டு, முதலில் அம்மாவை நச்சரிக்க வேண்டும், பின்னர் அம்மா சரி நான் சொல்கின்றேன் என்று சொல்லிவிட்டு, மெதுவாக எங்க பெரிய அண்ணா கிட்ட சொல்வார்கள். அவர் முதலில் ஏன் படம் பார்க்கவில்லை என்றால் இவனுகளுக்குத் தூக்கம் வராதோ? என்று கேப்பார். நாங்க மொசப் பிடிக்கத் தெரியாத மாதிரி மூஞ்சியை அப்பாவியா வைச்சுக்குவேம். பின்னர் என்ன படம்? என்று விசாரிப்பார்.அந்தப் படத்தைப் பத்தி அவருக்கு நல்ல அபிப்பிராயம் இருந்தால் உடனே அனுப்பி விடுவார். தெரியவில்லை என்றால் எல்லாம் இரண்டு நாள் கழிச்சுப் பார்க்கலாம் என்பார். விசாரித்து விட்டு அனுப்புவார். நல்ல படம் இல்லை என்றால் சத்தமில்லாமல் விட்டு விடுவார்.
நாங்களும் இரண்டாவது தடவைக் கேட்க மாட்டேம்.ஆனா அவரே, நாங்க கேக்காமக் கூட, சார்லி சாப்ளின் படம்,லாரல்-ஹார்டி படம், ஜாக்கிசான் படம், காட் மஸ்ட் பி கிரேசி போன்ற படங்களுக்கு அனுப்புவார். நல்ல படம் என்றால் அவரே பணம் கொடுத்து அனுப்புவார். எனக்கு ஒன்னேகால் ரூபாய்,எங்க அண்ணாவிற்க்கு ஒன்னேகால் ரூபாயும், மொத்தம் இரண்டரை ரூபாய் கிடைக்கும்.











நான் மொதல்ல படத்துக்குப் போறப்ப, பெஞ்சி டிக்கெட்- 40 காசு,பேக்பெஞ்சி - 60காசு, சேர்- 1 ரூபாய்(நாற்காலி). எங்களுக்கு சேருக்குப் போக ஒரு ரூபாயும், இடைவேளையில் எதாது வாங்கித் திண்ண 25காசும் கொடுப்பார்கள். அப்ப எல்லாம் பாப்கார்ன் மற்றும் கோன் ஜஸ் 25 காசு, ஜவ்வு மிட்டாய்,மாங்காய்த்துண்டு,கடலை உருண்டை,கம்மர் கட் எல்லாம் 5காசு. நியுட்டரமுல் சாக்லேட் மட்டும் பத்துக் காசு. பாப்பின்ஸ் 20காசு விற்கும். நாங்க பேக் பெஞ்சுக்குப் போயிட்டு, டவுசர் பாக்கெட்டில் ஜவ்வு மிட்டாய்,மாங்காய்,கம்மர் கட் எல்லாம் 40 காசுக்கு வாங்கிக் கொள்வேம், மீதி 25 காசுக்கு இடைவேளையில் பாப்கார்ன் வாங்கிக் கொள்வேம். இது கதை. இனி பதிவுக்குப் போவேம். நான் ஒன்பதாம் வகுப்பில் படிக்கும் போது, எங்க ஊரில் சத்தியா கொட்டாயில ஒரு கமல் படம் போட்டியிருந்தாங்க, எங்க நாலாவது அண்ணா வீட்டில் அனுமதியும், பைசாவும் வாங்கினான்.நாங்க படத்துக்குப் போய்க்கிட்டு இருக்கும் போது அறிஞர்.அண்ணாவின் சிலைக்கிட்ட என் நண்பன் முரளி வந்தான், அவன் சில்க்ஸ்மிதா நடித்த போலிஸ்,போலிஸ்,போலிஸ்ன்னு ஒரு படம் போவதாகவும், எங்களையும் கூப்பிட்டான். அது கொஞ்சம் கிளாமர்,கில்மா படாமாமே. எங்களுக்கு என்ன தெரியும்.நாங்க எந்தக் காலத்தில் படத்தைப் பத்தி எல்லாம் கேள்விப் பட்டேம். நண்பனுடன் போகும் ஆசையில், நான் கேட்க,எனக்கு நேர் மூத்த அண்ணனும் மாடு மாதிரி தலை ஆட்டிவிட்டான். படமும் ஓடுச்சு, நாந்தான் கொயந்தை ஆச்சே, எனக்கு என்ன தெரியும் வழக்கம் போல ஜவ்வு மிட்டாயை வாயில் அதக்கிக் கொண்டு படம் பார்த்தேன்.





















இந்த விஷயம், எங்க உள்ளூரு சி.ஜ.ஏ ஆளுக மூலமா எங்க பெரிய அண்ணன் காதுக்குப் போச்சு. எங்க பெரிய அண்ணா, நாலாவது அண்ணாவிடம் எந்தப் படத்துக்குடா போனிங்க என்றார். கேள்வி கொஞ்சாம் காரமா இருந்ததால, அவன் உண்மையைச் சொன்னா, அடிவிழுகும் என்று கமல் படத்துக்குத்தான்னா என்றான். பளீர் என்று கன்னம் காலியாச்சு. பின்னர் திருப்பி என்னிடம் கேட்டார், நான் தான் ரொம்ப விவரமான ஆள் இல்லியா? அதுனால படுக்குன்னு போலிஸ்,போலிஸ்,போலிஸ்ன்னு சத்தமா சொன்னேன். ஒவ்வெரு போலிசுக்கும், ஒரு அறை விழுந்தது. நான் எதே தப்பா சொல்லிவிட்டேன்னு,கன்னத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்று விட்டேன். ஏண்டா ஒரு படத்துக்குப் போறேம்ன்னு பொய் சொல்லி,ஏண்டா மாத்திப் போனிங்க ? டாமர்,டிமீல் என்று பூஜை நடந்தது. நான் அழுது கொண்டே, நண்பன் கூப்பிட்ட விஷயத்தைச் சொல்ல, எங்க பெரிய அண்ணா எங்க அறியாமையைப் புரிந்து கொண்டாலும், ஏண்டா அவன் தான் சின்னப் பையன், உனக்கு எங்கடா புத்தி போச்சுன்னு, என் அண்ணாவிற்கு இன்னமும் நாலு அறை கிடைத்தது. பின்னர் அவர் இனிமே நான் சொல்ற படத்துக்குதான் போகனும் என்று சொல்லிவிட்டு வெளியில் போயிட்டார். இதுபோல சந்தர்பங்களில் எல்லாம் நாங்க சின்சியரா புஸ்த்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு படிப்பது போல ஆக்ட் கொடுப்போம். அது மாதிரிப் பண்ணும் போது என் அண்ணன் கேட்டான், " டேய் நாம எதாது தப்பான படத்துக்குப் போயிட்டமோ? என்று. நான் சுறு சுறுப்பாய் பதில் சொன்னேன், " இல்லைடா நாம படம் மாத்திப் போயிட்டேமுன்னு அடிச்சாருன்னேன். அவனும் உன்னாலதாண்டா அடிவாங்கினேன், போடா குட்டி சட்டி பன்னிக்குட்டி என்றான்.எங்க வீட்டில் நான் கடைக்குட்டி என்பதால்,என் அம்மா அழைக்கும் பெயர் சுதாக்குட்டி, இதை இவன் கிண்டல் செய்யும் பெயர்தான் "குட்டி,சட்டி,பன்னிக்குட்டி"(அப்பாடா தலைப்பு வந்துருச்சு). நானும் போடாக், கழுதை (அவன் பெயர்) என்று சொல்லிப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு மணி நேரத்தில் வழக்கம் போல, எங்களை அடித்த வருத்ததில், வடை போண்டா எல்லாம் பெரிய அண்ணா வாங்கி வந்தார். நாங்களும் மகிழ்வுடன் சாப்பிட்டேம்.


இது நடந்து ஒரு வருடம் ஆகியிருக்கும், நான் பத்தாங்கிளாசு பரிச்சை எழுதிவிட்டு,விடுமுறையில் இருந்தேன். அப்ப என் இரண்டாவது அக்காவின் மச்சினனும்,எனது உயிர் நண்பனான குட்டி எங்கின்ற கோவிந்தராஜன் ஊரில் இருந்து வந்தான். அவனைப் படத்துக்கு அழைத்துப் போகுமாறு அக்கா சொன்னாங்க. மெல்லத் திறந்தது கதவு படத்துக்கு சத்தியா தியேட்டரில் போட்டுருந்தார்கள். நான் என் அம்மா மூலமாக, பெரிய அண்ணாவிடம் கேக்க, அவர் என்னிடம் விசாரித்து விட்டுப் பின்னர்க் குட்டியிடம் கூறினார். "குட்டி அவன் சிலுக்கு இரசிகன், பார்த்து உன்னை தியேட்டர் மாத்திக் கூட்டிப் போயிடப் போறான்" என்றார் சிரித்துக் கொண்டு. அவனும் "இல்லை அண்ணா நான் பார்த்துக் கொள்கின்றேன்" என்றான் விவரம் புரியாமல். அப்ப அதே வசந்தா தியேட்டரில் ஓடிய படம்,சில்க்,சில்க்,சில்க். ஆனா நாங்க இந்த முறை ஒழுங்கா, சத்தியா தியேட்டரில் படம் பார்த்து வந்தோம். பின்னாளில் இந்த நிகழ்வின் மூலமாத்தான் எனக்கு சில்க்கை தெரிந்தது. பின்னர், பில்லா,இரங்கா,பாயும்புலி,சகலகலாவல்லவன் என ஏவிஎம், முத்துராமன்,தேவர் பிலிம்ஸ் மற்றும் பாலாஜிடைரக்சனில் வந்த இரஜினி,கமல் படம் எல்லாம் சிலுக்கின் குத்துப்பாட்டு இருக்கும். பின்னர் நான் சிலுக்கின் கோழி கூவுது மற்றும் ஜீவா படம் பார்த்த போது, தீவீர இரசிகன் ஆயிட்டேன். போஸ்டரில் சிலுக்கின் ஸ்டில் இருந்தா ஓடிவிடுவேன். ஆனாலும் அது கமல்,இரஜினி,கார்த்திக் படமா இருந்தால்தான் வீட்டில் கேட்க முடியும். (அமரன்னில் போட்டாங்க பாரு ஒரு ஆட்டம்)

இதுதாங்க நான் சில்க் இரசிகன் ஆன கதை. பின்னாளில் கல்லூரி வந்த பிறகு, இந்த எண்ணம் குறைந்து விட்டது. பின்னர் படம் பார்ப்பதும் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. தலைவர் படத்தை மட்டும் மிஸ் பண்ணாமல் பார்ப்பேன். நண்பர்கள் கட்டாயப் படுத்தினால் பார்ப்பேன். என்னைப் பொறுத்தவரை தியேட்டருக்குச் செல்வது என்பது இரண்டு மணி நேர அரஸ்ட் மாதிரிதான். சிலுக்கு இறந்த செய்தி கேட்டு மிக வருத்தப் பட்டேன். குழந்தை, குட்டிகளுடன் நல்ல திருமண வாழ்க்கை வாழப் பிரியப் பட்ட, அந்த நல்ல பெண்ணின் வாழ்க்கை ஏமாற்றமாக முடிந்தது. அதன் விளைவாய்த் தூக்கில் தொங்கிவிட்டார். என்ன செய்வது. பிறரை மகிழ்விக்கும் எவரையும் அண்டவன் மகிழ்வாய் வைத்தது இல்லை. ஒரு சிலர் மற்றவர்களுக்காவும்,தன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்காகவும் வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. நன்றி.

Tuesday, March 9, 2010

ஒப்புதல் வாக்குமூலம் பதின்மம் தொடர் - நிறைவு


நான் எட்டாவது படிக்கும் சமயம் எனது நண்பன் பிரபாகரனின் வீட்டில் பொழுதைப் போக்குவேன், கலந்து படித்தல் மற்றும் விளையாடுதல் ஆகியன இருக்கும். அவனின் அம்மா எங்கள் இருவரையும் நல்லாக் கவனித்துக் கொள்வார்கள். நாலு குடும்பங்கள் ஒன்றாக இருக்கும் கூட்டுக் காலனி அது. பிரபாகரன் அம்மா, ஜெயா அக்கா,வசுமதி அம்மா மற்றும் யசோதா அம்மா (ஜெயாக்காவின் அம்மா) ஆகியோர் அமர்ந்து ஒன்றாகக் கதை பேசிக் கொண்டு இருப்பார்கள். தொலைக்காட்சிகள் வராத சமயம் அது. கூடிப் பேசுதல் மட்டும்தான் அவர்களின் பொழுது போக்கு. இப்படிப் பேசும் போது சில சமயம் நான் மாட்டிக் கொள்வேன். அப்போது ஜெயா அக்காவிற்க்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துக் கொண்டுருந்தார்கள். அது பற்றியும் பேசுவார்கள்.

பிரபாகரன் அம்மா : சுதா நீ யாரைடா கல்யாணம் பண்ணிக்குவ?

நான் : நான் யாரையும் கல்யாணம் பண்ண மாட்டேன்.

வசுமதி அம்மா: ஏண்டா யாரையும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலைன்னா, யார் உனக்கு சோறு ஆக்கிப் போடுவா?

நான் : எங்கம்மா சாப்பாடு போடுவாங்க.

யசோதா அம்மா : அவங்க எத்தனை நாளுக்குத்தான் போடுவாங்க, நாளைக்கு நீ யாரையாது கல்யாணம் பண்ணித்தானா ஆகனும்.

நான்: அது அப்ப பார்ப்போம், நான் எங்க அக்கா பெண்ணைத்தான் கல்யாணம் பண்ணுவேன். ஆனா அவளுக்கு சமைக்கத் தெரியாது.

பிரபாகரன் அம்மா: அது சரி, அய்யா ரெடியாத்தான் இருக்காரு.

ஜெயாக்கா : டேய் நீ என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோடா, நான் நல்லா சமைப்பேன்.

நான்: ஹிகும் மாட்டேன். நான் கல்யாணம் பண்ணவே மாட்டேன்

வ அம்மா : ஏண்டா அக்காவை உனக்கு பிடிக்காதா.

நான் : ரொம்ப பிடிக்கும், ஆனா அவங்க பெரியவங்க.

ஜெயாக்கா : டேய் பரவாயில்லைடா,

பி அம்மா: பாருடா அவளே சொல்லிட்டா, பேசாம கல்யாணம் பண்ணிக்கடா?

ய அம்மா : ஆமாண்டா எனக்கும் மாப்பிள்ளை பார்க்கின்ற வேலை மிச்சம்.

நான் : சரி நான் வேலைக்கு போய்ட்டு, அப்புறமா ஜெயாக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்குறேன்.

வ அம்மா: டேய் அதுக்குள்ள அவளுக்கு வயசு ஆகிவிடும்.

நான் : பரவாயில்லை, இப்பக் கல்யாணம் பண்ணினா அப்புறம் மளிகை சாமான் வாங்க முடியாது.

பி அம்மா: டேய் கல்யாணம் பண்ணி என்ன பண்ணப் போற.

நான் : படிச்சு முடிச்சு வேலைக்குப் போயி, கல்யாணம் பண்ணிக்குவேன்.

வ அம்மா: அப்புறம்,

நான் : நான் சம்பாதித்துக் கொடுப்பேன், ஜெயாக்கா எனக்கு சமைத்துப் போடுவார்கள்.

ஜெயாக்கா : டேய், புடவை துணி மணி எல்லாம் வாங்கித் தரமாட்டாயா?

நான் : ஓ நிறைய வாங்கித் தருவேன்,

பி அம்மா: அப்புறம் என்ன ஜெயா, பிரச்சனை இல்லை. (அக்காவின் முகத்தில் வெட்கம்).

ய அம்மா : டேய் என் பொண்ணைக் கட்டனும்னா நிறைய சீர் எல்லாம் செய்யனும்.

நான் : ஓ நான் நிறைய சம்பாதித்து செய்யறன்.

வ அம்மா: ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை, டேய் கல்யாணம் பண்ணினா மத்த வேலை எல்லாம் செய்யனுமே.

நான் : அது ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை, எங்க வீட்டுல மாதிரி, வேலைக்காரி வச்சுக்கலாம்.

பி அம்மா : ஜெயா, பையன் எல்லாத்துக்கும் ரெடியாதான் இருக்கான்.

ஜெயாக்கா : போங்க அக்கா, நீங்க ஒன்னு.

ய அம்மா: டேய் என் பொண்ணை கண்ணு கலங்காம காப்பாத்துவாயா?

நான் : இம்ம் சூப்பரா வச்சுக்குவேன்.

பி அம்மா : ஆகா இப்பவே ரெடியா இருக்கான். ஆமாண்டா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா இராத்திரி எல்லாம் இவகூடத்தான் இருக்கனும் தெரியுமில்லை.

ஜெயாக்கா : அக்கா! பிளிஸ், என்னது விவஸ்த்தை இல்லாமல்.

நான் : அது எல்லாம் முடியாது, நான் எங்க அம்மா பக்க்தில் தான் தூங்குவேன்.

வ அம்மா : அது எப்படிடா, கல்யாணம் பண்ணினா இவகூடத்தான் இருக்கனும். இப்ப நாங்க எல்லாரும் அம்மா கூடவா இருக்கின்றேம்.

நான் : அது எல்லாம் தெரியாது, நான் அம்மாவின் பக்கத்தில் தான் இருப்பேன்.

பி அம்மா : போச்சுடா, அப்படி எல்லாம் கூடாது, நீ அக்கா கூடத்தான் இருக்கனும், அப்புறம் மத்த வேலை எல்லாம் யாரு பார்ப்பாங்க.

நான் : அப்புறம் என்ன?. சாப்பிட்டாத் தூங்க வேண்டியதுதான, அவங்க, அவங்க அம்மாகிட்ட தூங்கட்டும், நான் என் அம்மாவிடம் தூங்குவேன்.

வ அம்மா : அது எப்படிடா, கல்யாணம் பண்ணினா இவகூடத்தான் தூங்கனும்.

நான் : சரி அப்படின்னா, நான் எங்க அம்மாகிட்ட சொல்லிட்டு வந்து தூங்கறேன்.

வ அம்மா : அப்புறம் என்ன ஜெயா! நல்ல நாளு பார்க்க வேண்டியதுதான்.

ஜெயா அக்கா : சீய் சும்மா இருங்க அக்கா, சின்னப் பையன் சொல்றான்னு.

நான் : பராவயில்லை அக்கா, நான் எங்க வீட்டுல சொல்லிட்டு வரறன்.

வ அம்மா,பி அம்மா : சிரிப்புடன், அப்புறம் என்ன ஜெயா பையன் ரெடி.

ய அக்கா : சும்மா இருங்கடி, அவன் வீட்டுல போயி எதாது உளறி வைக்கப் போறான்.
லஷ்மியக்கா (எங்க அம்மா பெயர்) பெத்த பசங்க ஒன்னு ஒன்னு தங்கம். நல்ல பசங்க.

பி அம்மா : சரி சுதா, முதல்ல நீ போய்ப் படி, அப்புறமா ஜெயாக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.

நான் : சரிங்கம்மா. நான் போயிட்டு வறேன்.

ஜெயாக்கா : டேய், என்னை மட்டும் மறந்துடாதடா .

நான் : இல்லையக்கா, மறக்க மாட்டேன். நான் படிச்சு வேலைக்குப் போயிட்டு வந்து , உங்களைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்.

வ அம்மா : என்னது இது, சும்மா சொன்னா, நிஜமாகவே பண்ணிடுவாங்க போல இருக்கே . ரெடியா இருக்காங்க.

ய அம்மா : சும்மா இருங்கப்பா, சுதாக்குட்டி தங்கமான பையன், விட்டாக் கெடுத்துருவீங்க போல.
(பெண்கள் அனைவரும் சிரிக்க, நான் ஒன்னும் புரியாமல் வெட்கத்துடன் ஓடுகின்றேன். )

வ அம்மா : பாருங்கப்பா பையனுக்கு கல்யாணம்ன்னு சொன்னதும் வெட்கம் வந்துருச்சு. என்று கூறி மீண்டும் சிரிக்கின்றார்கள்.

நான் சுறுப்சுறுப்பாக ஓடி அம்மாவிடம் சொல்கின்றேன். அம்மா என் தலையை வருடி, ஆமா இவங்களுக்குப் பொழுது போகலைன்னா என் பையன் தான் கிடைத்தானா என்று சிரிக்கின்றார். இப்படிக் கூடிக் கும்மி அடித்தது ஏராளாம். இப்படிச் சாம்பிளைக் கூறி தொடரை முடிக்கின்றேன். அதுக்காக கும்மி எழுத மாட்டேன் என்று அர்த்தம் இல்லை. அப்ப அப்ப நகைச் சுவை பதிவுகளில் எழுதுகின்றேன்.

என்னை மட்டும் இப்படி மாட்டி விட்டா எப்பூடீயீயீயீயி ?. ஆதுனால நான் இந்த தொடரைத் தொடருவதுக்கு அழைப்பது

பெண் பதிவர்களில்

சுசி தங்கை, ஜெலில்லா அக்கா, சாருஸ்ரீராஜ், சித்ரா தங்கை மற்றும் கவிதாயினி ஹேமு.

ஆண் பதிவர்களில்

மங்குனி அமைச்சர், பட்டா பட்டி, ஜெய்லானி, எல் கே மற்றும் சைவ கொத்து பரோட்டா அவர்களையும் அழைக்கின்றேன்.

நான் அழைத்த பதிவர்கள் அனைவரும் ஏற்கனவே இத்தொடரைப் போட்டுருந்தால், அதை பின்னூட்டத்தில் சொல்லிவிட்டு, விட்டு விடுங்கள், இதுவரை போடவில்லை என்றால் பதிவு இடுங்கள் நன்றி. இனித் தொடராது.

டிஸ்கி : நாளைக்கி இதை வீட சூப்ப்பாரா ஒரு பதிவு போடப் போறேன். அதை நீங்க எல்லாரும் படிச்சித்தான் ஆகனும். இல்லைன்னா என் சாபம் உங்களுக்குக் கிடைக்கும். அது என்னன்னா

காலையில் ஆறு மணிக்கு உங்களுக்கு வயிறு பிசையும்,
எட்டு மணிக்கு பசி எடுக்கும்,
மதியம் பன்னிரேண்டுக்கு வயிறு கப கபன்னு பசி எடுக்கும்,
இராத்திரி தூங்குனத்துக்கு அப்புறம் கண்ணுத் தெரியாது.
கனவுல திரிஷா, ஸ்ரேயா எல்லாம் வருவாங்க, பெண் பதிவர்களுக்கு விஜய்,அஜித்,சல்மான் சாருக் எல்லாம் வருவாங்க.

அதுனால ஒழுங்கா அடுத்த பதிவைப் படிச்சுருங்க. நன்றி.

Monday, March 8, 2010

ஒப்புதல் வாக்கு மூலம் பதின்ம வயது தொடர் - 2


தியேட்டர் உள்ளார வரைக்கும் ஒரு ஆர்வத்துல போயிட்டு, அப்புறம் கட் அடித்து வந்த ஒரு தர்ம சங்கடமும்,குற்ற உணர்வும் என்னை படம் பார்க்க விடவில்லை. நான் மிகவும் அவஸ்த்தையாக, டேய் வாடா வீட்டுக்குப் போகலாம் என்று முனக ஆரம்பித்தேன். கம்மர்கட்டும், மாங்காயும் வேற தீர்ந்து போச்சு,(வந்த வேலை முடிஞ்சுது), நான் நண்பனிடம் வாடா வீட்டுக்குப் போகலாம்(ஆத்தா வையும், வீட்டுக்குப் போகனும் என்று பதினாறு வயதினிலே சப்பானி ஸ்டைலில் ) என்று தொல்லை தர ஆரம்பித்தேன். படத்துல வேற, மந்திரவாதி,பூதம் எல்லாம் வர ஆரம்பிச்சுது,எனக்கு பயம் ஒன்றுக்குக் இரண்டாக சேர்ந்து கொண்டது. நான் தொடர்ந்து நச்சரிக்க ஆரம்பித்தேன். என் நண்பன் தொல்லை தாங்க முடியாமல், "நீ வேணா வீட்டுக்குப் போடா" என்றான். என்னை தியேட்டரின் வெளியில் கொணர்ந்து விட்டவன்,உன்னை எல்லாம் கூட்டி வந்தேன், பாரு காசு தண்டம் என்று கூறி தலையில் அடித்துக் கொண்டு,திரும்பவும் உள்ளே போய்விட்டான். மீதம் இருந்த ஜவ்வு மிட்டாயை வாயில் அதக்கிய படி வீட்டுக்கு ஓடி வந்துவிட்டேன். வீட்டுக்கு வந்தாலும் ஒரு குற்ற உணர்வுடன்,கம்முன்னு திருடனுக்குத் தேள் கொட்டிய மாதிரி இருந்தேன். எப்பவும் பள்ளி விட்டு வந்தா கலகலப்பாக இருக்கும் நான்,சும்மா இருப்பதைப் பார்த்து உடம்பு சரியில்லையா என,என் இரண்டாம் அக்கா விசாரிக்க,நான் கடகடவென நடந்தைச் சொல்லி முடித்தேன்.அவர்களும் சரி இனிமே பள்ளிக்குப் போன பாடம் படித்து வரணும், இப்படி போகக் கூடாது என்றார்கள்.நான் படுக்கென்று,அக்கா நான் கிளாஸிக்கு மட்டம் போடுல,இலக்கிய மன்றக் கூட்டத்தில் தான் போனேன் என்றேன்.என் அக்கா சிரித்துக் கொண்டு,"சரி இனிமே எங்க போனாலும் வீட்டுல சொல்லிட்டுத்தான் போகனும்,இல்லைன்னா எல்லாரும் தேடுவேம் இல்லையா" என்றார்கள். நானும் "சரி இனிமே எங்க போனாலும் சொல்லிட்டுப் போறேன்" என்று சொல்லி, நிம்மதியாக சாப்பிட்டுத் தூங்கினேன்.

இனி நான் மூன்றாவது முறையாக தர்ம அடி வாங்கிய சம்பவம் சொல்கின்றேன். 1983 அப்ப இந்தியா உலக கோப்பை வென்ற சமயம்,நாங்க எல்லாம், பம்பரம், கில்லி,தடி, கபடி போன்ற விளையாட்டுக்களைக் விட்டு, கையில் முள்ளுக்குச்சி ஸ்டெம்பும், ரீப்பர் கட்டை பேட்டும், இரப்பர் பாலுமா, வேகாத வெய்யிலில்,முகம் கருவழியக், காடும், மேடும் கிரிக்கெட் ஆடுன காலம். ஸ்ரீகாந்த்,கபில், விவ் ரிச்சர்ட்ஸ், கார்டன் கிரினிட்ஜ்(எனக்கு புச்ச ஆளு), டேவிட் பூன், ஆலன் லாம்ப், வாசிம் அக்ரம், மியாண்டட்,வாசிம் பாரி, அஸாருத்தின் போன்ற ஆளுக தான் எங்க கடவுள்கள். எங்க டீமில் எல்லாருக்கும் ஒரு கிரிக்கெட்டர் பெயர் வைத்துக் கொள்வேம். நான் முதலாவதாக இறங்கி, விளையாடுவதால் எனக்கு கார்டன் கிரினிட்ஜ் பெயர் பட்டமாக வந்தது. இப்படி நான் பிளட்சர், கோரி,கீரேக்சாப்பல், ரிச்சி, மல்கம் மார்சல்,ஆண்டி இராபர்ட்ஸ்,வெங்சர்க்கார்,குண்டப்பா விஸ்வனாத், கிர்மானி கூட எல்லாம் கிரிக்கெட் ஆடி இருக்கேன். இப்படி காலம் போயிட்டு இருக்கறப்பதான் பத்தாம் வகுப்பு பரிட்சை வந்ததால், ஸ்டெடி ஹாலிடேஸ் விட்டதுல இருந்து நான் கிரிக்கெட் ஆடவில்லை. பரிட்சைகளும் வந்தது. நான் திங்கள் முதல் வியாழன் வரை தமிழ்,வரலாறு & புவியல் மற்றும் ஆங்கிலப் பரிட்சைகளை எழுதிவிட்டேன். இனி வெள்ளி,சனி முடிந்து திங்களும், செவ்வாயும்தான் பரிட்சை.கணக்கும்,சயின்ஸும் தான் பாக்கி, அப்பத்தான் வியாழன் காலை பரிட்சை எழுதி விட்டு வந்த நான்,நண்பர்கள் ஒரு மேட்ச் இருக்கு,ஓபனிங் விளையாட ஆள் இல்லை என்று வற்ப்புறுத்திக் கூப்பிட்டதால, எனக்கும் டச் விட்டுப் போச்சு என்று ஆடப் போயிட்டேன்.












மாலை ஆறறை மணி இருக்கும், நான் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்த போது, என் பெரிய அண்ணா அலுவலத்தில் இருந்து திரும்பி வந்து இருந்தார். நான் விளையாடப் போனது தெரிந்ததும்,கோபித்தார். நான் பரிட்சை திங்கள்தான்,வெள்ளி மற்றும் சனி,ஞாயிறு படிக்கின்றேன் என்று பதில் சொல்ல,"ஏன் துரை இன்னம் கொஞ்சம் கூடப் படிச்சா குறைஞ்சா போயிடுவிங்கன்னு" உனக்கு கணக்கு வேற வீக்கு,என்று உதைச்சார்.நான்,"இல்லைன்னா ஓபனிங் ஆட ஆள் இல்லைன்னு கூப்பிட்டாங்க அதான் போனேன்னு சொல்ல,ஆமா இவரு துரை போய் விளையாடுல்லைன்னு லார்ட்ஸில் எல்லாரும் கவலைப்பட்டாங்களான்னு கேட்டு உதை விழுந்தது.அப்ப பிலிப்ஸ் ரோடியோ வந்த சமயம், அந்த ரோடியோவின் வயர் பிளக்கை இரண்டையும் கையில் பிடித்துக் கொண்டு, வயரில் அடித்தார். முதுகில் சட்டையும் மீறி வயரின் தடம் பதிந்து விட்டது. அப்போது என் அம்மா ஓடி வந்து அண்ணாவை இப்படியா கண்ணு முன்னு தெரியாம அடிப்பாய் என்று கூறி என்னைத் தடுத்து சமையலறைக்குக் கூட்டிச் சென்றார். (இதுலையும் என்ன கொடுமை என்றால் அப்ப இந்தியா, இங்கிலாந்து மேட்ச் டீ வீ யில ஓடிக்கொண்டு இருந்தது).இப்படி நான் அல்லது என் மூன்றாவது,நாலவது அண்ணா அடி வாங்கினால் வீடு கொஞ்ச நேரம் அமைதியா,இறுக்கமாக இருக்கும். நாங்கள் பாடப் புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு படிப்பது போல, பாவலா செய்வேம். கொஞ்ச நேரம் கோவத்துடன் அமைதியாயிருக்கும் அண்ணா, பின்னர் சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளியே போய்க், கடையில் வடை, போண்டா எல்லாம் வாங்கி வந்து கொடுப்பார்.சாப்பிடும் போது வருந்திக் கெஞ்சாத குறையா, "ஏண்டா இப்படிப் பண்கின்றீர்கள், உங்களை என்ன வேலைக்குப் போ!, சம்பாரி,லாட்டிரி டிக்கெட் விக்கப் போன்னா சொல்றேம். படிக்கத் தானே சொல்றேம். ஏண்டா புரிஞ்சுக்க மாட்டிங்கிறிங்க" என்று சொல்வார். இதுதான் நான் வாங்கிய இறுதி தர்ம அடி.

இது எல்லாம் நடந்து முடிந்து நான் கல்லூரி இறுதியாண்டு தொடங்கும் சமயம், எங்க அண்ணாவின் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்திற்க்கு முன்னால் எங்களை அழைத்த அண்ணா, இதுவரைக்கும் உங்களை எல்லாம் கஷ்டப் பட்டு படிக்க வைத்தேம். நீங்களும் நால்லாப் படிக்கின்றீர்கள். விரைவில் வேலைக்கு வந்து விடுவீர்கள். இனி நான் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போகின்றேன். இனியும் இன்னேருத்தி முன்னாள் நான் உங்களை எல்லாம் அடித்துத் திருத்தினால் நல்லா இருக்காது. நீங்களா விரைவில் படித்து, வேலைக்கு வாங்க என்றார். நாங்களும் சரி என்றேம். அதில் இருந்து இன்னை வரைக்கும் எங்க அண்ணா எங்களை திட்டியதே அல்லது அடித்ததே இல்லை. பாசமிக்க எங்க பெரிய அண்ணா சொல்வதை நாங்க நாலு தம்பிகளும் மீறுவது இல்லை. திருமணம் முடிந்த பிறகு எங்க மன்னியிடம் இந்தக் கதைகள் சொல்லப் பட்ட போது, அவர் ஆச்சரியமாக "இப்படி எல்லாமா அடிப்பீங்க" என்றார். அதுக்கு அவர் என்ன பண்றது, பெரிய குடும்பம், அன்றாட வாழ்வும், கல்யாணக் கடனும் இருக்கும் போது கஷ்டப் பட்டு படிக்க வைத்தால் குறும்பு பண்ணுகின்றார்களே என்ற கோபம், ஆத்திரமா வரும். கோபத்தில் அடித்து விடுவேன்,அப்புறம் நானும் வருத்தப் படுவேன் என்றார். ஆனால் என் தம்பிகள் ஒரு நாளும் ஏன் அடிச்சிங்கன்னே அல்லது ஒரு நாளும் எதிர்த்துப் பேசியதே இல்லை என்றார் பெருமையாக. இதுதாங்க எங்க குடும்பம். என் அப்பா,இரண்டாவது அக்கா(டீச்சர்), மற்றும் என் அண்ணாக்கள் இருவரின் உழைப்பும்,ஊக்கமும்தான் நடுத்தர வர்க்கமான எங்களின் குடும்பத்தை எதே ஊரார் பாராட்டிச் சொல்லும் அளவுக்கு உயர்த்தியது. தொடரை முடிக்கலாம்ன்னு பார்த்தா முடியாது போல இருக்கு. பதிவு பெரிதாக இருப்பதால் அடுத்த பதிவில் பெண்கள் என்னை கும்மியடித்த சுவாரஸ்யமான சம்பவத்தைச் சொல்கின்றேன்.

Wednesday, February 10, 2010

நாயின் மீது நாய் வண்டி ஏற்றிய கதை

சாலைப் போக்குவரத்து பற்றிய தொடருக்கு சுசி அழைத்துள்ளார். நமக்கு இது பத்தி ஒன்னும் தெரியாது என்றாலும் தங்கை சொன்னா செய்து தான ஆகவேண்டும். ஆதலால் இந்தப் பதிவு. இது உங்களில் பலருக்கும் அனுபவம் இருக்கும்,ஆனாலும் எனது கருத்துக்களைச் சொல்கின்றேன். நம்ம கிட்ட காரு,பைக் எல்லாம் கிடையாது. இந்தியாவில் அதிகம் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்து ஏழைகளில் நானும் ஒருவன். மாதச்சம்பளம் வாங்கி கணக்குப் பார்த்து செலவு செய்யும் வர்க்கம். சுருக்கமாக சொன்னால் அன்றாடம் காய்ச்சி. மாதத்தின் முதல் பதினைந்து நாள் நான் ஜதிராபாத் நிஜாம், மீதீ நாள் பரதேசி(பிச்சைக்காரனுங்க,சுசி ஒரு நூறு ரூபாய் இருக்குமா ஒன்னாம் தேதி தருகின்றேன் என்ற கட்சி). இதுதான் நம்ம லைப் ஸ்டைல். ஆனாலும் இந்தியாவில் இருக்கும் போது, என் அண்ணாவின் 1991 மாடல் பழைய கேபி 100 தான் நம்ம ஏரோப்பிளைன்ங்க. ரொம்ப அதிர்ஷ்டமான வண்டி என்னும் செண்டிமெண்ட் காரணமாக இன்னும் மாத்தாம வைச்சிருக்கோம். நான் முதலில் ஓட்டிப் பழகியதும் இந்த வண்டியில் தான். ஒரு முறை தவிர எப்போதும் இந்த வண்டி கீழ விழுந்தது இல்லை. பிரேக் அடிச்சா,அடித்த இடத்தில் அப்படியே நிற்க்கும். ஆனா பாருங்க நமக்கு எப்போதும் பிடித்தது,இப்போதும் போவது நடராஜா சர்வீஸ்தான்,அதுதாங்க கால் நடை.

எனக்கு நடப்பது ரொம்ப பிடிக்கும்,விட்டா இரண்டு, மூன்று கிலோமீட்டர் கூட நிற்காம நடப்பேன். அதுவும் எதாவது கற்பனை பண்ணிக் கொண்டு நடப்பதில் ஒரு சுகம்தான்.மத்த எல்லாரையும் வீட நடராஜ சர்வீஸ்ல போறவங்களுக்கு கொஞ்சம் சொளரியங்கள் அதிகம். சாலையில் பராக்குப் பார்த்துக் கொண்டு,கடை மற்றும் போற,வர்றவங்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு ஜாலியா போலாம்.எங்க வேணாலும் நின்னு,பானிபூரி,பேல்பூரி,மசால் கடலை,வேர்க்கடலை,உப்புக்கடலை,மாங்காய்,காரப்பொரி,சுண்டல்ன்னு எதுவேணா கொறித்துக் கொண்டு நிற்கலாம்,நடக்கலாம்.நான் சிறுவயதில் இருந்து தெருசுத்தி நல்ல அனுபவம் இருக்குங்க.அதுனால தான் எனக்கு மார்க்கெட்டிங் துறையில் வேலை கிடைத்த ஆரம்ப காலங்களில் கால்நடையாக (எருமை இல்லிங்க) சென்னை முழுதும் சுத்தி இருக்கங்க.மவுண்ட் ரோடு ஆரம்பம் சிம்சன் முதல் தேனாம்பேட்டை வரைக்கும் நடந்தே கஸ்டமர் கவர் பண்ணிய காலமும் உண்டு. தேனாம்பேட்டை,ஆழ்வார்பேட்டை,மயிலை,அடையார்,பெசண்ட நகர்.பாரிஸ் என சென்னையில் என் கால் படாத இடம் இல்லை. அண்ணா நகர்,அம்பத்துர் தொழில்பேட்டை,ஆவடி எல்லாம் சுத்தி இருக்கின்றேன்.ஆந்திராவில் ஜெடிமெட்லா,விஜயவாடா,பாண்டி, பெங்களுர்,கேரளாவில் பாலக்காடு,திருச்சூர்,எர்ணாகுளம், கொச்சின் என அனைத்து தொழிற்பேட்டைகளும் நான் நடந்த இடங்கள்.தமிழ் நாட்டில் திருச்சி,கோவை, மதுரை,தஞ்சை,திருநெல்வேலி,நாகர்கோவில் ஊட்டி என சுத்தாத ஊர்கள் இல்லை. எல்லாம் தொழில்முறைப் பயணத்துடன் இணைந்த கோவில்கள் பயணமும் ஆகும்.


அப்புறம் சில காலம் நான் என் நண்பன் டி.பி.நாயகம்(டூ வீலருக்கு டிரைவர் வச்ச ஆளு நான்) உடன் இணைந்து ஸ்பெண்டர் பிளஸ்ஸில் சென்னை முழுதும் சுத்திய அனுவம் உண்டு.அவனும் நல்லா பொறுமையா ஓட்டுவான்.என்ன ஒன்னு பக்கத்தில ஒரு பிகர் ஸ்கூட்டியில் போனா வண்டி தான வேகமா போக ஆரம்பிச்சுடும்.நானும் அவனைத் திட்டி நிதானத்துக்கு கொண்டு வருவேன்."அவன் நான் ஓட்டவில்லை,வண்டி அப்படி பழகிவிட்டது" எனக் கிண்டல் அடிப்பான்.இப்படி எத்திராஜ்,ஸ்டெல்லாமேரிஸ்,குயின்மேரிஸ் பெண்ணுக எல்லாருக்கும் எஸ்கார்டு டூட்டீ கூட பார்த்துருக்கேம். (எல்லாம் பழைய கதைடா பேராண்டி).

எனக்கு வேகமாக நடப்பது என்பது இயல்பான விஷயம்.பெரும்பாலும் நான் நடக்கும் போது செய்வது எல்லாம் அனிச்சை செயல்தான்.மனம் ஒரு இடத்திலும்,கால்கள் ஒரு இடத்திலும் இருக்கும். பல சமயங்களில் பழகிய முகங்கள் வந்தாலும், என்னைப் பார்த்துச் சிரித்தால் கூட,நானும் அவர்களின் முகத்தைப் பார்த்து இருப்பேன். ஆனால் சிந்தனை வேறு இடத்தில் இருப்பதால்,கவனத்தில் இல்லாது போய்விடுவேன்.வணக்கம் சொன்னாக் கூட கண்டுக்காம போகின்றாய் என்று நண்பர்களின் குறைபாட்டுக் ஆளானதும்,பின் என் நிலையைக் கூறியதும் சமாதானம் ஆனதும் உண்டு.என்னுடன் நடக்கும் நண்பர்கள் பலரும் என்னை அப்போதுக்கு அப்போ "ஓடாதட நில்லு" என்று கையைப் பிடித்து நிறுத்துவது உண்டு.தங்கமணி வந்தா பாவம், எப்படி நடப்பான்னு தெரியலை.பலர் உன் துணைவி பாவம் என்று கிண்டலடித்தும் உண்டு.பேசாம தங்கமணி கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்தா கொஞ்சம் மெதுவா நடப்பேன் என்று நினைக்கின்றேன்.சரிங்க விஷயத்துக்கு வருவேம்.


நடக்கும் போது என்னை மாதிரி இல்லாம,சாலையில் கவனம் தேவை.எதிரில் வருவர்களைப் பார்த்தும்,ஒதுங்கியும் கவனமாக நடக்க வேண்டும்.வேகமாக இல்லாமலும்,மெதுவாக இல்லாமலும்,மிதமான வேகத்தில் நடப்பது,இதயத்திற்க்கு நல்லது.சாலையைக் கடக்கும் போது குறிப்பாக சிக்னலில் கடப்பது மிகவும் நல்லது.இருபுறமும் கவனித்து வாகனங்கள் வந்தால் கடந்து செல்லும் வரை,அல்லது அதன் வேகத்தை அனுசரித்துக் கடப்பது மிகவும் நல்லது.பெரும்பாலும் வாகனங்களை முதலில் செல்லவிட்டுக் கடப்பது நன்மை பயக்கும். ரோட்டில் நடக்கும் போது இடதுபுறம் செல்வது நண்மை பயக்கும். செல்லும் இடம்,பாதை மற்றும் பயணிக்கும் இலக்கு ஆகியனவற்றில் கவனத்தில் கொள்வது நலம்.நடக்கும் போது எதாவது பிடித்த பாட்டை மனதுக்குள் ஹம் செய்து நடப்பது,நம் களைப்பைப் போக்கும். அதுக்காக சத்தமா பாடி தர்ம அடி வாங்கக் கூடாது.எனக்கு மெலோடியான சோகப் பாடல்களை ஹம் செய்து தனிமையான இரவு ரோட்டில் நடக்கப் பிடிக்கும். ஈராமான ரோஜவே,ஓராயிரம் பார்வையிலே,நான் பாடும் மொளன ராகம்,மன்றம் வந்த தென்றலுக்கு,நான் ஒரு இராசியில்லா ராஜா,வசந்த ஊஞ்சலில்லே(இரயில் பயணங்களில்) போன்ற மொலோடிப் பாடல்கள் தான் என் ஹம்மிங்கில் இடம் பெறும்.


இரண்டு சக்ர வாகனங்களில் பயணிக்கும் போது அத்தியாவசியமான காரணங்கள் இன்றி 60 கிலோமீட்டர் வேகத்திற்க்கு மேல் போகக் கூடாது.55 கிலோமீட்டர் வேகம் சரியானது.இது மைலேஜ் அளவையும்,வண்டியின் மீதான நமது கட்டுப்பாட்டையும் அதிகரிக்கும்.நான் கல்பாக்கத்தில் இருந்து திருப்பேரூர் சென்று வேலை பார்த்த போது,தினமும் கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் முப்பது கிலோமீட்டர் பயணம் செய்வேன்.(போகவர 60) காலையில் அலுவலகம் செல்லும் போது 70 முதல் 80 கிலோமீட்டர் வேகத்திலும்,மாலையில் 60 முதல் 70 கிலோமீட்டர் வேகத்திலும் பயணிப்பது வழக்கம்.ஒருமுறை எனக்கு இரண்டாம் சுற்று ஏழரை சனிதிசை ஆரம்பித்த போது,ஒரு தெரு நாய் குறுக்கில் வந்து, நாயின் மீது ஏறி கீழே விழுந்தேன்.வண்டியுடன் நானும் சில அடி தூரங்கள் இழுத்துச் செல்லப் பட்டேன்.என் அதிர்ஷ்ட வண்டி,அடி முழுவதையும் தான் வாங்கி என்னைக் காப்பாற்றியது.வண்டியில் பெட்ரோல் டாங்க் கவரில் வைத்து இருந்த ரெயின் கோட்,என் மார்பில் விழுந்த பலமான அடியைத் தாங்கியது.வண்டி சிராய்த்துக் கொண்டு போகும் போது நான் வண்டியின் மேல் படுத்த நிலையில் ஹாண்டில் பாரைக் கெட்டியாக பிடித்த நிலையில் பெரும் பாலும் இருந்தால் எனக்கு சிராய்ப்புக்கள் கம்மி. வண்டி சேப்டி கார்டு முற்றிலுமாக தேய்ந்து வளைந்து போனது.எனது பேண்ட் தேய்ந்து கிழிந்து நூலாகப் போனாலும் என் தொடையில் சிறிய சிராய்ப்புக்கு காயம்தான்.



கண்ணாடி, இண்டிகேட்டர்கள்,முகப்பு விளக்கு என அனைத்தும் நெறுங்கியது.எனது செருப்பு என் காலை விட்டு அகலாமல்,அது முற்றிலும் தேய்ந்து, பிரஷ் மாதிரி ஆனாலும்,என் கால் பாதத்தில் ஒரு அடி கூட படாமல் காப்பாற்றியது.பின்னாலும்,முன்னாலும் வாகனங்கள் வராமல் இருந்தது என் அதிர்ஷ்டம் என்று சொல்ல வேண்டும்.எல்லாம் வல்ல கடவுள் செயல் என்பதைக் காட்டிலும் வேறு என்ன சொல்ல முடியும்.நான் வண்டியை சரி செய்து வளைந்த ஹேண்டில் பாரை அதன் போக்கில் ஓட்டி, பக்கத்தில் இருக்கும் டீக்கடைக்குப் போனதும், என் நடுக்கம், மற்றும் வண்டியைப் பார்த்தவர் கேட்டார்,நீங்க அங்கயா விழுந்தீர்கள் என்றார்.நானும் ஆமாம் என்று சொல்ல,அவர் அங்க கடைக்காரர்கள் கோழிக்கழிவுகள் கொட்டுவதால் நாய்கள் தொல்லை என்றும் அந்த மாதத்தில் நான் ஏழாவது அள் என்றும், இரண்டு பேர் ஸ்பாட் அவுட், ஒருத்தன் கால் போயிவிட்டது.இரண்டு பேர் ஹாஸ்பிட்டலில் இருக்கின்றார்கள்.எனக்கு தெரிந்து கீழ விழுந்து,எழுந்து வந்து டீக்குடிப்பவர் நீங்கள் தான்.கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள் என்றார்.


நானும் கடவுள் அன்றி வேறு என்ன என்றும், எல்லாம் நம்மைப் பெற்றவர்கள் செய்த புண்ணியம் என்றும் நினைத்துக் கொண்டேன்.வீடு சென்று குளித்ததும்,பிள்ளையார் கோவில் சென்று அர்ச்சனை செய்து வழிபட்டேன். இரவு முழுதும் கொஞ்சம் இலோசான நெஞ்சு வலி மற்றும் தொடையில்,முழங்கையில்,முழங்காலில் இருந்த சிறிய சிராய்ப்புகளின் வலி இருந்தது.எனக்கு நமக்கே இவ்வளவு வலி இருக்கே, வயிற்றின் குறுக்கே ஏறிய அந்த வாயில்லா ஜீவன் என்ன செய்யும் என்று கவலை கொண்டேன். அப்போது அது எழுந்து ஓடினாலும்,உயிருடன் இருக்கோ இல்லையோ என்ற கவலையும் வேறு.கடவுளே நாயிக்கு ஒன்றும் ஆகியிருக்கக் கூடாது என்று வேண்டிக் கொண்டேன். மறுனாள் வண்டி எல்லாம் சரி செய்தவுடன் விழுந்த இடத்தில் போய்ப் பார்த்தேன்.நாயைக் காணவில்லை,ஆக நாய் சாகவில்லை என்ற நிம்மதியில் வீடு வந்தேன். அதற்க்கு மறுனாள் அலுவலகம் செல்லும் போது நாய் கொஞ்சம் விந்தி விந்தி நடப்பது கண்டு வேதனை அடைந்தேன். மறுவாரம் நாய் முழுக்க குணம் அடைந்தவுடன்,அப்பாடா ரெண்டு நாய்க்கும் ஒன்றும் ஆகவில்லை என்று திருப்திப் பட்டேன்.அதிலிருந்து நான் காலை அலுவலகம் செல்லும் போது 55 முதல் 60 கிலோமீட்டர் வேகத்திலும்,மாலை வீடு திரும்பும் போது 45 முதல் 55 கிலோ மீட்டர் வேகத்திலும் இரசித்து நிதானமாக ஓட்ட ஆரம்பித்தேன்.உங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட அனுவபம் எல்லாம் வேண்டாம்.எப்போதும் உங்கள் வண்டியை உங்களின் முழுகட்டுப்பாட்டு வேகம் என்னவே, அதில் சாலை விதிகளை அனுசரித்து ஓட்டுங்கள். நன்றி.


டிஸ்கி : நான் ஊர் சுத்தின அனுபவங்களைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் பல பதிவுகள் வரும். அது வேணாங்க. இதற்க்கு அப்புறம் நான் வண்டியை மிதவேகத்தில் ஓட்டிய போது இரண்டு மூன்று முறைகள், நாகப் பாம்பு, சாரைப் பாம்பு,கண்ணாடி விரியன் மற்றும் ஒரு ஆட்டுக் குட்டி வந்த போது வண்டியை நிறுத்தி,அவற்றின் மீது ஏற்றாமல் ஓட்டி வந்தேன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

Friday, October 16, 2009

இந்த வருச தீபா வலி

எங்க வீட்டு தீபாவளின்னா ரொம்ப விஸேசமா இருக்கும். அதுக்கு ஒரு மாசம் முன்னாடியே தீபாளி கதை எல்லாம் அவுத்து விடுவேம். எங்க நண்பர்களும் வாய்க்குள்ள ஆரோப்பிளான் போறது தெரியாம கேப்பாங்க. அப்ப எனக்கு விவரம் பத்தலை. இல்லைனா எங்க வூட்டு தீபாளிக்கு காமராசர், நேரு எல்லாம் வந்தாங்க அப்பிடினு கதை விட்டுருப்பன். எல்லாம் பழைய தீபாளிக் கதையும் வரும் தீபாளி பத்தி பிளானும்தான் இருக்கும், எங்க வூட்ல தீபாவளி ஒரு ஊர்த்திருவிழா மாதிரி இருக்கும். நான் அப்பா அம்மா, இரண்டு அக்கா,இரண்டு மாப்பிள்ளைகள், நாலு அண்ணன்மார் என்று ஒரு கும்பலா இருப்போம். எங்க அம்மா சீனியாரிட்டிபடி எல்லாருக்கும் அவங்க கையால் எண்ணெய் தேய்ப்பார்கள். எங்க பெரிய அண்ணன் அப்பவே வருடா வருடம் ஜனுறு ரூவாய்க்கு டப்பாசு வாங்குவாறு. முத நாள் சாயங்க்காலம் ஆரம்பித்து மக்கா நாள் சாயங்காலம் வரை ஒரே வெடியா வெடிப்போம். அப்படி ஒரு தீபாவளி 1986 ஆம் வருடம் சேகமா ஆரம்பித்து ரொம்ப கொண்டாட்டமா முடிஞ்சது. அத உங்ககிட்ட பீலா விடுறதுதான் இந்த பதிவு.

அப்ப எங்க பெரிய அண்ணன் எங்கள் ஊரிலும், இரண்டாது அண்ணன் கல்பாக்கத்திலும், மூன்றாது அண்ணன் எங்கள் ஊரில் தையலகம் வைத்து இருந்தார். வழக்கமா எங்க பெரிய அண்ணன் எங்க எல்லாருக்கும் துணியும் பட்டாசும் வாங்கிக் கொடுப்பார். அவரே துணிக்கடைக்குப் போய் துணி எடுத்து வருவார். நாங்க எல்லாம் இருவது வயசு வரைக்கும் துணிக்கடைக்கு போனது இல்லை. அவர் என்ன வாங்கிக் கொடுத்தாலும் அதான் எங்களுக்கு புடிச்ச கலரு, டிசைன் எல்லாம். அவரும் பார்த்து உசத்தியாத்தான் வாங்குவாரு. அந்த வருச தீபாவளிக்கு எங்க இரண்டாது அண்ணன் வேலையில சேர்ந்து ஒரு வருசம் ஆகுது. அவரு பெரிய அண்ணாவிடம் நீங்க துணி வாங்கிடுங்க பட்டாசு நான் வாங்கியாரன்னு சொன்னார். பெரிய அண்ணனும் சரி என்று துணி வாங்கிட்டார். அதுக்கு முந்தின வருசம் இந்த அண்ணன் இருனூறு ரூபாய்க்கும், பெரிய அண்ணன் ஜனூறு ரூபாய்க்கும் வாங்கினாங்க. பெரிய அண்ணன் எதுக்கு இரண்டு பேரும் வாங்கனும். நீ சொல்லியிருந்தா நான் வாங்கி இருக்க மாட்டேன் என்று சொன்னதால இந்த வருசம் அட்வான்சா சொல்லிட்டார். நாங்களும் அண்ணன் சென்னையில இருந்து நிறைய பட்டாசு வாங்கி வருவார் என பக்கத்து வீட்டு பசங்களிடம் பீலா விட அவர்களும் வெடிக்கும் போது என்னை கூப்பிடனும் என்று கூட்டனி போட்டுட்டாங்க. தீவாளிக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி எங்க பக்கத்து வக்கில் வூட்டுக்கு போன் வந்தது, எங்க இரண்டாது அண்ணன் டிரயின்ல ரிசர்வேசன் கிடைக்கல, பஸ் எல்லாம் புல்லாயிருச்சு அதுனால என்னால வரமுடியாதுன்னு. போன் வந்தவுடன எங்களுக்கு எல்லாம் ரொம்ப கஸ்டமாப் போச்சு. முத வருசம் அண்ணாவை விட்டுட்டு கொண்டாடுற வருத்தம். எங்க அம்மா நாலு பிள்ளைக இருந்தாலும், ஜந்துல அவன் ஒருத்தன் வருலலியேன்னு ரொம்ப கவலைப் பட்டார்கள். அன்றுமாலை எங்க பெரிய அண்ணன் எங்க சின்ன அண்ணாவிடம், இவன் பட்டாசு வாங்கி வருவதாக கூறியதால் நான் இருந்த காசுக்கு துணி எடுத்துவிட்டேன்(எல்லாருக்கும் இரண்டு செட் வாங்கியிருந்தார்) இப்ப என்ன பண்ணுவது என்று. நாங்க பட்டாசு இல்லாட்டி பரவாயில்லை, அதான் அண்ணன் இல்லையே அடுத்த வருசம் பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனக் கூற, அவரும் வெளியில் சென்று விட்டார். ஒரு ஏழு மணிக்கு என் மூன்றாவது அண்ணன் ஒரு பெரிய அட்டைப் பொட்டியுடன் வந்தார். அவர் கடன் வாங்கி முன்னூறு ரூபாய்க்கு பட்டாசு வாங்கி வந்தார். நாங்களும் அதை பிரித்துப் பார்த்துகொண்டு இருந்த பொழுது பெரிய அண்ணன் இன்னேரு அட்டைப்பொட்டியை தூக்க முடியாமல் தூக்கி வந்தார். அவரும் வழக்கம் போல ஜனூறு ரூபாய்க்கு பட்டாசு வாங்கி வந்தார். பெரிய அண்ணன் ஏன் என்னைக் கேக்காமல் வாங்கி வந்தாய் என சின்ன அண்ணனை கேட்டு, கடன் வாங்கியதற்க்காக திட்டிவிட்டு, கடன் வாங்கி பட்டாசு வெடிக்கலைனா குறைஞ்சா போய்டும் என்றார். அவரும் கடன் வாங்கித்தான் வாங்கி இருப்பார். இப்படி எல்லாப் பட்டாசையும் மூட்டை கட்டிவிட்டு தூங்கப் போனேம். ஆனாலும் இரண்டாவது அண்ணன் இல்லாத வருத்தம் இருந்தது.

மறுனாள் காலை ஜந்தரை மணிக்கு எங்க வீட்டில் சத்தம் கேட்டு முழித்துப் பார்த்தேன். எங்க இரண்டாவது அண்ணன் ஒரு பெரிய சூட்கேஸ் மற்றும் இரண்டு லெதர் பேக்குடன் வந்துருந்தார். அவர் பஸ் மாறி மாறி மிகுந்த சிரமப்பட்டு வந்ததாக கூறினார். அவரின் லக்கேஜ் முழுக்க துணிகளுக்கு இடையில் பூராவும் பட்டாசுகள். ரெட்போட் பட்டாசுகள் பண்டல் பண்டலாய் வாங்கி வந்தார். லஷ்மிவெடிகள் ஜந்து பண்டல். பாம் பாக்ஸ் ஜந்து டஜன் என்று ஒரே வெடி மயம். அவரிடம் பெரிய அண்ணன் ஏண்டா இவ்வளவு பட்டாசு வாங்கியிருக்க எவ்வளவு எனக்கேக்க அவரும் ஆயிரத்து இருனூறு ரூபாய்க்கு வாங்கியதாக கூறினார். பெரியண்ணன் ஏன் வீண் செலவு என்று கூற அவரும் நம்ம மூனு அக்காமாருக்கும் கல்யாணம் பண்ணிட்டம், கடனும் எல்லாம் அடைச்சாச்சு, இன்னி பசங்கதான் இன்னும் இரண்டு வருசத்துல எல்லாரும் வேலைக்கு போய்டுவாங்க. எனக்கும் மத்தியரசில் கைனிறைய சம்பளத்துடன் வேலை. நம்ம பெரிய குடும்பம் இனி தலை நிமிர்ந்தாயிற்று. ஆதலால் நிறைய வெடித்து சந்தோசமா இருப்பம் என்றார். நீங்க ஏன் பட்டாசு வாங்கினிங்க என்று அவர் கேக்க, உன் போன் தான் எனக் கூற அவரும் நீங்க எல்லாம் இல்லாம நான் தனியா இருக்கனும் அது இல்லாம நான் ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால பட்டாசு வாங்கிட்டேன், ஆதலால் கஸ்டப் பட்டாவது போயிறலாம் என்று கிளம்பி வந்தேன் என்றார். நாங்க வீட்டின் வாசலில் பட்டாசு காயப் போட்டிருந்தது பார்த்து பக்கத்து வீட்டார் அனைவரும் ஆச்சரியப் பட்டனர். தெருவில் செல்லும் சிலர் கடை என நினைத்து விலை கேக்க, நான் இது நாங்க காயப் போட்டுருக்கேம் என்று கூற. இவ்வளவு பட்டாசா! என வியந்தனர். அன்னைக்கு பூரா எங்க பெரியண்ணன் எங்க அம்மா அக்காவுடன் மிக்ஸர், பலகாரம் என அமர்க்களப் படுத்த நாங்க பட்டாசை மறுபடி மறுபடி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேம். மாலை சரியாக எட்டுமணிக்கு வெடிக்க ஆரம்பித்த நாங்கள் அடுத்த நாள் இரவு பத்து மணிவரை வெடி வெடி என்று வெடித்தேம். எங்க தெருவில் அனைவரும் என்ன பட்டாசு குடேனையே வெடிக்க வச்சுட்டிங்க என கிண்டல் பண்ணினார்கள். அப்படியும் வெடித்து முடியாமல் கார்த்திகை பண்டிகைக்கு கால்வாசியை ரிசர்வ் செய்தேம்.

ஊரு கண்ணு மொத்தமும் பட்டுதே என்னமே தெரியலை, அடுத்த வருடம் எங்க பெரியண்ணன் கல்யாணமாகி புது மாப்பிள்ளையாய் மாமனார் வீடு போனார். அதற்கு அடுத்த வருடம் இரண்டாவது அண்ணன் என்று இதுவரை மொத்தக் குடும்பமும் சேர்ந்து தீபாவளியைக் கொண்டாடவில்லை. போன வருடம் தீபாவளியை கொண்டாடலாம் என நினைத்தபோது எங்க அப்பா மறைந்தார். இந்த வருடம் நான் இங்கே சிங்கையில் தனியாக இருக்கின்றேன். வழக்கம்போல் அன்னைக்கும் ஓட்டல் சாப்பாடுதான். அடுத்த வருட தீபாவளியையாவது மொத்த குடும்பமும் இணைந்து கொண்டாடவேண்டும். மொத்தத்தில் தனிமையில் எனக்கு இந்த வருடம் எனக்கு தீபா வலிதான்.

உங்கள் அனைவருக்கும் எனது இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள். நன்றி.

Wednesday, October 14, 2009

விருதும் பாராட்டும்.

இதுதான் நான் வாங்கும் முதல் விருது. எனது வித்தியாசமான புளியம்பூ தொக்குக்காக திருமதி. சந்தனமுல்லை பிளாக் எழுத்தாளரால் கொடுக்கப் பட்டது. சகோதரிக்கு எனது மகிழ்ச்சியும். மிகுந்த நன்றிகளையும் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.
இது எனக்கு மேலும் எழுதும் ஆர்வத்தை தூண்டுவதாக அமையும். நீங்கள் அனைவரும் இடும் பின்னூட்டங்கள் அனைத்தும் எனக்கு விருதுதான்.

சுவையான ரெசிப்பிகளுக்காக எனக்கு இந்த விருதினை தந்துள்ளார். இன்னமும் பல சுவையான ரெசிப்பிகளை தரவுள்ளேன். அனைவரும் படித்து, செய்து குடும்பத்துடன் சாப்பிட்டு மகிழவும். எனக்கும் சேர்த்து நீங்களே சாப்பிடவும். மிக்க நன்றி.
என் மனமாந்த நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

Tuesday, October 13, 2009

கல்யாணமாம் கல்யாணம்

பலரும் பல திருமணங்களுக்கு சென்று இருப்பார்கள், அதில் பல அனுபவங்கள் இருக்கும். அதுபோல எனக்கும் ஒரு திருமணத்திற்கு சென்ற நகைச்சுவையான பதிவு இது. நான் கல்லூரி இறுதியாண்டு படிக்கும் சமயம் எங்கள் நண்பன் ஒருவன் அண்ணாவின் திருமணத்திற்கு அழைத்திருந்தான். அவன் சொந்த ஊர் மூலனூர். நங்கள் இருப்பது தாராபுரம். ஆதலால் அவன் குடும்பத்தில் யாரையும் தெரியாது. அவன் பேருந்து நிலையத்தில் எங்களுக்காக எங்க சக நண்பனை நிற்க வைப்பதாக கூறினான். மேலும் எங்களை தாராபுரத்திற்கு வந்து அழைத்துச் செல்ல வெள்ளகோவில் செந்திலையும் அனுப்புவதாக கூறினான். நாங்களும் செந்தில் உடன் வருவதால் மேலும் பத்திரிக்கை குறைவாக இருப்பதால் மெத்த வகுப்புக்கும் ஒரு பத்திரிக்கைதான் தந்தான்.
திருமண முதல் நாள் மாலை சென்று இரவு தங்கி மறுனாள் காலை திரும்புவதாக முடிவு செய்யப் பட்டது. அதன்படி மாலை ஆறு மணிக்கு செல்லவதாக திட்டம், ஆனால் நம்ம மக்கள் சீவி சிங்காரித்து வர ஆறரை ஆகிவிட்டது.அதன்பின் கிப்ட் வாங்கி கிளம்ப ஏழு மணி ஆகிவிட்டது. எங்கள் பக்கம் அவர்கள் இன திருமணத்தில் மாப்பிள்ளை அழைப்பு என்ற ஒன்று இல்லாவிட்டாலும் அங்கு விழா இரவு பத்து மணிக்கு ஆரம்பம் ஆகும். மஞ்சத்தண்ணிர் விடுவது, தாய் மாமன் சீர், பொட்டி மாற்றுவது((வரதட்சனை) என நிகழ்வுகள் முடிய மணி ஒன்று ஆகும். இந்த இரவு விருந்து அவர்களின் செல்வாக்கை காட்டுவதாக 32 வகையான ஜட்டங்களுடன் தடபுடலாக இருக்கும். அகவேதான் அவன் முந்திய நாள் இரவே எங்களை அழைத்தான். நாங்கள் மூலனூர் செல்ல இரவு எட்டு ஆகிவிட்டது. எங்களுடன் படிக்கும் ஜந்து நண்பர்களில் ஒருவரையும் பேருந்து நிலையத்தில் காணவில்லை. நாங்களும் செந்தில் இருக்கும் தைரியத்தில் கல்யாண மண்டபத்திற்கு செல்லத் தொடங்கினேம்.

அங்கு நிலையத்தின் முன் உள்ள கல்யான மண்டபத்தை அடைந்ததும் முன்னால் நின்றவர்களிடம் ஸ்ந்தனமும் பன்னீரும் தெளித்தார்கள் நாங்களும் பொட்டு வைத்துகொண்டு கனகராஜ் என கேக்க அவர்கள் உள்ள இருக்கார் போங்கள் என்றார். நாங்களும் பலியாடுகள் மாதிரி உள்ள போய் உக்காந்தோம். அங்க வேற நிறைய பெண்கள் செட்டாக இருக்கும் எங்களை திரும்பி பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். அதில் என்னை ஒரு பெண் பார்க்க ஜாயாவும் சும்மா லுக் விட்டுகொண்டு இருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் அந்த பெண் அருகில் வந்து நீங்க மஞ்சு மிஸ் தம்பியா? மிஸ் எப்பிடி இருக்காங்கா என்றாள். நான் அசடு வழிய நல்லா இருக்காங்க என்று கூறிப் போச்சுடா இவங்களால நாம ஊரு விட்டு ஊரு போய் கூட சைட் அடிக்க முடியலை என்று மனதுக்குள் நினைத்து தலைகுனிந்து அமர்ந்தேன். பின் ஒருவர் வந்து சாப்பிட வாங்க வாங்க என்று கையப் புடிச்சு இழுக்காத குறையா கூப்பிட்டார். நாங்களும் சாப்பிட போகும் போது எங்க நண்பர்களின் ஒருவன் கேட்டான் டேய் நம்ம வந்து பத்து நிமிசம் ஆகுது. எங்கடா நம்ம ஜந்து நண்பர்களில் ஒருவரைக் கூட காணம் என்றான். அதுக்கு இன்னேருவன் மாப்பிள்ளை வீட்டார் எல்லாம் கோயிலுக்கு போயிருக்காங்க, நம் நண்பர்களும் அங்கதான் இருப்பாங்க என்று பேசிக் கொண்டே சாப்பாட்டு அறையில் வந்தேம். அங்கு நாங்கள் வரிசையாக அமர்ந்தேம். இலை போட ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது செந்தில் ஒருமாதிரியா கோழித் திருடன் போல விழித்துக் கொண்டு இருந்தான். நான் அவனிடம் என்ன என்று கேக்க அவன் எனக்கு கனகுவின் இருவீட்டாரும் பழக்கம், ஆனா இங்க யாருமே தெரிந்த முகமாக இல்லை என்றான். எனக்கு பகீர் என்றது. நான் மெதுவாக என் பக்கத்தில் அமர்ந்து இருந்தவரிடம் கனகு அண்ணன் கல்யாணத்தை பற்றி விசாரிக்க அவர் சிரித்துக் கொண்டே அது பேருந்து நிலையத்திற்கு பின்னால் உள்ள மண்டபம்பா!! இது பக்கத்தில இருக்க மண்டபம் என்றார். இதற்க்கு இடையில் இலையில் இரண்டு இனிப்பு, மிக்ஸர், மூன்று பெரியல்,அவியல்,கூட்டு என்று பரிமாற ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நான் என் நண்பர்களிடம் மண்டபம் மாறி வந்ததைக் கூற, அவர்கள் யாராது கண்டு பிடித்துக் கேட்டால் அசிங்கம் அதுக்கு முன்னாடி எந்திரிச்சுப் போயிறாலாம் என முடிவு செய்து அனைவரும் ஒன்றாக எழுந்தோம். அங்கு பந்தி கவனித்துக் கொண்டு இருந்த பெண்ணின் தந்தை சாப்பிட உக்காந்தவர்கள் எழுவதைப் பார்த்து பதறி ஓடிவந்தார். அவர் என்னப்பா எந்திரிச்சுட்டிங்க உக்காந்து சாப்பிடுங்க என்றார். நாங்க ஆளுக்கு ஒரு காரணம் சொல்ல ஆரம்பித்தோம். அவர் எங்களை சாப்பிட வைப்பதில் குறியா இருந்தார். நான் உடனே கொஞ்சம் கூச்சத்துடன் மெதுவாக மண்டபம் மாறிய விசயத்தை சொல்ல ஒரு கணம் திகைத்த அவர் உடனே அதுனால என்ன உக்காந்துட்டு எந்திரிச்சா அது எங்களை அவமானப் படுத்துவது போல அதனால சாப்பிட்டு விட்டுப் போங்க என்றார். நாங்க தர்ம சங்கடத்தில் நெளிய அவர் எங்களின் தோளைப் பிடித்து அமுக்கி உக்காந்து சாப்பிடச் சொன்னார். அவரின் அன்புக்கும் அவியலின் ஆசைக்கும் உட்பட்டு கூச்சத்துடன் செந்திலை முறைத்து சாப்பிட உக்காந்தேம்.நாங்கள் பெண்ணின் தந்தை பெருந்தன்மையுடன் நடந்ததால் இந்த் கிப்ட்டை பெண்ணுக்கு கொடுத்து விட்டுப் போவேம், நாளைக் காலை வேறு கிப்ட் வாங்கி அங்க கொடுப்போம் என்ற முடிவுடன் சாப்பிட ஆரம்பித்தோம். நாங்கள் குனிந்த தலை நிமிராமல் வெக்கத்துடன் சாப்பிடும் போது ஒரு குரல் கேட்டது.

" என்ன குட்டி நீ மட்டும் வந்திருக்க ரங்கராஜ் வருலையா? " என்று, நான் நிமிர்ந்து பார்க்க அங்க எங்க பெரிய அண்ணன் நண்பர் மணியண்ணா நின்று கொண்டியிருந்தார். நான் மிரண்டு அவரிடம் மண்டபம் மாறுன விசயத்தை கூற அவர் சிரித்து பரவாயில்லைப்பா என் தங்கச்சிக்குத் தான் கல்யாணம், உங்க அண்ணன் வர்றதா சொல்லியிருந்தார். தயக்கப் படாமல் சாப்பிடுங்க என்றார். எங்க அண்ணன் வருவார் என்றவுடன் எனக்கு திக் என்றது. அவியல் ஆசை விட்டுப் போய்விட்டது. (இதுக்கு முன்னாலயே மூனு தடவை கேட்டு வாங்கி சாப்பிட்டேன்.). நாங்கள் அவசரமாக சாப்பிட ஆரம்பிக்க மணியண்ணன் என்னுடன் பேசுவதைப் பார்த்த பெண்ணின் தந்தை அருகில் வந்து என்ன மணி இவங்களை தெரியுமா என விசாரிக்க, அவர் என்னைக் காட்டி இது நம்ம ஆர் ஜ இரங்க ராஜ் கடைசித் தம்பி என்றார். பெண்ணின் தந்தை சிரித்து அப்புறம் என்னப்பா இது நம்ம வீட்டு கல்யாணம் கூச்சப் படாமல் சாப்பிடுங்க என்று கூறி இலையில் சாப்பாட்டை கொட்ட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நானும் இதுதான் சாக்குனு அவியலை நாலாது முறை வாங்கி சாப்பிட்டேன். ஆனாலும் எங்க அண்ணன் வருவதுக்குள்ள எஸ் ஆகவேண்டும் என அவசர அவசரமாக வயிற்றில் இடம் இல்லாத அளவுக்கு கட்டி விட்டுப் பின் கை அலம்பி வந்தோம். முதல் வேளையாக பெண்ணிடம் போய் கிப்ட் கொடுத்துவிட்டு, போட்டாப் படிச்சு, பெண்ணின் தந்தையிடமும், மணியண்ணாவிடமும் கூறி வெளியே வந்தோம். சரியாக வாசலை அடையும் போது எங்க அண்ணா உள்ள வந்தார். என்னிடம் இங்க எங்கடா நீங்க? என்று கேக்க நான் மென்னு முழுங்கி மண்டபம் மாறிய விசயத்தை கூறினேன். அவர் சிரித்து பின் " நீயும் உன் நண்பர்களும் உருப்படியா ஒரு காரியமும் பண்ண மாட்டிங்களா " எனக் கேட்டுவிட்டு உள்ளே போனார். எனக்கு நிம்மதியா மூச்சு வந்தது. என் நண்பன் ஒருவன் என் அருகில் வந்து மெதுவான குரலில் என்னிடம் கேட்டான். என்னடா உங்க அண்ணன் நம்மளை உருப்படியா ஒன்னும் பண்ண மாட்டிங்களானு கேக்கறார், உள்ள மூக்கு முட்ட சாப்பிட்டமே அது என்ன? என்றான், அந்த பரபரப்பிலும் நாங்கள் சிரிக்க ஆரம்பித்தோம்.

Tuesday, October 6, 2009

வெண்ணையும் சுண்ணாம்பும்

எங்க வீட்டின் முன்புறம் சாலையில் வரிசையாக மூன்று புளியமரங்கள் இருக்கும், என் நினவு தெரிந்து இந்த மரங்களும் என் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக இருந்துள்ளது. முதல் புளிய மரம் ஏறுவதற்கு சிரமம் மற்றும் பழமும் புளிப்பா புளிக்கும்,
நடுப் புளியமரம் ஏறுவதற்கு சுலபம். இதன் பூ,காய் மற்றும் பழமும் சிறிது இனிப்பாக இருக்கும். காயும் இல்லாமல் பழமும் இல்லாமல் இருக்கும் நிலை தெவுறு என்று சொல்வார்கள். இதுதான் எங்களுக்கு புடித்த ஒன்று. நாங்கள் நண்பர்கள் ஜவர் நான், சக்திவேல், கிறிஸ்டேபர், பூவேந்திரன் மற்றும் என் நாலாவது அண்ணா அனைவருக்கும் இந்த புளியமரம்தான் கூட்ட அரங்கு. அதுக்காக எங்க மரத்தடி பையங்கள் என்று நினைத்துவிடாதிகள். நாங்கள் அனைவரும் மரத்தின் மீது ஏறி அங்கு ஒரு இடத்தில் நாலு கிளைகள் பிரியும், அந்த இடத்தில் ஆளுக்கு ஒரு கிளையில் குரங்கு குட்டிகள் போல் உக்காந்து கொள்வேம். மரத்தில் இருக்கும் பூ மற்றும் தெவுறு பறித்து தின்றுகொண்டே ஊர்க்கதை பேசுவேம். நாங்கள் மரத்தின் மீது இருந்தால், அடர்த்தியான மரம் என்பதால் கீழே இருந்து பார்த்தால் தெரியாது. மூன்றாவது புளியமரம் உயரம் அதிகம்,பழங்கள் மிகவும் புளிக்கும், இது இல்லாம அந்த காலத்தில் பேய் ஓட்ட இந்த புளியமரத்தில்தான் ஆணியடிப்பார்கள். பாவம் அவர்களுக்கு நடு புளியமரத்தில் நாங்க ஜந்து பேய் இருப்பது தெரியாது. நாங்களும் அந்த மரம் பக்கம் போகமாட்டேம். ஏன் அதுகளை தெந்திரவு செய்யனும் இல்லை. அப்புறம் ஏரியாத் தகறாறு வரும். எங்களுக்கும் பேய்னா பயம். இந்த புளிய மரங்கள் அனைத்துக் காலத்திலும் உதவியா இருக்கும். பூக்கள் காலத்தில் பூக்களும், பிஞ்சுகளும் பின் காய்களும், பழங்களும் எங்களுக்கு போரடிச்சா சப்பிடற ஒன்னு.புளிய மரம், வேப்ப மரம்,வாதுமை மரம், கொய்யா மரம், நெல்லிக்காய் மரம் மற்றும் புன்னை மரம் எல்லாம் எங்க வீரத்தையும், திறமைகளையும் பறை சாற்றுபவை

அப்ப எல்லாம் பைஸடார், டைரிமில்க் கிட்காட் எல்லாம் எங்களுக்கு தெரியாது. நியுட்ரமுல் கம்பொனில வரும் பச்சக்கவர் போட்ட ஜந்து காசு சாக்கி(இது காஸ்ட்லி), எப்பாது ஒருதரம் சாப்பிடுகின்ற ஜெம்ஸ்தான் சாக்கி(அதான் சாக்லெட்). ஜவ்வு மிட்டாய், கம்மர் கட், கடுக்கு மிட்டாய், சாய(சாக்கிரின்)மிட்டாய்(இது ரோஸ் கலருல லிப்ஸ்டிக் ஆக உதவும்), சூட மிட்டாய்(பெப்பர் மிண்ட்), ஒரு பைசா ஆரஞ்சு மிட்டாய்,எலந்த வடை, எலந்த பழம். ஒரு பைசா சக்கரை கலர் மிட்டாய்(ஜெம்ஸ் டுப்ளிகட்) எல்லாந்தான் நாங்க வாங்கி சாப்பிடுகின்ற மிட்டாய் வகைகள் தினமும் எங்க வீட்டுல நாங்க அமைதியாய் இருக்க பத்துப் பைசா லஞ்சம் தருவாங்க. அதுலதான் வாங்கிச் சாப்பிடனும். ஆனா எங்க குழுவுக்கு இது எல்லாம் கவலை இல்லை. இந்த மரத்தின் புளியங் காய்கள், கோடி வீட்டில் உள்ள கொய்யாக் காய்கள்(பழுக்க விட்டாதான), என் நண்பன் வீட்டில் உள்ள நெல்லிக்காய், டாக்டர் வீட்டில் உள்ள பாதாம் பழம் மற்றும் ஆத்துமேட்டில் உள்ள நாவல் பழம்,கடையில் விற்கும் மாங்காய், நொங்கு,பலாச் சுழை.எங்க அப்பா அலுவலகதில் உள்ள எலந்த பழம், பப்பாளி பழம் எல்லாம்தான் நாங்க சாப்பிடற பழவகைகள். கவலையே இல்லாம பறிச்சு சாப்பிடுவேம். எல்லாரும் தெரிந்தவர்கள் என்பதால் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார்கள். எங்கள் உயர் நிலை மற்றும் ஆரம்ப பள்ளி என் வீட்டில் இருந்து முக்கால் கிலோ மீட்டர் என்பதால் நாங்கள் தினமும் நாலு முறை கலை, மதியம்,மாலை நடப்போம். தினமும் மூனு கிலோமீட்டர் நடந்தாலும் எங்களுக்கு நண்பர்களுடன் ஜாலியாக பேசிக்கொண்டும், வழினெடுக இருக்க புளிய மரத்தில் கல் எறிந்து காய் பறித்து தின்றுகொண்டு நடப்போம். வீட்டில் மதிய உணவு கட்டித் தந்தாலும் மறுத்துவிடுவேம், வந்து சப்பிட்டுத் திரும்பி போவேம்.

ஒரு முறை ஆத்துமேட்டில் எங்க அண்ணன் நாவல் பழம் பறிப்பதற்காக மரத்தில் கட கடவென ஏறினான். அவன் கிளைய்யை உலுக்க நாங்கள் பழம் பொறுக்க வேண்டும். அவன் ஏறி முடித்ததும் நான் அன்னாந்து பார்த்தால் எனக்கு அதிர்ச்சி. அவன் இருக்கும் கிளை கிழே படம் எடுத்து தொங்கியது ஒரு நாகப்பாம்பு. நான் மற்றும் நண்பர்கள் அண்ணா பாம்பு என்று கத்த அவன் எங்க என்று கேட்டு பாம்பு இருக்கும் கிளைக்கு அருகில் நெருங்கினான். கிழே இறங்கவும் முடியாமல் மாட்டிக்கொண்டான். ஏன் என்றால் அவன் இருக்கும் கிளைக்கு அடியில் பாம்பு இருந்ததால் இறங்க முடியாது. நாங்க விழித்து நிற்க எங்க அண்ணன் மட்டும் ஒரு நிமிடமும் யோசிக்காமல் அங்கிருந்து (பதினைந்து அடி உயரம் இருக்கும்) ஆற்றுத் தண்ணிரில் குதித்தான். எனக்கு பயத்தில் பேச்சு வரவில்லை நடுக்கத்தில் தண்ணிரில் ஓடினேன். ஆனால் நல்லவேளையாக அந்த இடத்தில் இடுப்பளவு தண்ணிர் இருந்ததால் ஒன்றும் ஆகவில்லை. நான் அவனிடம் இப்படி குதிக்கறியே, கால் உடைந்தால் அல்லது தண்ணிர் அடியில் பாறை இருந்தால் என்ன ஆகும்? என்றேன். அவன் சிரித்துக் கொண்டு என்ன ஆகும் ஒன்னு மண்டை உடையும் இல்லை கால் உடையும், ஆனால் மரத்தில் இருந்தால் உயிர் போய்விடும் பரவாயில்லையா என்றான்.

இப்படி எங்கள் சிறுவயதில் எந்த கவலையும் இல்லாமல் நாங்க வாழ்ந்தோம். எங்களுடய விளையாட்டுகள் யாவும் சுலபமான காசு செலவு வைக்காத விளையாட்டுக்கள். டயர் வண்டி, நொங்கு வண்டி, கில்லித் தாண்டல்,தடி கல்லின் மீது தடி வைத்து விளையாடுதல்,எறிபந்து, குழிபந்து,பம்பரம், தாயக் கட்டை,பரமபதம். சில்லுத்தாண்டுதல், ஜான் கல் மற்றும் சைக்கிள் டுயூப்ல பண்ண பந்து வைத்து மரப்பலகையில் பேட் செய்து, கருவேல முள்ளுக்கு குச்சியை ஸடம்ப் ஆக்கி விளையாடுவேம். மாலை பள்ளி விட்டு வந்தால் ஆறு அல்லது ஆறறை மணி வரைக்கும் விளையாடி விட்டு இடைவேளை சாதம்னு இரண்டு மூனு உருண்டை சாதம் சாப்பிட்டு படிக்க உக்காருவேம். அங்க அங்க கைல கால்ல அடிபடும் அவ்வளவுதான். ஆனா நல்ல ஆரோக்கியமா இருப்போம். ஆனா இப்ப பாருங்க பசங்க சரியா விளையாடம கார்ட்டுன்ஸ் மற்றும் வீடியோ கேம்ஸ் ஆடி நிறைய சிறு பசங்க கண் கன்னாடி மற்றும் ஆரோக்கிய குறைவா இருக்காங்க. அடிக்கடி மருத்துவ செலவு வைப்பாங்க. நான் என்ன சொல்லறனா தினமும் பசங்களை ஒரு மணிநேரம் ஒடி ஆட விட்டிங்கனா நல்லா சாப்பிட்டு நல்லா இருப்பாங்க, இங்க சிங்கையிலும், சென்னையிலும் நிறையப் பசங்க கன்னாடியும் பார்க்க ஆரோக்கியம் இல்லாம இருக்கிறதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு நான் சிறுவயதில் நல்லா அனுபவிச்சு வாழ்ந்திருக்கன்னு சொல்லத் தோனுது. இந்த பசங்களாவது பரவாயில்லை எப்போதும் வேடிச் சத்தங்களுக்கு இடையிலும், முள்வேலி முகாமிலும் அடைந்து இருக்கும் நம் தமிழ்ச் சிறுவர்கள் வாழ்க்கையின் எல்லா இன்பங்களும் தொலைத்து இருப்பார்கள். பஞ்சத்தால் வாடும் எத்தியோப்பாவில் வாழும் உடல் மெலிந்த சிறுவர்களைப் பார்க்கும் பொழுது மனது சங்கடத்துடன் வயிறு பிசையும். கடவுள் ஏன் ஒரு கையில் வெண்ணையும் மறு கையில் சுண்ணாம்பும் தருகின்றார்.

பி.கு: இந்த புளிய மரத்தில் இருந்து புளியம்பூ எடுத்து எங்க வீட்டில் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை புளியம் பூ தொக்கு செய்வார்கள் அது எப்படி என்று என் சமையல் பதிவில் பாருங்கள். இப்படி எந்த கவலையும் இல்லாம வாழ்ந்தாலும் ஒரு கவலை மட்டும், ஒரு நாள் மட்டும் இருக்கும். அதன் மார்க்ஸிட்ல கையேழுத்து வாங்குறப்ப வரும், அதுகூட நான் சுமாரா படிக்கறதுனால, இப்படி திங்கு, திங்குனு ஆடறியே, இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா படிச்சு அதிக மார்க் வாங்குனா?, துரை கெட்டா போய்விடுவா? என்று திட்டு மட்டும் எங்க பெரியண்ணன் நற்சான்றிதழா கொடுப்பாருங்க. நன்றி

Monday, October 5, 2009

தர்ம அடி வாங்கியது

நான் ஏழாம் வகுப்பு படித்த சமயம் நடந்த சம்பவம், இது நான் செய்யாத தவறுக்கு உதை வாங்கியது. அப்போது எங்கள் வீட்டில் எங்க இரண்டாவது அக்கா திருமண நிச்சயதார்த்தம் நடந்த சமயம் எங்க வீட்டிற்கு உறவினர்கள் அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். நான் அங்கும் இங்கும் ஓடி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தேன். அப்போது எங்க பெரியப்பா ஒருவர் தனக்கு பொடிமட்டை வாங்கி வருமாறு என்னிடம் இரண்டு ரூபாய் கொடுத்தார். அப்போது டி.ஏ.ஸ். கோபால் பட்டணம் பொடி பாக்கு மட்டையில் சுற்றி வரும்.

நானும் என்னுடைய புல்லட்டை காலில் ஒரு உதை உதைத்து கையை முறுக்கி வாயில் சவுண்ட் கொடுத்து ஓடத்தொடங்கினேன். அப்ப எல்லாம் எதாது கடைக்கு அனுப்பினால் ஒரு கையில் காசு வைத்துக் கொண்டு, இன்னேரு கையால் வண்டியோட்டுவது போல் பண்ணிக் கொண்டு ஓடுவது பழக்கம்,இல்லாவிட்டால் வாயில் டெக், டெக் என சவுண்ட் கொடுத்து குதிரையில் போவது பழக்கம். நானும் நாலனாவிற்கு பொடி மட்டை வாங்கிக் கொண்டு மீதி ஒன்னேமுக்கால் ரூபாயை கையில் பொடிமட்டையுடன் வைத்துக் கொண்டு ஓடி வந்துவிட்டேன். வந்து என் பெரியப்பாவிடம் பொடி மட்டையும் மீதி சில்லறையும் தந்தேன். தரும்பொழுது பார்த்தால் என் கையில் ஒரு ரூபாய் காயின் ஒன்றும், எட்டனா காயின் ஒன்றும் தான் இருந்தது. நாலானாவைக் கானவில்லை. நான் திரு திரு என முழித்து மீதி சில்லறையக் என் பெரியப்பாவிடம் கொடுத்தேன். அவர் பொடி போடும் பரவசத்தில் என் சில்லறைய எண்ணாமல் பையில் போட்டுக் கொண்டார் நானும் அங்கிருந்து விளையாட ஓடிப்போய் விட்டேன். ஆனால் இதை சற்றுத் தொலைவில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்த எங்க பெரிய அண்ணன் என்னை வீட்டின் பின்பக்கம் அழைத்தார். நானும் சந்தோசமாகப் போனேன்.

அவர் அங்க வந்தவுடன் எங்கடா அந்த நாலனா என்றார், நான் எனக்கு தெரியவில்லை என்றேன்,அடுத்த நொடி அவர் கை என் கன்னத்தை பதம் பார்த்தது. அந்த அடியில் நிலை குழைந்த நான், அதிர்ந்து போய் நிற்க, நீ வாங்கி சாப்பிட்டால் ஒத்துக்கோ, பொய் சொல்லாதே என்றார்.நான் புரியாமல் நிற்க அவர் மீண்டும் அடித்தார். நான் தெரியவில்லை என்றும் காணாமல் போய்விட்டது என்றும் கூற எனக்கு பல அடிகள் அடித்தார். நான் மீண்டும் மீண்டும் பொய் கூறுவதாக அவர் நினைத்து கடுமையாக அடித்தார். நான் தெரியவில்லை என்பதை மீண்டும் கூறின்னேன். அவர் மற்ற பைசா எல்லாம் இருக்கும்போது அதுமட்டும் எப்படி காணாமல் போகும் என்று கேட்டு நான் பொய் கூறுவதாக கூறி மீண்டும் அடித்தார். நான் தெரியவில்லை என்பதைச் சத்தியம் செய்தேன். அப்போதும் அடிவிழுந்தது. அப்போது அங்கு வந்த என் அம்மாவிற்கு என்னைஅண்ணன் அடிப்பதைப் பார்த்தவுடன் கோபம் வந்துவிட்டது. என் அண்ணாவை சபையில் அழைக்கின்றார்கள் நீ போ என்று அனுப்பி என்னை அருகில் வைத்து என்ன நடந்தது என்று கேட்டார்கள் நானும் சொன்னேன். அதற்கு சரி நீ அழாதே நான் அப்புறம் அவனை விசாரிக்கறன். நி போய் விளையாடு என்று கூறி என் கண்களை துடைத்துவிட்டுப் போய் விட்டார்கள்.

என்னை இதுவரை யாரும் இப்படி அடித்தது இல்லை, என் ஆசிரியர்கள்,அப்பா அம்மா என என்னை கொஞ்சியவர்கள் தான் அதிகம், ஆதலால் நான் ஒன்றும் புரியாமல் உக்காந்து இருந்தேன். அதை வீட அந்த காசு எப்படிப் போனது என்பது எனக்கு குழப்பத்தை தந்தது. விழா முடிந்தவுடன் அனைவரும் போய்விட்டார்கள். மீண்டும் என் அண்ணன் என்னை விசாரிக்கத் துவங்க மெல்ல விசயம் எங்க இரண்டாம் அக்காவிற்கு தெரிந்தது. என் சிவந்து வீங்கிய கன்னத்தை பார்த்த அக்கா மிகுந்த கோபம் கொண்டு எங்க அண்ணாவை சத்தம் போட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்படியே எடுத்து இருந்தாலும் நாம் பொறுமையாகச் சொன்னால் புரிந்துகொள்வான் என்று அவரை சத்தம் போட்டார்கள். நான் தெரியவில்லை என்று கூறி நின்றேன். அம்மாவும் அக்காவும் அண்ணாவை மாத்தி மாத்தி திட்ட அவர் கோபத்தில் சட்டையை மாட்டிகொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டார். பின் அக்கா எனக்கு ஆறுதல் கூறி அவர் பக்கத்தில் படுக்க வைத்துக் கொண்டார். நான் தலையணையை நனைத்து தூங்கிப் போனேன். நான் தூக்கத்தில் கூட பினாத்தியதாக மறுனாள் எங்க அம்மா எங்க அண்ணாவைத் திட்டினார். எங்க அண்ணா எப்படிப் பட்டவர் என்றால்,

எங்க அண்ணா மிகவும் நல்லவர், பாசமிக்கவர், அன்பு செலுத்துவதில் அவருக்கு நிகர் கிடையாது ஆனால் அவருக்கு படிப்பும், ஒழுக்கமும் ரொம்ப முக்கியம். இதில் தவறு செய்தால் அவருக்கு வரும் கோபத்தை அளவிட முடியாது, கையில் என்ன கிடைத்தாலும் அடிப்பார்.எங்களை அடித்துவிட்டு அவர் வருத்தப் படுவார். கொஞ்ச நேரம் கழித்து உங்களை என்ன வேலைக்குப் போ, சம்பாரி என்றா சொல்லுறம், படி, ஒழுங்கா இருக்கதான் சொல்லறம், அதை ஏன் செய்ய மாட்டிங்க என்று புலம்புவார். கொஞ்ச நேரம் வீடு அமைதியாக இருக்கும், பின் எங்க அண்ணா எழுந்து சட்டையை மாட்டிக் கொண்டுபோய் வடை,பஜ்ஜி, போண்டா வாங்கி வருவார். அப்போதும் கவலையுடன் ஏண்டா படிக்க மாட்டிங்க? படிங்கடா என்று கூறுவார்.நான் இந்த அடி வாங்க மாட்டேன்.நான் கொஞ்சம் சுமாரா படிச்சு அறுபது எழுபது மார்க் வாங்கிவிடுவேன். எங்க மூன்றாவது அண்ணா படிப்புக்காவும், நாலாவது அண்ணா அவர் பெயருக்கு ஏத்த மாதிரி(கண்ணன்) செய்யும் குறும்புக்காகவும் அடி வாங்குவார்கள். நான் இந்த மொதல் அடிக்கு அப்புறம் மொத்தம் நாலு முறைதான் அடி வாங்கியுள்ளேன். அவையும் பதிவில் வரும். சரி இப்ப நம்ம கதைக்கு வருவம். இப்படி நாலு நாளைக்கு அப்புறம் நான் கடைக்குப் போய் திரும்பி வரும் சமயம் ஓடி வரும்போது தான் கவனித்தேன். என் கையில் சுண்டுவிரலுக்கும் மோதிர விரலுக்கும் நடுவில் இடைவெளியில் நாலானா மாட்டிக் கொண்டு இருந்தது. எனக்கு புரிந்தது, என் கை ஓட்டக் கை ஆதலால் நாலானா சிறியது என்பதால் விழுந்துவிட்டது என்று.

உடனே வீட்டிற்கு வந்தவுடன் எங்க அண்ணாவிடம் பரபரப்பாக நான் அண்ணா இன்று என் கையில் நாலானா விழப் பார்த்து புடித்துக் கொண்டேன், என எப்படி விழுந்து இருக்கும் என்று செய்து காட்டினேன். அவரும் சரி ஏன் கையில வச்சுகிட்டுப் போற சட்டை அல்லது டிராயர் பாக்கெட்டில் வை, இரண்டாவது ஓடிப் போகதே நடந்துபோ என்று கூறி என் முதுகில் தடவிக் கொடுத்தார். அதன் பின் நான் பைசாவை டிராயரில் வைத்துக் கொண்டு போனாலும், ஓடிப் போவதை அதாது என் பைக் அல்லது குதிரையில் ஓடிப்போவது தொடர்ந்தது. இந்த நிகழ்விற்கு பிறகு நான் பொய் சொல்லமாட்டேன் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு பிறந்தது.

புரட்டாசி சனிக்கிழமையும் பச்சைமாவும்

சசிகா அவர்கள் இன்று புரட்டாசி மூன்றாம் சனிக்கிழமை என்று ஒரு பதிவிட்டு இருந்தார். அதைப் படித்தவுடன் எனக்கு எங்க அம்மா ஞாபகம் வந்துவிட்டது. எங்க அம்மாவையும் அவர்களின் பாசம்,பக்தியை நிறைய பதிவுகள் இடலாம். அதில் ஒன்று இது.

எங்க அம்மா தன் எட்டாம் வயதில் எங்க அப்பா கூட திருமணம் ஆகி பதிமூன்று வயதில் பருவம் அடைந்த ஒரு மாதத்தில் தனிக்குடித்தனம் வைக்கப் பட்டார். அவர்களுக்கு முதல் மூன்றும் பெண் குழந்தைகள். ஆண் மகவு வேண்டி அவர்கள் நேர்ந்துகொண்ட விரதம்தான் புரட்டாசி ஒவ்வாதானம் எங்கின்ற பிச்சைமுறை. இது ஜந்து அல்லது ஒன்பது வீட்டில் அரிசி பிச்சையாக வாங்கி அதில் மாவு இடித்து பச்சை மாவு செய்து திருப்பதி பெருமாளுக்கு பூஜை செய்வார்கள். எங்க அம்மாவும் ஜந்து வீட்டில் பிச்சை எடுத்து பூஜை செய்வார்கள். அதன் பலனாக அதிகப் பட்சமான அன்பளிப்பாக அவரும் நாலு ஆண் வாரிசையும் ஒரு அசுர வாரிசையும் கொடுத்தார். அசுர வாரிசு யார்னு உங்களுக்கு நான் சொல்ல வேண்டியது இல்லை. குழந்தைகள் பிறந்த பின்னும் அவர் எங்களின் நலனுக்காக இந்த விரதத்தை தொடர்ந்து செய்து வந்தார். நிறையப் பேர் குடும்ப நலனுக்காக இன்றும் செய்கிறார்கள்.

புரட்டாசி மூன்றாம் சனிக்கிழமை முந்திய நாளில் மாலை இதற்கான ஆரம்ப கட்ட வேலைகள் தொடங்கி விடும். அம்மா எங்க தெருவில் ஜந்து வீடுகளை தேர்ந்து எடுத்து என்னிடம் கூறுவார்கள். நான் அந்த வீடுகளில் சென்று அம்மா நாளை ஒவ்வாதானம் வாங்க வரும் தகவலை சொல்லிவிடுவேன். அவர்களுக்கு இது ஒவ்வெரு வருடமும் நிகழும் நிகழ்வு ஆதலால் அவர்களுக்கும் தெரியும். இப்படிதான் நான் தகவல் தொடர்பு (ஊழல் செய்யாத) மந்திரியானேன். முதல் நாள் மாலை அம்மாவின் ஒரு நூல் புடவை நனைத்துக் காயப்போட்டு எங்களைத் தொடக் கூடாது என்று கட்டளையும் போடுவார்கள். பின் மறுனாள் காலை ஏழு மணியளவில் என் தாய் குளித்துவிட்டு அந்த மடிப்புடவை கட்டி, கும்பகோணச் சொம்பு என்ற கழுத்துடைய சொம்பில் இருபுறம்மும் திருமண் இட்டு(நாமம்), அதை பயபக்தியுடன் எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவார். ஒவ்வேறு வீட்டின் வாசலிலும் நின்று நாராயணா! நாராயணா! என்று கூவி அழைப்பார். அந்த வீட்டில் இருக்கும் பெண்களும் குளித்து தலை முழுகி எங்க அம்மாவிற்காக காத்து இருப்பார்கள். இதுல ஒரு விசயம் என்னன்னா நான் முந்திய நாள் போய் சொல்லும்போது அவர்கள் தனிவிடுப்பில் இருந்தால் (அதாங்க இயற்கை) நான் போடுவதற்க்கில்லை என்று சொல்லுவார்கள். நானும் புரியாமல் எங்க அம்மாவிடம் அம்மா அவங்க போடமாட்டார்களாம் என்று கூறிவிடுவேன்.எனக்கு புரியாவிட்டால் கூட அம்மா புரிந்துகொள்வார். ஒருமுறை ஒருவர் மொட்டையாக நான் நாளை வீட்டில் இல்லை என்று கூறிவிடு என்று சொல்ல நானும் சொல்லிவிட்டேன். மறுனாள் அவர்கள் வீட்டில் இருந்ததைப் பார்த்து நான் அம்மாவிடம் அம்மா அவங்க வீட்டுல இருந்துக்கிட்டே இல்லைனு சொல்லிட்டாங்க என்று கூற அம்மா சிரித்துக் கொண்டு மறுமொழி கூறவில்லை. ஆனாலும் நான் அவர்களிடம் சென்று "அக்கா நீங்க ஏன் வீட்டுல இருந்துக்கிட்டு இல்லைனு பொய் சொன்னிங்க"என்று படுக் என கேக்க, ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் பின் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். அதை அவர்கள் எங்க அம்மாவிடமும் அக்காக்களிடமும் கூறி என்னை ஒருவாரம் கலாய்த்துவிட்டார்கள்.

இப்படி அனைவரின் வீட்டில் இருந்து பெறப்பட்ட அரிசி எங்க வீட்டில் இருக்கும் ஒருபடி அரிசியுடன் சேர்த்து ஒருமணி நேரம் ஊறவைத்து அரிசி மாவாக இடிப்பார்கள். பின் அதனுடன் வெல்லம்,ஏலக்காய் தூள், தேங்காய் துருவல்,பச்சை கற்பூரம் மற்றும் நெய் விட்டு பிசைந்து மாவு ஆகப் பிடிக்கப்படும். அதன் மேல்பகுதியில் குழியிட்டு அதில் நெய் சேர்த்து நெய்த்திரியுடன் பற்ற வைக்கப்பட்டு பூஜை செய்வார்கள், பாசுரங்கள், திருப்பாவை, பல்லாண்டு மற்றும் சிறிய இராமர் பாட்டு எல்லாம் எங்க அம்மா மனப்பாடமாக சொல்லுவார். பின் பூஜை முடிந்தவுடன் அந்த மாவுவிளக்கு மலைஏறுவதற்காக(அனைவதற்காக) நான் அதன் அருகில் உக்காந்து இருப்பேன். பின் அந்த மாவைப் உதிரியாக்கி இன்னமும் கொஞ்சம் நெய் மற்றும் தேங்காய் துருவல் விட்டு அதனை சிறு சிறு வாழை இலைகளில் இட்டு பக்கத்து வீடுகளில் கொடுக்கச் சொல்லுவார். நான் கொடுத்துவிட்டு வந்த (வீட்டுல இல்லைனு பொய் சொன்ன அக்கா வீட்டில் குடுக்க மாட்டேன் என்று மறுத்தது) பின்னர்தான் எங்களுக்கு மாவு கிடைக்கும். பின்னர் அன்று பொங்கல் இட்டு மதியம் பூஜையும் சாப்பாடும் கிடைக்கும். பொதுவாக எங்க வீட்டில் எல்லா சனிக்கிழமையும் காலை யாரும் சாப்பிட மாட்டார்கள். இது என் பசுமை மாறா நினைவுகளில் ஒன்று. இன்னமும் எங்க அம்மா எடுத்த ஒன்று இப்போது எங்க அண்ணிமார்கள் எடுக்கின்றார்கள்.நாராயணா, நாராயணா என்று கூறி பதிவை முடிக்கின்றேன். நன்றி.

பி கு: நான் அந்த அக்காவிடமும் புரியாமல் அடுத்த வருடம் நீங்க கண்டிப்பா வீட்டில் இருந்து அரிசி போடவேண்டும் எனக் கூற அவர்களும் உன் வாய் மூகூர்த்தம் நான் இருந்து போடுறன் என்று சொல்லி எனக்கு சிறிது கண்ணிருடன் முத்தமிட்டார்கள். எனக்கு பிள்ளையிலாத அவர்களின் வார்த்தைகள் புரியாவிட்டாலும் அடுத்த வருடம் போடுவார்கள் என சந்தோசமாக ஓடி வந்துவிட்டேன். அடுத்த வருடம் எங்க அம்மா அவர்கள் வீட்டில் போய், நாளைக்கு அம்மா அவர்கள் வீட்டிற்கு வரமாட்டார்கள், அடுத்த வருடம் வருவதாக சொல்லச் சொன்னார்கள். நானும் புரியாமல் கவலையாய்ப் போய்ச் சொன்னபோது அவர்கள் ரொம்ப சந்தோசத்துடன் சிரித்துக் கொண்டு சரி என்றார்கள். எனக்கும் புரியாமல் எங்க அம்மாவிடம் கேக்க அவர் நிறைமாத கர்ப்பினியும் தீட்டுதான் என்று கூறிவிட்டார்கள். எனக்கு புரியாததால் மண்டை ஆட்டிக்கொண்டு மாவு திங்க ரெடி ஆகிட்டடேன்.

Thursday, October 1, 2009

ரொம்ப நல்லவனா இருக்கதிங்க பாஸ்-அது தப்பு

யாரும் ரொம்ப நல்லவங்களா இருக்காதிங்க அதுக்காக ரொம்ப கெட்டவரகவும் இருக்காதிங்க குறைந்த பட்ச சில்லறைத் தவறுகள், ஆசைகளுடன் வாழுங்கள். மிதமான தப்பு அல்லது மிதமான பொய்கள்(பொண்ட்டாடி கிட்ட சொல்லறது) சொல்லுங்க. ஏன்னா ரொம்ப நல்லவங்க யாரும் இந்த உலகத்தில் அதிக நாள் வாழ்வது இல்லை. என் நண்பர்களிலும், எனக்கு தெரிந்தவர்களிலும் ரொம்ப நல்லவர்கள் என்று நான் நினத்த நாலு பேர் குறைந்த வயதில் மரணமடைந்தனர். அதில் வெறுத்து நான் வைத்ததுதான் இந்த தலைப்பு.

எங்க பள்ளியில் நல்ல கருப்புச் சட்டை, சிவந்த பெரிய கண்கள், கூரிய நாசி, சில சமங்களில் மெல்லிய தாடி, வெள்ளைப் பேண்ட் அல்லது வெள்ளை வேஸ்டி எங்காவது தெரிந்தால் கண்டிப்பாய் சொல்லிவிடலாம், அது வடிவேல் அண்ணன் தான். அவர் எங்க பள்ளியின் உதவியாளர் (பியுன்). திராவிட இயக்கத்தின் மீது பற்று உள்ளவர்,பள்ளி சீருடைதான் அவருக்கும் என்றாலும் (காக்கி கால்சட்டை மற்றும் வெள்ளைச் சட்டை) அவர் கருப்பு வெள்ளையில் தான் வருவார், தலமை ஆசிரியரும் கேக்க மாட்டார்,கேட்டால், அவருக்கு அன்று மாலை ஒரு பாராட்டு விழா நடத்துவார். நாங்க எல்லாம் அவரை அண்ணா என்று கூப்பிட்டு வணக்கம் சொல்லுவேம், அதுக்கு இரண்டு காரனங்கள் இருந்தது ஒன்று அவர் எங்க வீட்டுக்குப் பழக்கம்(அப்பா கல்வித்துறை ஆதலால் பள்ளிக் கடிதம் மற்றும் தகவல் சொல்ல வருவார்). மற்றென்று (இதுதான் முக்கியம்)நாங்க பள்ளிக்கு லேட்டாப் போன நைசா கதவைத் திறந்து விடுவார். அவர் விடுவதற்கு இரண்டு காரணம் ஒன்று எங்க அப்பா, இரண்டு நான் ரொம்ப நல்ல பையன்(அப்பிடினு அவர் நினைப்பு) நல்லவர், அதிர்ந்து பேசமாட்டார்,பசங்களிடம் பாசமாக இருப்பார். வாத்தியார்கள் எது சொன்னாலும் செய்வார். தனது சைக்கிளில் தலை நிமிந்து மிதமான வேகத்தில் ஓட்டி வருவார்.ஆனா

இது எல்லாம் பள்ளி முடிந்து மாலை ஆறு மணி வரைக்கும்தான், ஆறுமணிக்கு மேல ஆகிடுச்சுனா
குடியின் உதவியால அய்யா அன்னியனா மாறிடுவார். அவர் சிவந்த கண்களுக்கு காரணம் தினசரி குடிதான். அப்ப திராவிட இயக்க சரித்திரம், புவியியல்,அறிவியல் எல்லாம் நல்ல தமிழ் வார்த்தைகளுடன் வரும். பெரும்பாழும் வழக்கமா திட்டு வாங்குற பார்ப்பான், பார்ப்பனியம் தான். அப்ப எங்க பள்ளியில நிறைய பார்ப்பன ஆசிரியர்கள். மாணவர்களை திட்டும் அவர்கள் எல்லாம் வடிவேலுவின் வாயில் மின்னல் வேகத்தில் நுழைந்து கசங்கி வருவார்கள். பள்ளி முடியும் சமயம் அவர்களிடம் மண்டை சொறிந்து அவர்களின் காசில்தான் அவர்களுக்கு அர்ச்சனை நடைபெறும்.அப்ப மாட்டுனா சும்மா காதுல இரத்தம் வர்ற வரைக்கும் வர்க்கப் போரட்ட கதைகள் தூய விளக்கத்துடன் கேக்கலாம். மறுனாள் காலை பழைய வடிவேல் அண்ணாவைப் பார்க்கலாம். மொத்தத்தில் குடிக்காம நல்லவர். குடித்தால் கோபவாதி. இப்ப புரிஞ்சுதா தலைமை ஆசிரியர் ஏன் கேக்க மாட்டார்னு.

ஒரு நாள் நாங்க வேதியியல் ஆய்வகத்தில் இருந்த போது அங்கு வந்த வடிவேலு அண்ணன் தலை செறிந்துகொண்டு நின்றார். எங்கள் வேதியியல் ஆசிரியர் ஒரு அந்தனர். அவர் உடனே என்னப்பா இன்னிக்கி நானா மாட்டுனன் என்று சிரித்துக்கொண்டு கேக்க வடிவேலண்ணன் அப்பிடி எல்லாம் இல்லை சார் என்றார். கொஞ்சம் மாசக்கடைசி காசு இல்லை, யாரும் கடனும் கொடுக்கலை, வேறவழியில்லை என்று தயங்க சாரும் உனக்கு இதே வேலையாப் போச்சு ரொம்ப இப்படி சாப்பிட்டினா உடம்பு கெட்டுப் போய்டும் என்றார். இந்த மாதிரி பண்ணிக் குடிக்காத என்று அட்வைஸ் பண்ணினார். அதுக்கு வடிவேலு மொளனமாக நிற்க ஆசிரியரும் சரி சரி மாலை ஆய்வகம் பூட்டுவதற்கு முன்னாள் நான் பீக்கரில் ஊற்றி ஜன்னலுக்கு வெளிய வைக்கிறன் என்றார். எங்களுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. சாருகிட்ட ஏது சரக்கு என்று?. வடிவேலு தேங்கஸ் என்று சொல்ல ஆமா நீ குடுத்தா குடிச்சுட்டு எங்களை திட்டுவ, குடுக்களைனாலும் எங்களை திட்டுவாய் என்று சிரித்துக்கொண்டு சொன்னார். அப்புறம் தான் தெரிந்தது ஆய்வகத்தில் உள்ள ஸ்பிரிட் அல்லது ஈத்தரில் சார் தண்ணி கலர்ந்து டையலூட் பண்ணி வச்சுடுவார், வடிவேலண்ணன் அதில் எலுமிச்சை சாறு கலந்து சரக்கு ஆக்கி சாப்பிடுவார்னு.

இவரின் பையன் வீரமணி, குணத்தில் தங்கம், நல்ல பழக்கங்களுக்கு உதாரனம். நல்ல கருப்பு என்றாலும், களையாக புன்சிரிப்புடன் காணும் அழகன். எனக்கு இரண்டு வருட ஜூனியர் என்றாலும் நான் அமராவதி ஆற்றுக்கு குளிக்க செல்லும் போது எல்லாம் சிரிப்பார், ஒன்று இரண்டு வார்த்தை பேசுவார். அவர் கையில் எப்பவும் புரட்சிப் புத்தகங்கள் அல்லது பெரியார் புத்தகங்கள் இருக்கும். நானும் அவரின் பாடப்படிப்பு பற்றிப் பேசிவிட்டு வருவேன். படிப்பில் மகா கொட்டி. முதுனிலை பட்டம் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றவர்.அவரும் தன் தந்தையின் வழியாக பகுத்தறிவுவாதி. இதுகுறித்து நான் அவர், சிலுவை அணிந்த அவரின் நண்பன் மூவரும் விவாதம் செய்வேம்(அதான வாய வச்சுட்டு சும்மாயிருக்க மாட்டனே). நானும், அவரின் நன்பரும் சேர்ந்து அவரிடம் பகுத்தறிவு சிந்தனைகளைக் கலாட்டா செய்வேம், சளைக்காமல் ஈடுகொடுப்பார். ஆனாலும் அவரின் புன்சிரிப்பு மாறாது. ஒரு நாள் அவர்(வீரமணி) கலங்கிய முகத்துடன் ஒரு வார தாடியுடன் இருந்தார். நான் பதறிப் போய் கேக்க அவர், அவரின் சேகம் கலர்ந்த சிரிப்புடன் சொன்னார். ரெண்டு கிட்னியும் புட்டுக்கிச்சு பாஸ், டாக்டர் நமக்கு இரண்டு மாசம் கொடு வச்சுட்டார்னு.
பின் சில நாள் கழித்து இருபத்தி நாலாம் வயதில் அவர் மரணமடைந்தார். அவரின் இறுதி சடங்கு திராவிட கலாச்சாரத்தின் படி கேலாகலமாக பெரிய சப்பரம் செய்து சுற்றிலும் உதயசூரியன் போல தி.க மற்றும் தி.மு.க கொடிகளை வைத்துருந்தனர். ஆட்டம்,மேளம், வாணவேடிக்கைகளுடன் அமைதி இறுதி ஊர்வலம் சென்று அடக்கம் செய்தனர். நான் ஒரு ஓரமாக நின்று நண்பனின் ஊர்வலத்தை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். இப்படியாக அவர்களின் அமைதி ஊர்வலத்தை முடித்தனர்.நானும் வேலை நிமித்தமாக வெளியூருக்கு வந்துவிட்டேன்.
கொஞ்ச காலம் கழித்து நான் பள்ளி அருகில் சென்றபோது வடிவேலண்ணனைப் பார்த்தேன். சேகம் ததும்பிய கண்களுடன் வெள்ளைச் சட்டை காக்கி பேண்ட்டில் நிறைய தாடியுடன் மிக மெதுவாக சைக்கிள் ஓட்டி வந்தார். எனக்கு ஆச்சிரியமாக இருந்தது அவரின் உடை மாறியது பற்றி. நான் அவரிடம் வணக்கம் அண்ணா எனக்கூற அவர் சைக்கிளை நிறுத்தாமல் ஒரு வறட்டுப் புன்னகை சிந்தி சென்றார். நான் அருகில் இருந்த என் உயிர் நண்பனிடம் என்னடா இது என்று கேக்க அவனும் இப்ப எல்லாம் இப்படிதாண்டா அவர் கருப்பு சட்டை போடுவது இல்லை அதே சமயம் கோவிலுக்கும் போவது இல்லை. இப்போது எல்லாம் குடித்தால் சுருண்டு படுத்துக்குவார் யாரிடமும் பேசமாட்டார் அப்படி யாரது பேசினால் இதுபோல வறட்டு சிரிப்பு சிரிப்பார் என்றான் சலனம் இல்லாமல். நான் அதிர்ந்து நின்றேன் சலனத்துடன். எனது நண்பனைப் போல் ஒரு பிள்ளையை பறிகொடுத்துவிட்டு உயிர் வாழ்வது கூட ஆச்சரியம்தான்.

Wednesday, September 30, 2009

அம்மாவும் கடவுள் அனுபவங்களும். ஒரு திகில் சம்பவம். (புனைவு அல்ல)

அப்போது நான் கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படித்த வந்த சமயம், எனது இரண்டாம் சகோதரி புதுமனை ஒன்று கட்டிமுடித்து புதுமனை புகுவிழாவிற்கு ஏற்பாடு செய்துருந்தார். நல்ல பொளனர்மி நாளில் விழா நடக்க இருந்தது. அதற்கு முந்திய நாளில் இருந்து எனக்கு வேலைகள் ஆரம்பமாயின. அப்போது எல்லாம் நமக்கு சைக்கிள் தான் போயிங் 707. சைக்கிள எடுத்த சும்மா அசுரவேகத்தில் ஓட்டுவேன். நான் டாவடிச்ச ஃபிகர் கூட எனது சைக்கிளின் வேகம் பார்த்து ஆச்சரியப்படும். அந்த அளவுக்கு சைக்கிள் பிரியன். அன்று காலை முதல் ஒரு இருபது, முப்பது தடவை எங்க அக்கா வீட்டிற்கும், கடைகளுக்கும் ஓட்டியிருப்பேன். அந்த வீடு எங்கள் ஊரில் பைபாஸ் சாலையத் தாண்டி, வீட்டுவசதி வாரியம் அருகில் உள்ளது. அப்போது அங்கு இரவில் நடமாட்டம் அதிகம் இருக்காது(இப்ப அதுதான் ஊரு என்று சொல்லுமளவு பிரபலம் ஆகிவிட்டது).

அன்று மாலை சரியாக எட்டரை மணி இருக்கும் நான் கடைகளுக்கு சென்றுவிட்டு எங்க அக்கா வீட்டிற்கு போய்க்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது அங்கு தீயணைப்பு நிலையம் அருகில் ஒரு முச்சந்தி உள்ளது. அது விபத்துக்கள் அதிகம் நடக்கும் பகுதி. அப்போது எல்லாம் கோவை டு மதுரை செல்லும் போருந்து அல்லது லாரிகளில் அடிபடுவது சகஜம். ஒருமுறை ஒரு குடும்பத்துடன் அங்கு விபத்து நடந்தவுடன் அங்கு பல வேகத் தடைகளை நிறுவி தற்போது விபத்துக்களைக் குறைத்துள்ளனர். சரி நாம் விசயத்திற்கு வருவேம். நான் அப்போது அந்த வழியாக சைக்கிளில் வந்த போது அந்த முச்சந்தியை கடந்தபின் சிறிது அடிகளில் என்னால் சைக்கிளை மிதிக்கக் கூட முடியவில்லை,எனது கால்களில் பெரும் பாரம் ஏற்ப்பட்டால் போல் ஒரு உணர்வு. என் கால்கள் இரண்டையும் யாரே பிடித்து இளுப்பது போல் ஒரு அயற்சி. என்னால் சைக்கிள் ஓட்ட முடியமல் கஷ்டப்பட்டு முழு பலத்துடன் சைக்கிளை மிதித்தேன். அப்போதும் என்னால் மிதிக்க முடியவில்லை. வீடு அங்கு இருந்து கொஞ்ச தொலைவுதான் என்பதால் முழுபலத்துடன் மிதிக்க ஆரம்பித்தேன். எனக்கு சைக்கிள் மிகவும் எடை கூடியது போல்வும், என் கால்கள் இரண்டும் பலம் இழந்தது போல் ஒரு உணர்வு. நானும் சரி காலையில் இருந்து ஓட்டியதால் மிகவும் களைப்பாக இருக்கும் போய் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம் என இறங்கி தள்ளிக் கொண்டுபோனேன். தள்ளக்கூட முடியாத ஒரு களைப்பு. ஒருவழியாக நான் அக்கா வீட்டிற்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன். அங்கு வாசலில் இருந்த எங்க அக்கா,மாமா இனி போதும் போய் சாப்பிட்டுவிட்டு ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொன்னார்கள். நானும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து சாப்பிடுகிறேன் என்றி கூறிவிட்டு, வீட்டின் கீழ் உறவினர்கள் அனைவரும் இருந்ததால் நான் தனிமை வேண்டி வீட்டின் மெட்டை மாடிக்கு சென்றேன். எனக்கு கூட்டமாக இருந்தால் அதிக நேரம் இருக்கமாட்டேன். கொஞ்ச நேரம் அனைவரிடமும் பேசிவிட்டு அங்க இருந்து விலகிவிடும் தனிமை விரும்பி. கல்யானத்திற்கு போனால் கூட அனைவரிடமும் தலையை காண்பித்து அட்டடேண்ட்ஸ் போட்டுவிட்டு மண்டப வாசலில் யாருடனது கடலை போட்டுக்கொண்டு நின்றுவிடுவேன். ஆதலால் தனிமை வேண்டி நான் மொட்டைமாடிக்கு சென்றேன்.அங்கு நான் கண்ட அதிசயம்.

நான் மொட்டை மாடிக்கு சென்றவுடன் அடுத்த நாள் பொளனர்மி என்பதால் நிலவு அழகாய் குளிர்ந்துகொண்டு இருந்தது. ஜுலை மாதம் என்பதால் கேரளாவின் மழை ஈரத்துடன் பாலக்காட்டு சாரல் காற்று குளீர்ந்து அடித்தது, மனதுக்கு இதமாய் இருக்க, கால்வழி காரணமாக நான் அங்கு வெறும் தரையில் படுத்துவிட்டேன். கொஞ்ச நேரம் இருக்கும் எனது களைப்பு நீங்கி இலேசாக குளிர ஆரம்பித்தது. அப்போது அங்கு ஒரு மூலையில் குப்பையாக போட்டு வைத்து இருந்த உரச் சாக்குகளில் இருந்து ஒரு சாக்கு மட்டும் சர் என்று நகர்ந்து பின் ஒரு சுழல் வட்டம் போட்டு நின்றது, சத்தம் கேட்டு நான் சாக்கை உற்றுப்பார்க்க அது மீண்டும் சுழன்று நின்றது. அதன்பின் அது அசையவில்லை. எனக்கு அது வித்தியாசமாகப் பட்டது. எனது உடல் முழுவது சில்லிட்டது போல் ஒரு உணர்வு, எனக்கு குளிரத் தொடங்கியது.அங்கு இருந்த பத்து சாக்குகளில் அது ஒன்று மட்டும் என் நகரவேண்டும், காத்து அடித்தால் அனைத்து சாக்கும் அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்றாவது அசையவேண்டும் ஆனால் மிகவும் மிதமான வாடைக் காற்றில் இப்படி ஒரு சாக்கு மட்டும் எப்படி என்று நினைத்து சாக்கை ஆராந்து உற்றுப் பார்த்தேன். அப்போது எதேச்சையாக மேலே வந்த எனது அக்கா இங்க தனியா என்ன பண்ணற? என்று கேக்க, நான் மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறது ரெஸ்ட் எடுக்கிறன் என்றேன். அதுக்கு புதுமாடி சீலிங்கு நிறைய தண்ணிர் விட்டதால் வெறுந்தரையில் படுத்தால் காய்ச்சல் வரும், போய் சாப்பிட்டு விட்டு படுக்கை அறையில் போய்த் தூங்கு என்றார்கள். நான் சாக்கை ஒரு உதை போட்டு மூலையில் தள்ளி விட்டு பின் கீழே வந்தேன். இது நடந்ததை நான் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. சாப்பிட பிடிக்காமல் சாப்பிட்டு உறங்கப் போனேன். காலையில் எனக்கு கடுமையான காய்ச்சல் பின் அசதி, ஆனலும் வெளிக்காட்டாமல் விழா வேலைகளில் கவனம் செலுத்தினேன். மாலையில் அதிக சுரம் வரவே எங்க அண்ணன் டாக்டரிடம் அழைத்துச் சென்றான். எனக்கு வைரஸ் காய்ச்சல் என்று கூறி ஊசிபோட்டார். நானும் கப்பம் கட்டித்திரும்பி வந்தேன். நான் எப்போதும் ஏழாம் வகுப்பு வரை எங்க அப்பா மார்பிலும், பின் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை அவர் அருகிலும் படுத்து உறங்குவேன். பின்னர் கல்லூரி நாட்களிலும் எங்க அம்மா பக்கத்தில்தான் படுத்து உறங்குவேன். இப்போது ஊருக்கு போனால் கூட அம்மா பக்கத்தில் பாய் போட்டு உறங்குவேன். கட்டிலில் படுப்பது எனக்கும் எங்க அம்மாவிற்கும் பிடிக்காது. அப்போதும் எனக்கு நல்ல காய்ச்சல் இருந்தது. நடுஇரவுக்கு முன்னர் எங்க அப்பா கட்டிலில் படுத்து இருந்தவர் திடீரென்று மிகுந்த அனத்தலுடன்(ஊளை மாதிரி) தன் இரண்டு கால்களை உதறிக் கொண்டு இருந்தார். நானும்,அம்மா இன்னேரு சகோதரும் அப்பாவை எலுப்பி என்ன என்று கேக்க அவர் எங்களை பார்த்து ஒன்றும் இல்லை கெட்ட கனவு என்று கூறி கடவுளை தொழுது படுத்தார். கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கு அடுத்து படுத்து இருந்த என் அண்ணன் தூக்கத்தில் பினாத்தினான், நான் அவரை எழுப்ப அவரும் அதே பதிலை கூறி விட்டு படுத்தான்.அடுத்த நாள் நான் நல்ல பிள்ளையாக என் வைரஸ் காய்ச்சலை எங்க அக்கா பெண்னுக்கு பரப்பி விட்டேன். எனக்கு காய்ச்சல் இருந்தாலும் அவ்வளவு தீவிரமாக இல்லை.
அன்று மாலை நான் வீட்டில் ரெஸ்டில் இருந்தேன் அப்போது எங்க அம்மா தினமும் மாலை விளக்கு ஏற்றும் சமயம் எங்க அம்மாவிற்கு அருள் வந்ததது, இந்தியில் மிகுந்த சத்தத்துடன் வந்த தெய்வம் நடுங்கி நின்ற என்னை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு (எங்க அடிவிழுமே பயம்தான்) வேகமாக என் வீட்டிற்கு அடுத்த வீடு தள்ளி இருக்கும் என் பாட்டி வீட்டில் உள்ள எங்க அக்கா பெண்ணிடம் சென்று இரண்டு மூன்று அறைவிட்டார். நாங்கள் அனைவரும் கடவுள் பெயரை சொல்லி நிற்க, எங்க அக்கா தன் நடுங்கும் பெண்ணை அனைத்துக் கொண்டு நின்றார். பின் கொஞ்ச நேரத்தில் தன் நிலைக்கு திரும்பிய அம்மா எங்கள் அனைவரின் நெற்றியில் பொட்டு வைத்து விட்டார்கள்.

பின்னர் என்னை அருகில் ஆசையாக அழைத்த அம்மா நான் பயத்துடன் அருகில் சென்றபோது பயப்படாத நான் இருக்கன் என்று கூறி என் தலையை தடவிவிட்டு சொன்னார்கள். " நீ தீயனைப்பு நிலைய முச்சந்தி வழியாக செல்லும் போது ஒரு சுழல் உன் கால்களை சுற்றிக் கொண்டது. அதுதான் இப்படி எல்லாரையும் கஷ்டப் படுத்தியது. நீ கவலைப்படாத ஒன்றும் செய்யாது என்றார். நான் ஆச்சாரியத்தின் உச்சியில் இருந்தேன். அப்போதுதான் சாக்கு சுழன்றவிதம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது. நான் எப்போதும் என் தாயாரின் அருகில் பேசிக்கொண்டு படுப்பதால் தூங்கும் முன்னர் அம்மா நான் தூங்கறன் என்று சொல்லி கண்களை மூடுவேன்,அதுபோல எங்க அம்மாவும் சரிப்பா சாமி கும்பிட்டு தூங்கு என்று சொல்வார்கள். அன்று முதல் தூங்கும் முன்னர் நான் பட்டாணி பாரக்கார, பாரா போட்டு காப்பாதும்மா என்று என் தலைமாட்டின் சுவற்றை தடவி நெற்றில் இடுவது வழக்கம். (எங்க அம்மா அருள் வந்தால் அடுப்பு அல்லது சாம்பிராணி சாம்பல் அல்லது பொருமாள் அலமாரியின் அடியில் இருக்கும் சுவற்றை தடவித்தான் நெற்றியில் இடுவார்கள்). இது ஒரு சிலிர்ப்பான அனுபவம். இந்த பதிவு இடும்போது கூட எனக்கு மயிர்கூஸ்செறிகிறது.