இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை - பாகம் 8

அந்தனர்கள் சமுதாயம் அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளை ஒலுங்காக செய்தவரை எல்லாம் சரியாக போய்க்கொண்டு இருந்தது, அவர்கள் தடம் புரள ஆரம்பித்ததுதான் சமுகம் சீர்கேடு அடைய ஒரு காரணமாக இருந்தது எனலாம். நாகரீக காலகட்டத்திலும்,வேதகாலத்தின் ஆரம்ப காலகட்டத்திலும் எல்லாம் ஒழுங்காவும்,அமைதியாகவும் இருந்தது. ஆனால் பின்னால் சமுதாயம் மாற ஆரம்பித்ததுக்கு இரண்டு காரணங்கள் கூறலாம், அது ஒன்று இதுவரை மனிதனுக்கு மதிப்பு இருந்ததுபோய் பணத்துக்கு அல்லது செல்வத்துக்கு(செல்வாக்கு எனவும் கூறலாம்), இரண்டு முதலில் கூறிய மாதிரி வழி நடத்தக்கூடிய பொறுப்பில் உள்ள அந்தனர்கள் தவறும்,அவர்களை தொடர்ந்த சத்திரியர்கள் தவறும் ஆகும். இது பற்றி கொஞ்சம் விரிவாக பார்ப்போம்.

முதலில் பிரமத்தை உணர்ந்த, ஒழுங்கின் வழி நடக்கும்,தான் உணர்ந்த உண்மைகளை மற்றவர்களுக்கு கூறி அவர்களையும் நல்வழிப்படுத்த பிராமணர்கள் பூஜை,யாகம்,கல்வி போன்றவகளை செய்துவந்தனர். இவர்கள் அதற்கு கிடைக்கும் சன்மானத்தை கொண்டு தினசரி வாழ்க்கை நடத்தியும் வந்தனர், பக்தியில் உள்ளவர்கள் தினமும் உஞ்ச விருத்தி என்னும் பிச்சை அல்லது யாசகம் செய்து வாழ்ந்தனர். (வேதம் கூறும்படி" அந்தனர்கள் தங்களுக்கு என்று எதையும் ஸேமிக்காமல், யாசகம் செய்து அதை தானும் தன்னை சார்ந்தவர்களும் உண்டும், பின் தான் அறிந்தவற்றை மற்றவர்களுக்கு போதிக்கவேண்டும்.) இதுதான் அந்தனர் தர்மம்.இப்படி வாழ்வபர்கள் தாம் அந்தனர்கள். பிரமத்தை உணர்ந்து மேற்கூறியபடி வாழ்க்கை நடத்துகின்றவர்கள் அனைவரும் பிராமனர்கள் ஆவார்கள்.

(தற்போது உள்ளவர்கள் பரம்பரையால் அப்படி சொல்லிக்கொள்ளுகிறார்கள்.இப்போது உள்ளவர்கள் அய்யர்கள்,அய்யங்கார்கள்(ஜாதீ) என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம்,ஆனால் அவர்கள் அந்தனர்கள்,பிராமனர்கள் என்று சொல்ல தகுதி அற்றவர்கள்.)

முதலில் காட்டில் தவவனங்கள் அமைத்து, நாட்டில் உள்ள ஆலயங்களில்(இப்ப பாக்குற ஆலயம் இல்லை) பூஜை செய்தும் வாழ்ந்தனர். காட்டில் உள்ளவர்கள் சிறுகுடில்களில் விவசாயம் செய்தும் கல்வி போதித்து அதற்கு சன்மானம் பொற்றும் வாழ்ந்தனர். நாட்டில் உள்ளவர்கள் பூஜை,மற்றும் யாகங்கள் செய்து சன்மானம்(கொடுப்பதை வாங்கவேண்டும்,கேட்டுவாங்கக்கூடாது). மற்றும் உஞ்ச விருத்தி அல்லது தினமும் யாசகம் செய்து வாழ்ந்துவந்தனர். இது வேதகாலத்தின் ஆரம்ப நிலையில் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. இதன்பின் வந்தவர்கள் பிராமனர்கள் என்று சொல்லும் தகுதியினை இழ்ந்தால் நான் அந்தனர்கள் எனக் குறிப்பிடுகின்றேன்.

அந்தனர்கள் தாங்கள் பணம் அல்லது தங்கத்தை கொடுத்து பண்டம் வாங்கும் முறை வந்தவுடன் பணம் ஸேர்க்க தலைப்பட்டனர். ஒருசிலர் தங்கள் புகழ் அல்லது செல்வாக்குகாக செல்வம் ஈட்ட முற்பட்டனர்.இதானல் அவர்கள் சத்திரியர்களிடம் நெருக்கம் கொண்டு அவர்களுடன் வாழத்தலைப்பட்டனர். அவர்கள் சத்திரியர்களின் நிழலில் தங்களின் செல்வம் மற்றும் செல்வாக்கை வளர்த்துகொண்டனர். பின் இராஜாங்கம் மற்றும் அரசியலிலும் இறங்கினர்.
இதில் அந்தனர்களும் சத்திரியர்களும் முன் நிலை வகிக்க சூத்திரர்களும் சமுகத்தில் ஒரு நிலையுடன் இருந்தாலும், பஞ்சமர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் பின் தள்ளப்பட்டனர். பணம் அல்லது செல்வம் பழக்கத்திற்கு வந்தாலும் அவர்கள் அதை ஈட்டவே அல்லது பொறவே இயலாமல் ஒடுக்கப்பட்டனர். வெகுகாலம் பஞ்சமர்கள் மட்டும் அடிமை அல்லது சார்பு வாழ்க்கை மட்டும்தான் நடத்திவந்தனர்.இந்திய வரலாற்றில் இந்த பஞ்சமர் வாழ்க்கை அதன் நாகரீக சிறப்புக்கு ஒரு கரும்புள்ளி எனலாம்.ஒருசில மன்னர்கள் காலத்தில் அவர்கள் மனிதர்களாக கூட மதிக்கப் படாத கொடுமையும் இருந்தது.
இதன்பின் அந்தனர்கள் காட்டைவிட்டு நாட்டுக்கு வந்து, நகரவாழ்க்கை வாழத்தலைப்பட்டனர். சத்திரியர்களை முந்நிலைப் படுத்தி அவர்களுக்கு ஸேவை செய்தும் வந்தனர். பின் அவர்கள் சத்திரியர்கள் செல்வாக்கு மற்றும் வெற்றிகளை நினைவு கூறும் வண்ணம் கோயில்கள் கட்டி அதன் மூலம் மக்களுக்கு நன்மையும் தங்களுக்கு வருவாயும் ஈட்டிக்கொண்டனர்.பின்னர்தான் புது தெய்வங்களும் உருவாக்கப்பட்டனர். தங்களை மேல் நிலைப்படுத்த ஒவ்வெறு பிரிவினரும் ஒவ்வெறு தெய்வங்களை உருவகம் செய்தனர். பின் அதனில் உயர்வும்,தாழ்வும் போதிக்கப் பட்டது. இதில் இருந்துதான் அழிவும் போர்களும் உருவானது.

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை - பாகம் 7

பணம் என்னடா பணம், பணம் என்று நான் தனியாக ஒரு பதிவு போட காரணம் என்ன என்றால்
இதுவரை ஒழுங்காக கட்டுப்பாட்டுடன் ஒருவரை சார்ந்து ஒருவருக்கு ஒருவர் அன்புடன் வாழ்ந்த நாகரீக காலம் முடிந்து ஒருவருக்கு ஒருவர் ஏமாற்றி, அடிமைப்படுத்தி, வென்று வாழத்தழைப்பட்டனர். ஏன் தெரியமா வேதகாலத்தின் பின்பகுதியில்தான் பண்டமாற்று முறைக்கு பதிலாக பணம் அல்லது தங்க நாணயம் முறை வந்ததது. தங்கம் மற்றும் செல்வம் மனிதன் மனதை ஆக்கரமித்த பின் அவன் முற்பட்ட நாகரீக பழ்க்கவழக்கள் முழுதும் மாறின. மனித இன அழிவும் இங்குதான் ஆரம்பிக்கின்றது. இந்த வேதகால பின்பகுதியினை வர்ணிக்குமுன் நான் ஒன்றை கூற விரும்புகின்றென். ஒரு சமுகம் நன்றாக வளரவேண்டும் என்றால் அந்த சமுகத்தில் உள்ள பொரியோர்கள் அதனை நல்லமுறையில் வழி நடத்தி செல்லவேண்டும். வழிகாட்டுதல் நன்றாக இருந்தால்தான் அந்த பயணமும் நன்றாக இருக்கும். முதலில் சொன்னமாதிரி
பிரம்மத்தை உனர்ந்த அந்தனர் முதலிலும் பின் அவரையும் அனைத்து குடிகளை காக்கும் சத்த்ரியரையும் பின் அனைவருக்கும் தெவைகளை பூர்த்தி செய்யும் சூத்திரர்களும் பஞ்சமர்களும் இருந்தார்கள், இவர்கள் அனைவரும் தாம் ஒருவர் ஒருவர் சார்ந்து பண்டமாற்று அல்லது உணவு அல்லது உடை கூலியாக பொற்று வாழ்க்கை நடத்தினர். இவர்களிடம் பரஸ்பரம் நம்பிக்கை மற்றும் ஒற்றுமை இருந்தது. ஆனால் பணம் அல்லது செல்வம் வந்த பிறகு அந்தனர்களும் சத்திரியர்களும் தங்களை முன் நிலைப்படுத்திக் கொண்டனர். மற்ற சமூகங்கள் இவர்கள் சார்ந்து இருக்கத் தலைப்பட்டனர். இதில் அந்தனர் சூழ்ச்சி அதிகம் இருந்தது. யாகங்கள் தவங்கள் ஆகியன மக்களின் நன்மைக்காக இருந்தமைப் போய், செல்வம், வெற்றி ஆகிய பயன் கருதிசெய்யப்பட்டன.
என்னைப் பொறுத்த வரையில் உன்மையான அந்தனர்கள் வேதகால பின்பகுதியில் அழிந்துவிட்டனர். இதற்கு பின் வந்தவர்கள் எல்லாம் பரம்பரை தான் தவிர பழக்கத்தால் அல்ல.
கட்டுரைக்கு போவேம்.
வேதகாலம் பின்பகுதியில் நிறைய உபனிசத்துகள், சூத்திரங்கள் எளுதப்பட்டனர். அதனில் அந்தனர்கள் முன் நிலைப்படுத்தப்பட்டனர், பின் சத்திரியர்கள் முன் நிலைப்படுத்தி அந்தனர்கள் பிழைத்துக்கொண்டார்கள். வேதகாலப் பின்பகுதியில் கூட ஒரு அளவுக்கு அந்தனர்கள் ஒழுக்கம் காத்தனர், ஆனால் மன்னர்கள் காலத்தில் அது மறைய தொடங்கியது.
இதை பற்றி பார்ப்போம். மனிதன் கொஞ்சமாக இருந்த பொழது அவன் தெவைகள் குறைவாக இருந்தது.( சப்பளை அதிகம், பயன்பாடு குறைவு). ஆதாலால் ஒரு நிறைவு இருந்தது. அனால் மக்கள்தெகை வளர வளர அவன் தெவைகளும் அதிகரித்தது. ஆக ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றவும் ஏய்க்கவும் தலைப் பட்டனர். இதை இன்னம் கொஞ்சம் மாற்றிப்பார்த்தால் மனிதன் தென்றி பின் காடுகள் மலைகள் வேட்டையாடி வசித்துவந்தான் இது கொஞ்சம் காட்டுமிராண்டிகளின் காலம் கூட, பின் விவசாயம் புரிய ஆரம்பித்தவுடன் நதிக்கரையிலும் சமவெளிகளிலும் வீடுகளை கட்டி குடும்பம் நடத்தினான், பின் அந்த குடும்ப கூட்டங்களுக்கு தலைவர்கள் வந்தார்கள். பின் இயற்கை மற்றும் இடர்களிடம் இருந்து தங்களை காக்க கோட்டை மற்றும் கொத்தளங்கள் குடியிருப்புகளை உருவாக்கினார்கள். பின் தங்கள் காக்க மன்னர்கள் வந்தார்கள், வழி நடத்த அந்தனர்கள் வந்தார்கள். வந்தவரை எல்லாம் சரியாக போய்க்கொண்டுதான் இருந்தது, ஆனால் செல்வாக்கு போராட்டத்தில் சத்திரியர்கள் முன் நிலைப்படுத்தி அந்தனர்கள் மற்ற அனைவரையும் தங்களின் கட்டுப்பாட்டுகுள் கொண்டுவந்தனர். இதில் இருந்துதான் சமுகம் தடுமாறத் தொடங்கியது எனலாம். முதலில் உபனிசத்தில் அந்தனர்கள் முன் நிலைப்படுத்தி சமுகம் அமைக்கப்பட்டது, பின் சத்திரியர்கள் அந்தனர்கள் வழியில் ஆட்சி செய்யும் முறை வந்தது. இது எப்படி என்பதை அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம்.

இந்திய வரலாறு ஒர் சிந்தனை - பாகம் 6

பாகம் ஜந்தில் நான் கூறிய அனைத்தும் ஆரீயர் சமூதாய பழக்கவழக்கள். நாம் அந்த காலகட்டத்தில் குமரிக்கண்டம், தட்சினபாரதம் எனப்படும் தென்பகுதியினை பார்ப்போம். எனக்கு ஆந்திரா,கர்னாடக வராலாறு (மிகவும் பழைய) தெரியாதலால் பழ்ந்தமிழ்ர் நாகரீகம் மட்டும் பார்ப்போம்.
தமிழர் நாகரீகம் மிகவும் கட்டமைப்புடன் விவசாயம், வாணிபம், மற்றும் கோட்டை கொத்தளங்களுடன் இருந்தது. இங்கும் பொண்களுக்கு பூரண சுதந்திரம் அளிக்கப்பட்டு இருந்தது.
கபாடபுரம் என்னும் கொற்கை, புகார், மதுரை,வஞ்சி, உறையூர் போன்ற நகரங்கள் இருந்தன. சொல்லப்போனால் ஆரியர்களுக்கும் முன்னதாக நகரங்களை உருவாக்கியது தமிழர்கள் தான் என்பது எனது கருத்து. பழந்தமிழரில் மகளிர் கல்வி கற்கவும் கவீ இயற்றவும் முடிந்தது. முறையான கட்டுப்பாடுடன் கூடிய சமுதாயம் இருந்தது, ஆனாலும் கள்ளுண்டலும்,பரத்தையரும் இருந்தனர். இவைகளைப் பயன்படுத்தும் ஆடவர்கள் சமூகத்தில் தரம் குறைந்தவர்களாகக் பார்க்கப்பட்டனர். நமது தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கங்கள் தமிழ்ழகத்தில் ஜாதீய ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லாமல் இருந்தது போலவும், ஆரியர்கள் வந்துதான் வருனாசிரம தர்மம் மூலம் அடிமைப்பட்டனர் போலவும் திரித்துகூறினார்கள், ஆனால் ஆரியர்கள் வருவதற்கு முன்போ இங்கும் ஜாதிய அமைப்பு அவர்களின் தொழில் வழி அமைந்து இருந்தது, கோவில் அல்லது இறையிலியிடங்கள் அல்லது இறைக்கோட்டங்கள் பராமரிப்போர் குருக்கள் அல்லது ஓதுவார்கள் எனவும். வேளாங்குடியினர்,கள்ளர்,மறவர்,தொவர்,இளந்திரையர்கள் மற்றும் உடையார் ஆகியோர் மறக்குடியினராகவும், வியாபாரம் மற்றும் முத்து மணிகள் வாணிகம் செய்தவர்கள் வாணிபச்செட்டியார்கள்(தமிழ்) எனவும், தச்சுஆசாரி,பொற்கொல்லர்,கணக்கன்,மணியம், குயவர்,காரனீகர் மற்றும் பாணர்(யாழ் பாட்டு பாடுவர்கள்)ஒரு பிரிவும் செருப்பு தைப்போர், பறை அடிப்போர், வேடுவர்,மீனவர்(செம்படவர்கள்,வலைஞர்கள்)கள் மற்றும் முடிதிருத்துவேர் ஆவர். இதுவும் தொழில்களை அடிப்படையாக கொண்ட பிரிவுகாளாக இருந்து பின் ஜாதியாக மாறி பின்னர் பிரிவுகளாக மாறியது. ஜாதீ என்பது ஆரியர்கள் வருமுன்னர் இருந்த ஒன்றுதான். இங்கு தொழில்கள் வாரிசு அடிப்படையில் வந்தாலும் கல்வி முதல் மூன்று வகை பிரிவுக்கும் பொதுவாக இருந்தது. இவை சங்க இலக்கியங்கள் மற்றும் கதை நூல்கள் மூலம் அறியலாம். இங்கும் கடைனிலை தொழில் புரிவேர்க்கு உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டது.இந்த அமைப்புகளை ஆரியர்கள் பின்னாள் தங்களுக்கு ஏற்றவாறு பயன்படுத்திக்கொண்டனர் என்பதுதான் உண்மை, ஆனால் ஜாதியம் என்பது ஆரியர்களிடம் இல்லை பிரிவுகள் தான் இருந்தது. இதுவும் இரு நாகரீகங்களுக்கு இடையே இருந்த ஒற்றுமை எனலாம். இதுவரை தொழிலின் பொயரால் பிரிந்து இருந்தாலும் மக்களிடம் எந்த பாகுபாடும் இல்லை எனக்கூறலாம், ஏன் என்றால் அப்போது பணம் என்பது கண்டுபிடிக்கப்படாமல் பண்டமாற்று முறை மற்றும் பொருள் கூலீ முறைதான் இருந்தது.
சமூகத்தில் அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழ்ந்துவந்தனர். எனவே பாகுபாடு குறைவாக இருந்தது. மற்றும் மக்கள் அனைவரும் இறை நம்பிக்கை மற்றும் தர்ம சிந்தனை கொண்டவர்கள் ஆக இருந்தனர். என்னைப் பொறுத்தவரையில் பழந்தமிழரின் நாகரீகம் மற்ற திராவிட, ஆரிய மற்றும் சுமெரிய நாகரிங்களை காட்டிலும் முன்னெறீருந்தது(கலை,இலக்கியம் மற்றும் பண்பாடு).
தமிழர் நாகரிகமும் எகிப்து நாகரீகமும் ஒன்றை ஒன்றை போட்டியிடுவதாகவும் சம அளவில் இருந்தாக உணர்கின்றேன்.

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை - பாகம்-5

இவர்களின் சமூகம் மற்றும் மக்களின் வாழ்க்கை முறை அவர்கள் செய்யும் தொழில்கள் அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டது. அதன்படி அந்தனர், சத்திரியர்,வைஸ்யர் மற்றும் சூத்திரர்கள் ஆவார்கள். இதில் ஒவ்வெறுவர்க்கும் சில கடமைகள், கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகள் விதிக்கப்பட்டனர், இதை மீறுவபபர்களுக்கு தண்டனை தரப்பட்டது. அவை பற்றிப் பார்ப்போம்.

அந்தனர்கள் = அந்+தனர் நம்மில் இருக்கும் ஆத்மா அல்லது அந்தரங்கத்தை உணர்ந்தவர்கள்
நமது அந்தர் ஆத்மாவை உணர்ந்து நாம் கடைத்தொற வழி சொல்லுபவர்கள்.
அந்தனர்கள் கல்வி,வித்தை மற்றும் பக்தி மூலம் மக்கள் வாழ்க்கை நல்லபடி நடக்க வழிசெய்தனர். வேத கால தொடக்கத்தில் அந்தனர்கள் கோயில்கள்,பர்னாசாலைகள் என்னும் குருகுலங்கள் ஆகியன அமைத்து அதன் மூலம் வாழ்க்கை நடத்தினர். இதற்கு கைமாறாக மக்கள் அளிக்கும் உணவு மற்றும் தானியங்கள் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தினர். அவர்கள் பக்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவர்கள் உஞ்சவிருத்தி எனும் பிச்சை முறை அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டு இருந்தது.
அந்தனர்கள் பொருள் ஈட்டுவது,மற்றும் பொருள் ஸேகரீத்து வைத்துகொள்வது பாவம் ஆக கருதப்பட்டுவந்தது. கல்வி,பக்தி மற்றும் அறம் ஆகியன அந்தனர்களின் தொழில் ஆகவும் பிற வகுப்பினரின் பிரச்சனைகளை களைய ஆலொசனகள் கூறியும் வந்தனர். அந்தனர்கள் களவு குடித்தல் போன்ற தவறுகளில் ஈடுபட்டால் அவர்களுக்கு மிக கடுமையான நாலு மடங்கு தண்டனை தரப்பட்டது. அவர்களை தெசத்தை விட்டு விலக்கியும் வைக்கப்பட்டது, குடுமி மற்றும் தாடி சிரைத்து சமூகத்தில் இருந்து விலக்கி வைக்கப்பட்டனர்(இது மரண தண்டனையை வீட கேவலமாக கருதப்பட்டது). வேதத்தில் அதர்வன வேதம் பின்பற்றிய சிலர் மட்டும் கள் மற்றும் புலால் ஆகியவைகளை தொவதைகளுக்கு படைத்து உண்டதாக தெரிகிறது,ஆனால் இது பற்றி முரண்பட்ட தகவல்கள் உண்டு, பொரும்பாலும் அந்தனர்கள் புலால் உணவை தவிர்த்துவந்தனர்.

சத்திரியர்கள் = சத்+யையர்கள்.
சத்திரியர்கள் என்றால் சத்துருக்களை வெல்லுவபர்கள். சத்த்ரியர்கள் கடமை பொரும்பாலும் வேளான்மை மற்றும் மறத்தொழில் வாழ்க்கை முறையாக இருந்துவந்தது. இவர்கள் மற்றைய வகுப்பினைரை காக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் குடிகள் மற்றும் மக்களை எதிரிகள் மற்றும் பிற இன்னல்களில் இருந்து காத்துவந்தனர். விவசாயம் மற்றும் போர்த்தொழில் புரிந்துவந்தனர். கால்நடை வளர்ப்பும் இவர்கள் தொழில் ஆக இருந்தது. வீரம் மற்றும் காதல் கூட சத்தியர்கள் இயல்பாக கூறப்பட்டது, பின்னாளில் தான் அரசமரபினர் மட்டும் சத்திரியர்கள் என திரிக்கப்பட்டது. குடிகளை காக்கும் சத்திரியர்கள் தவறு செய்தால் மூன்று மடங்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.மரண தண்டனை மற்றும் உடல் உறுப்பு களைதல் தண்டனையாக தரப்பட்டது. உடல்வலிமைக்காக மதுவும் புலால் உணவும் உட்கொண்டனர்.

வைஸ்யர்கள் = வைஸ்யம்+ கள்.
ஒரு விதத்தில் வசியர்கள் என்றும் கூறலாம், வியபாரம் தான் இவர்களின் முக்கிய தொழில்லாக இருந்தது,என்னுடைய சிந்தனையில் வைஸ்யர்கள் என்ற பிரிவு வேத காலத்தின் இடைச்சொருகலாக இருக்கலாம். பணம் அல்லது தங்கத்தின் விலை வந்தபிறகுதான் வியபாரம் வருகிறது, அதற்கு முன் வெறும் பண்டமாற்று முறைதான் இருந்தது. ஆதலால் வைஸ்யர்கள் என்பது இடைச்சொருகலாக இருக்க வாய்ப்பு உண்டு.அப்படி இல்லை என்றால் ஒருவரிடம் பொருள்களை வாங்கி மற்றொருவரிடம் பண்டமாற்று செய்துஇருக்கலாம்.அனால் பொருள்கள் கூலியாக தரப்படும் வரை வைஸ்சியர்கள் இல்லை என்றும் கூறலாம். இந்த பிரிவு பிற்காலத்தில் ஏற்ப்பட்டது என நம்பப்படுகின்றது. இவர்களுக்கு தவறுகளுக்கு இரண்டு மடங்கு தண்டனை தரப்பட்டது.தண்டனையாக பொருள் மற்றும் அபராதம் செலுத்துதல் மற்றும் கோவில்களுக்கு நிவந்தங்கள் அளித்தல் ஆகியன.

சூத்திரர்கள்- சூத்+திரர்
சூத்திரர்கள் என்ற வார்த்தை பின்னாளில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் எனப்பொருள் கொண்டு தவறாக அர்த்தம் கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் சூத்திரர்கள் என்றால் இயக்குவர்கள் அல்லது இயங்குவபர்கள் என பொருள்படும். மக்கள் பயன்படுத்தும் பொருள்களை தாயரிப்பது, அவர்களுக்கு உதவி புரிவது போன்ற தொழில்கள் செய்வபர்கள் உதாரனமாக, சத்திரியர்களுக்கு தெவையான இரதம்.ஆயுதம்,விவசாயக்கருவிகள்,மண்பாண்டங்கள் செய்வர்கள். இவர்களுக்கு ஒரு மடங்கு தண்டனை தரப்பட்டது. பொரும்பாழும் மொட்டை அடித்தல், அபராதம், சவுக்கடி ஆகியன தண்டனையாக இருந்தது.

இதில் ஆரம்ப்பத்தில் வைஸ்யர்கள் என்ற பிரிவு இல்லாமல் அந்தனர்கள், சத்திரியர்கள்,சூத்திரர்கள் மற்றும் பஞ்சமர்கள் என்னும் பிரிவுகள் தான் இருந்தது. பின்நாளில் வியாபாரம் வந்த பொழுது பஞ்சமர்கள் பின் தள்ளப்பட்டு தற்போது கூறும் நாலு பிரிவுகள் வந்தது.
பஞ்சமர்கள் யார் எனில் ஜந்து விதமான தொழில் செய்வர்கள் பஞ்சமர்கள் எனப்பட்டனர். இவர்கள் பொரும்பாலும் கொலைத்தொழில்(பிராணிகள் வதை ) செய்தார்கள் . மாட்டின் தொல் செருப்பு செய்வபர். பறை அடிப்பவர். மீன் பிடிப்பவர்,முடிதிருத்துவபர் மற்றும் புலால் அல்லது இறச்சி செய்வபர்(வேடுவர்). இவர்களையும் தொழில் அடிப்படையில் தான் சமுகம் பிரித்து பார்த்தனர். எனவே வேத காலத்தில் இவர்களில் அந்தனர்கள் சத்திரியர்கள் சூத்திரர்கள் ஆகியோருக்கு சம உரிமை தரப்பட்டாலும், பஞ்சமர்களை விலக்கிவைத்து இருந்தனர். அது அவர்கள் தொழில் காரணமாக தொடங்கி பின் அவர்களுக்கு அநீதியாக மாறியது. தர்மனெறிகளின் படி இவை விலக்கப்பட்ட தொழில்கள் ஆனாலும் ஏனைய சமுகத்தினர் இவர்கள் உழைப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு இவர்களை மட்டும் விலக்கிவைத்தது கொடுமை. பஞ்சமர்களுக்கு தண்டனையாக மொட்டை அடித்தல்,சவுக்கடி போன்றவை தண்டனையாக இருந்தது. இது வேதகாலத்தின் ஆரம்பம் மட்டும்தான் இதில் வேதங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. வேத காலத்தொடக்கத்தில் குற்றங்கள் குறைவாக இருந்தது, மக்கள் அவரவர் கடமைகளை செய்து நிறைவான வாழ்க்கை நடத்தினர். அனால் இதற்கு பின்பற்றிய காலத்தில்தான் வேதங்களின் விளக்க உரைகளான உபனிசத்துக்கள் தொன்றின அவைகள் பல்வேறு முனிவர்களால் பல சமயங்களில் எளுதப்பட்டது.அவர்கள் அவர்களின் கருத்து மற்றும் தெவைக்கு ஏற்ப திரித்து வேதத்திற்கு பொருள் எளுதினார்கள் அதை பின்னால் வரும் பதிவுகளில் பார்ப்போம்.

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை - பாகம்-4

இந்த மூன்று நாகரீங்களும் பற்றிய செய்திகள் அனைத்தும் பாடல்கள், புரணங்கள் மற்றும் சிறு குறிப்புகள் மூலம் அறிவேம் இவை பற்றிய ஆதாரப்பூர்வமாக செய்திகள் நான் அறிந்தவரை இல்லை. ஒவ்வொறு வராலாற்று ஆசிரியரும் தம்முடைய நடையில் தமக்கு ஏற்றவாறு எளுதி இருக்கிறார்கள், இந்த நாகரீங்களின் மக்கள் வாழ்க்கைமுறை மிகவும் அருமையானதாக உள்ளதுக்கு காரணம் அவர்களின் வாழ்க்கை பொரும்பாழும் தெவைகள் அனுசரித்து மட்டும் இருந்தது. சுயவிளம்பரம்,மற்றும் தெவைக்கு அதிகமான ஆசை அவர்களிடம் இல்லை என்பதும் ஒரு காரணம். ஆக இத்துடன் நாகரீக காலத்தை முடித்து வேத காலத்தை பற்றிப் பார்ப்போம்.

வேத காலம் மூன்று பகுதிகளாக பிரித்துகூற ஆசைப்படுகின்றென்.

அதன்படி தொடக்க காலம், பின்பற்றிய காலம் மற்றும் பிரிந்த காலம் அல்லது திரிந்த காலம் என பிரிக்கின்றேன்.(இப்படி வரலாற்றில் இல்லை,இது கட்டுரைக்காக நான் பிரித்தது.)
வேத காலத்தின் தொடக்ககாலமும் நாகரீககாலம் போல் ஒரு அற்ப்புதமான காலம்.
மனிதன் தன் தெவைகள் பூர்த்தியடைந்தவுடன் தன் வாழ்வியல் நெறிகளை பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தான், தனது உணவு,உடை மற்றும் இருப்பிடம் ஆகியவற்றை நிரந்தரமாக ஓரு இடத்தில் அமைத்தவுடன் அந்த இடத்தின் அமைப்பு, ஆட்சிமுறை, வாழ்க்கைமுறை(சமுதாயம்) மற்றும் எதிர்காலம் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தான். ஆறுகளின் அருகில் சமவெளிகளில் தனது கட்டுமான இடத்தை நிருவி பின் தன்னைப் பாதுகாக்க கோட்டை கொத்தளங்களையும் நிருவினான்.
அதில் ஒரு அமைப்புமுறையும் ஏற்படுத்தினான். பின் அவன் அதில் மக்கள் வாழ வாழ்க்கைமுறைகளையும் வகுத்தான். அதன்படி வேதங்கள் உருவானது.
வேதங்கள் என்பதுக்கு அர்த்தம் வாழ்வியல் நெறி என்பது ஆகும். வாழ்க்கைமுறைகள் என்றும் கூறுவர், இதன்படி சமுதாயம் பிரிக்கப்பட்டு அவரவர் தொழில்கள் வரையறுக்கப்பட்டு அதன்படி வாழ்க்கை நடத்திவந்தனர். மக்கள் நாலு பெரும் பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டது,
அதன்படி அந்தனன்,சத்திரியன், வைஸ்யன் மற்றும் சூத்திரன் என்பது ஆகும்.
இது ஏற்ற இறக்க சமுதாயமாகப் பார்க்கப்படவில்லை. தொழில்களை வைத்துப்பார்க்கப்பட்டது.
வேதகாலத்தின் தொடக்க காலத்தில் இந்த பிரிவுகள் யாவையும் ஒன்றுபோல் பார்க்கப்பட்டது, வாரீசு அடிப்படையில் வருவது அல்ல. ஒன்றைச்செய்வர்கள் கூட மற்ற தொழில் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். ஒவ்வொறு பிரிவிற்க்கும் கடுமையான கட்டுபாடுகள் உண்டு.
தற்சமயம் இந்த பிரிவின் நேக்கங்கள் திரிக்கப்பட்டதால் கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்து மறைந்தூள்ளது. இந்த பிரிவினையை ஆதரிப்பது அல்ல நமது நேக்கம்,இந்த மாதிரி சமுதாயப்பிரிவினை நல்ல நேக்கில் ஒரு சமுதாயக்கட்டுபாடு காரணமாக ஏற்ப்படுத்தப்பட்டது,பின்னாள் வந்தவர்கள் தங்களது சுயநலம் காரணமாக திரித்துவிட்டார்கள்.
இதில் நாலு வேதங்கள் அடங்கும் ரிக்,யஜுர்,சாம மற்றும் அதர்வண என்பவை. இவை ரிக் மற்றும் யஜுர் வேதங்கள் வாழ்க்கை முறைகள், மக்களின் கடமைகள் மற்றும் தவம், வேள்விகள், யாகங்கள் பற்றிக்கூறுகிறது. சாம மற்றும் அதர்வன வேதங்கள் மந்திரங்கள், பிறப்பு இறப்பு நிலைகள், தெவதைகள் மற்றும் குதிரை, யுத்த நீதிகள் சாஸ்த்திரங்கள் பற்றிக்கூறுகிறது.
இந்த வேதங்கள் பல்வேறு காலகட்டத்தில் பல்வேறு முனிவர்களால் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கலாம் என நினைக்கின்றேன். அனால் மந்வந்திரம் என சொல்லப்படும் ஆயிரம் வருடங்கள் காலகட்டத்தில் மனுவின் மந்வந்திரத்தில் சொல்லப்பட்டதால் வேதங்கள் மனுவின் காலத்தில் சொல்லப்பட்டது. எப்படி இந்து மதத்திற்கு நிலையான வரலாறு இல்லையோ அதுபோல் வேதத்திற்கும் ஒரு வரலாறு இல்லை. இதுபல காலகட்டத்தில் பலமுறை பலரால் உருவாக்கி இருக்கவேண்டும் என்பதும் எனது கருத்து. வேதங்கள் உருவான கருத்துக்களாக தற்போது கூறப்படும் கடவுள் அவருக்கு சொன்னார், அவர் இவருக்கு சொன்னார் என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இதில் வருனாசிரதர்மம் எனப்படும் பிரிவுகளை பார்ப்போம். (இதை ஆரம்பிக்கும் முன்னர் நான் இதையும் கூறிவிடுகின்றேன் நான் எந்த சாதிய சிந்தனையும் இல்லாமல்தான் இதை எளுதுகின்றேன், நான் சிறுவயது முதல் சாதீ வேறுபாடுகளை வெறுப்பவன். ஆகவேதான் தொழில் ரீதியாக பிரிக்கப்பட்டவை என்பதை மட்டும் கூறிபின் அது எப்படி மாற்றம் கொண்டது என்பதை பின்வரும் பதிவுகளில் கூறுகின்றேன்.அதற்குள் பதிவர்கள் எனக்கு ஆட்டே அனுப்பவேண்டாம் எனவும் கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.)

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை - பாகம்-3

இந்த மூன்று நாகரீகங்களும் நிறத்தால், மொழியால், குணத்தால்,பழக்கவழக்கங்களால் மாறுபட்டு இருந்தாலும் ஒன்றுக்கு ஒன்று ஒன்றுபட்ட இணைக்கப்பட்ட சமுதாயமாக இருந்தத்துக்கு காரணம் கடவுள். மூன்று கடவுள்கள் மூன்றும் ஒரே நோக்கிற்காக படைக்கபட்டன(அல்லது அவதாரம் செய்தன) ஆரிய நாகரீகத்தில் ஈஸ்வர்(தலைவர்), சிந்து நாகரீகத்தில் பசுபதி நாதர், திராவிட நாகரீகத்தில் சிவன். இந்த மூன்று தெய்வங்களும் முதல் தெய்வங்கள், மூன்றும் ஒரே தெய்வம் என்பதுதான் ஒற்றுமை.

கால்நடைகளை காக்க, பயிர்களை வளர்க்க தங்களின் குழுக்களை வழிநடத்த இந்த தலைவர்கள் தெய்வங்களாக பின்னாளில் வழிபடப்பட்டனர். இவர்களின் ஆன்மா அல்லது சக்தி நிரந்தரமானது அது தாங்களை காக்கும் என்று நம்பிக்கை கொண்டு அவர்களை வழிபட்டனர்(வழிபடுகின்றனர்). பின்னாளில் மக்கள் அதிகம் ஆக ஆக அவர்களின் பிரிவும் அதிகம் ஆகினார்கள், பிரிவுகள் அதிகம் ஆக அவர்களின் தெய்வங்களும் அதிகம் ஆகிற்று. இப்படி இந்த மூன்று நாகரீக காலத்தில் மக்களிடம் எந்த போதமும் இல்லாமல் நல்ல முறையில்தான் வாழ்க்கை நடத்தினார்கள். இந்த காலகட்டம் மக்களின் மிகச்சிறப்பான காலகட்டம் ஆகும். பொண்கள் கூட உரிய பாதுகாப்பு மற்றும் மதிப்புடன் வாழ்க்கை நடத்தினார்கள். இந்த காலகட்டம் ஆறுகளின் போக்கு மாறியதாலும், தொழில்களின் எண்ணிக்கை கூடியாதாலும், புவீயியல் மாற்றம் காரணமாக நாகரீகங்களும் மாறுபட்டன(அழியவில்லை). இந்த நாகரீங்களை இணைத்த கடவுளின் ஒற்றுமை பற்றி கூறி இந்த நாகரீங்களை பற்றிய கட்டுரை முடிக்கின்றென்.

சிவன்- ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர், சித்தர்களில் முதன்மையானவர்(யோகங்களை பதினெட்டுசித்தர்களுக்கு அருளியவர், அவர்களுக்கு தலைவர்,இவர்தான் சுந்தரனாந்தர் என்ற முதல் சித்தர் ஆவார்) மலையில்(பொதிகை) வாழ்க்கை நடத்துபவர், மாட்டை வாகனமாக உடையவர்.பஞ்ச பூதங்களுக்கும் அதிபதி.

ஈஸ்வர்- ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர், மகரீசிகளின் முதன்மையானவர்,(சனாகாதி முனிவர்கள், இவர்களுக்கு ஈசன் தான் வேதம் மற்றும் அதன் உட்பொருளை விளக்க அவர்கள் பரப்பியதாக வராலாறு) இவர் மலையில்(கைலாயத்தில்) வாழ்க்கை நடத்துபவர், மாட்டை வாகனமாக உடையவர். அனைத்து தொவர்களின் தலைவர்.

பசுபதி நாதர் - ஆதியும் அந்தமும் (அப்பா,அம்மா அல்லது பிறப்பு இறப்பு) இல்லாதவர், முனிவர்களின் தலைவர், மலையில் வாழ்க்கை நடத்துவர்(காத்மாண்டு) மாட்டை வாகனமாக உடையவர். அனைத்து இயற்கையும் கட்டி ஆழ்பவர்.

இதில் சிந்து நாகரிகமான மொகஞ்சதாரோ,ஹராப்பா அகழ்வாரச்சியில் நமது இந்திய சிந்து சமவெளி நாகரீக அகழ்வாரச்சியில் பசுபதி நாதர் சிலை கிடைத்துள்ளது, ஆகவே நான் பசுபதி நாதர் இந்து சமயத்தின் முதல் கடவுள் என குறிப்பிட்டேன். நமது வரலாறும் அதில் இருந்துதான் தொடங்குகிறது, ஆதலால் அவ்வாறு குறிப்பிட்டேன். உன்மையில் பசுபதி நாதர். சிவன் மற்றும் ஈஸ்வர் ஆகிய தெய்வங்கள் மூன்றும் ஒன்றுதான், அவர்கள்தான் இந்து மதத்தின் முதல் தெய்வங்கள். இதில் பசுபதி நாதருக்கு மட்டும் வரலாற்று குறிப்புகள் உள்ளன. மற்ற இரண்டு கடவுளுக்கும் புரானங்கள் மற்றும் நூல்கள்தான் ஆதாரம் ஆக உள்ளது.
இவற்றின் உருவங்கள் கூட ஒற்றுமையாக உள்ளது. இந்த ஒற்றுமைதான் நமது மக்களை கட்டிபோட்டது. நல்ல ஒலுக்கம்,கட்டுபாடு,பொரியொர் மதித்தல், விட்டுகொடுத்தல் அகியன முக்கியமாக இருந்தன. இந்த காலகட்டத்தில் மது இருந்தது ஆனால் அதை பருகுவர்கள் சமுகத்தில் தரம் குறைவாக மதிக்கப்பட்டனர்,ஆகையால் அதை பருகுவர் மிகவும் குறைவு.
இந்த காலகட்டத்தில் விலைமகளீர் இல்லை, அனால் பொண்கள் தான் விரும்பும் ஆண்மகனுடன் திருமணம் புரியவும், அவர்களை விட்டு விலகி செல்லவும் சுதந்திரமாக அனுமதிக்கப்பட்டனர். உடலுறவு பெரியதாக கருதப்படாமல் குழந்தைபேறு மட்டும் கணக்கில் எடுத்துகொள்ளப்பட்டது. பொண்கள் தான் விரும்பும் அல்லது தனக்கு பாதுகாப்பு அளிக்க கூடிய ஆண்மகனுடன் வாழ அனுமதிக்கப்பட்டனர். இனப்பொருக்கம் ஒன்று மட்டும் அவர்கள் கடைமையாக இருந்தது.

இந்த நாகரீக காலகட்டத்தில் குற்றம் என்றால் அது களவு மட்டும்தான், களவு செய்வபவர்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டனர்.
பொரும்பாலும் நெல்லும், காலநடைகள்தான் களவு பொருட்கள், பண்ட மாற்றுமுறை நடைமுறை இருந்தது பணம் கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை. அணிகலங்கள் அலங்ககார பொருள்ளாக மட்டும் பார்க்க பட்டது. தொழிலின் காரணமாக சமூகம் பிரிக்கபடவிட்டாலும் கொல்லர்கள், வேளாங்குடிகள்,மறவர்கள், அந்தனர்கள் மற்றும் மீனவர்கள் என்னும் பஞ்சமவர்கள் இருந்தனர். ஆனால் ஒற்றுமையாக ஒன்றாக வசித்தனர். கலப்பு மணம் பொண்களின் விருப்பபடி நடந்துதது.

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை- பாகம் 2

இந்த மூன்று நாகரீங்களும் ஆற்றுபடுகைகளை கொண்டது, ஆகவே, கால்நடை,விவசாயம் மற்றும் நெசவு என வாழ்ந்துவந்தனர். இவர்கள் இந்த தொழில் ரீதியான ஒற்றுமை இவர்களின் கடவுள் ரீதியான ஒற்றுமைக் கூட ஒரு காரணம் என சொல்லலாம். எனவே கடவுள் பற்றி நாம் கூற முற்ப்படும் முன்னர் இவர்களின் வாழ்க்கைதரம், மற்றும் சூழ்நிலைகளை பற்றி அறிந்தால் மட்டும் கடவுளின் கோட்பாடும் அறிய முடியும். நாம் கடவுள் யார் என்பதை இவர்களை வைத்துதான் அறிய முடியும். கடவுள் எப்படி உருவகம் செய்யப்பட்டார் எனவும் அறிய முடியும். நாம் முதலில் கடவுள் எப்பிடி உருவானார், பின் எப்பிடி பல உருவங்கள் எடுத்தார் எனப் இந்திய வரலாற்றுடன் பார்க்கலாம்.
கடவுளை பற்றி கூறும்முன் ஒரு கவியரசரின் பாட்டு பற்றி கூற விரும்ப்புகின்றேன்.
அது கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா, காற்றூ வந்ததும் கொடி அசைந்ததா?
இதில் ஒரு இயக்கம் மற்றும் ஒரு இயக்கத்தில் சம்பந்தப்பட்டுள்ளது. கொடி தானக அசையாது, ஆக காற்று வந்துதான் கொடி அசைய முடியும், இல்லயா, மாற்றிக்கூறினால் கொடி அசைந்த உராய்வின் காரணமாக காற்று வந்திருக்கலாம் எனவும் விவாதம் செய்யமுடியும். அனால் காற்றினால் கொடி அசைந்தது என்பது மட்டும் பொரும்பாழும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் உன்மை. அதுபோல
கடவுள் மனிதனை படைத்தான், மனிதன் கடவுளை படைத்தான் எனபதும் உன்மை. இதை கொஞ்சம் இந்திய வரலாற்றையும் கடவுள் வராலாற்றையும் ஸேர்த்து படித்தால் தெரியும்.
ஆதியில் மனிதன் உணவு, இருப்பிடம், காமம் மட்டும் கொண்டு இருந்தான், பின் அவன் நிலையாக ஒரிடத்தில் தங்கி உணவு மற்றும் இருப்பிடம் கொண்டபோது அவனுக்கு அதை பாதுகாப்பது பிரச்சனையாக இருந்தது.
எதிரிகள் மூலம் பிரச்சனை இருந்த போது சண்டையிட்டான். ஆனால் இயற்க்கை மூலம் பிரச்சனை எங்கின்ற போது அவன் தன்னை மீறிய சக்தி உள்ளது என நம்ப்பதொடங்கினான். இந்த நம்பிக்கைதான் கடவுளின் மூல ஆதரம். தன்னை மீறி விசயங்கள் நடக்கும் போது எல்லாம் தனக்கும் மீறிய சக்தியை நம்ப்பதொடங்கினான்.
முதலில் அவன் தன் இருப்பிடத்தில் இருக்கும் அடைக்கலம் கொடுக்கும் மரம், காற்று, தன்னீர் கொடுக்கும் மழை ஆகியவற்றை நன்றி மற்றும் தெவைகள் காரணமாக வணங்க ஆரம்பித்தான். பின் தன் இந்த வாழ்வை கெடுக்கும் சக்திகளை பயத்தின் காரணமாக வணங்க ஆரம்பித்தான். எனவே அவனை அழிக்க அல்லது ஆக்க சக்திகளான
நெருப்பு, நதிகள் மற்றும் ஒளி கொடுக்கும் சூரியன் ஆகியவற்றை வணங்க ஆரம்பித்தான்.
இப்போது மீண்டும் அந்த பாடலைப் பார்ப்போம் காற்று என்கிற சக்தி கொடியை அசைத்தது போல் இயற்க்கை அல்லது நம் முன்னொர்கள் கூறியது போல் எதோ ஒரு கடவுள் (என்னைப் பொறுத்தவரையில் எலக்ட்ரோ மாக்னட்க் போர்ஸ்) நம் பிரபஞ்சம் முலுவதும் நிறைந்தூள்ள அந்த சக்தி எதோ ஒரு இயக்கதின் காரணமாக உயிரினம் தொன்றி அது பரினாமவளர்ச்சி அடைந்து இருக்கலாம். எனினும் மனிதன் எனபன் தானாக உருவாகமல் இன்னொரு சக்தியால் உருவாக்கப்பட்டு இருக்க சாத்தியகூறுகள் அதிகம்.
ஆக கடவுள் மனிதனை படைத்தான் என்பதை அனைவரும் ஒப்புகொள்வார்கள். டார்வினின் கொள்கைபடி பார்த்தாலும் அந்த முதல் உயிரினத்தை மூலக்கூறுகள் எனகின்ற சக்திதான் படைத்தது, எனவே நாம் அறியாத சக்திதான் கடவுள் எனபது முதற்க் கருத்து. நமக்கும் மீறிய ஒரு சக்தி உள்ளது அது நம்மால் உணர மட்டும் முடியும், நாம் அதை கட்டுப்படுத்த முடியாது என மனிதன் நினைத்தாணே அன்றுதான் கடவுளும் படைக்கப்பட்டார்.அந்த சக்தி உள்ளது உன்மை ஆக கடவுள் இருப்பதும் உன்மை..
ஆக கடவுளின் தொடக்கம் என்பது மனிதனின் நன்றி, பயன்பாடு மற்றும் பயத்தின் காரணமாக பஞ்ச பூதங்ககளையும் வணங்க ஆரம்பித்தான். இவைகள் தான் முதல் கடவுள்.
ஆக இயற்கையின் மீது தன்னை மீறிய சக்தியின் மீது மனிதன் கொண்ட நம்பிக்கை தான் கடவுள். நம்பினால் கடவுள் நம்பாவிட்டால் இல்லை, அனால் மனிதன் எல்லொரும் ஒரு கட்டத்தில் கடவுளை நம்புவார்கள், அதுதான் கடவுளின் லீலை.. மரணம் எப்போது வரும், எப்பிடி வரும் என்று நிச்சயமாக தெரியாதவரை மனிதன் கடவுளை கண்டிப்பாய் நம்புவான். மரணத்தை மறைத்துதான் கடவுள் தன் நாடகத்தையும் நடத்துவார். ஒரு விசயம் தெளிவாக கொள்ளுங்கள் நம்பிக்கைதான் கடவுள். இதை நான் பின்னாளும் பலமுறை கூறுவென் அதாலால் மனிதனின் பயம் மற்றும் தெவைகள் தான் தன்னை மீறிய ஒரு சக்தியிடம் நம்பிக்கை கொள்ள வைத்தது.
எனவே நம்பிக்கைதான் கடவுள் என கூறி பதிவின் நீளம் கருதி முடித்து பின் மீண்டும் நமது இந்திய வரலாறும் இந்துக்கடவுள்களும் பத்தி எளுதுகின்றேன். நன்றி.

இந்திய வரலாறு ஒரு சிந்தனை

நான் வால்பையன் அவர்களை ஒரு பின்னூட்டத்தில் சிந்து,ஆர்ய,ஸ்மெரிய எகிப்து நாகரீங்களை படிக்க சொல்லி பசுபதி நாதர் ல இருந்து ஆரம்பிக்க சொன்னென், அவர் சில கேள்வி பதில்களை பதிவாக இட்டூள்ளார். அதன் தொடர்ச்சியாக தான் இந்த பதிவு.
நான் மனிதனாக பிறந்த்தமைக்காக் முதலில் பொருமைப்படுகிறேன் பின் இந்தியனாக இந்த பாரத கண்டத்தில் பிறந்த்து குறித்து மிகவும் பொருமை படுகின்றேன்.
இந்தியா ஏறக்குறைய 15,000 முதல் 10000 ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்தது அனால் எல்லா நாடும் தங்களின் ஒன்றும் இல்லாத சரித்திரம் காட்டி பொருமை படும் வேளையில் நாம் நமது சரித்திரம் திரிக்கப்பட்ட சரித்திரம் வைத்து சண்டை போடுகிறேம். இந்தியாவின் சரித்திரம் என நமது வராலாறு ஆசிரியர்களால் போதிக்கப்படும் சரித்திரம் பாதி திரிக்கப்பட்டவை, மீதி மறைக்கப்பட்டவை. நமது வலதுசாரி சிந்தனை உள்ள அரசியல் தலைவர்கள் அவர்களின் மேற்கு நாடுகளின் மூலம் நமது சரித்திரத்தை பாழ் படுத்திவிட்டர்கள். தங்களின் மதத்தையும் நாட்டின் அதிகாரத்தையும் பரப்புவதற்காக அவர்கள் நமது சரித்திரம் முலுவதும் எளானம் செய்தும் மாற்றியும் அமைத்தார்கள். ஆனால் மாக்ஸ் முல்லர் பாரட்டி விட்டு நம் முந்தைய முலிகை மற்றும் தத்துவங்க்களை காப்பியடித்து போனார். இங்கு நான் எனக்கு தெரிந்த இந்திய வரலற்றை எளுதி இருக்கிறேன். இதில் கருத்துவேறுபாடுகள் இருப்பின் அதற்கு நான் பொறுப்பு அல்ல. இது முற்றிலும் எனது சிந்தனை மட்டுமே.
நமது இந்திய சரித்திரம் மொத்தம். பல பாகங்களை கொண்டது.
நாகரீங்களின் காலம் ( திராவிட, சிந்து, ஆர்யா)
வேத காலம்.
மன்னர்கள் காலம்.
காந்தி காலம் முன் (காந்தியின் எரா)
காந்தி காலம் பின் (காந்தியின் எரா)
சுதந்திரம் பின் & முன் என பிரிக்கலாம்.
இதில் நாகரிக காலம் என்பது மனிதர்கள் கூட்டமாக தங்களுக்குள் கட்டுப்பாடுகள் ஏற்ப்படுத்தி வாழ முற்ப்பட்ட காலம்.
இதில் திராவிட நாகரீகம் என்பது இந்தியவின் தென் பகுயில் வாழ்ந்த்தவர்கள், இவர்கள் பொரும்பாலும் இந்தோ அஃப்பிரிக்க குடும்பத்தை ஸேர்ந்தவர்கள்.
இவர்களின் தொழில் வேட்டையாடுதல், கால்நடை வளர்த்தல், மீன் பிடித்தல் போன்றவை. மிகக் குறைவாகத் தான் விவசாயம் செய்துவந்தனர். இவர்களின் வீடுகள் பொரும்பாழும் குடிசை மற்றும் மூங்கில் மரவேலைப்பாடுடன் இருக்கும். இவர்களின் காலப்பிற்பகுதியில் தான் நெசவுத்தொழிலை(பருத்தி) செய்ய ஆரம்பித்தனர்.
சிந்து நாகரீகம் மட்டும்தான் நம்மிடம் ஆதாரத்துடன் உள்ளது, இவர்கள் சுட்ட செங்கல் மற்றும் களிமண் வீடுகளை பயன்படுத்தி வந்தார்கள். இவர்கள் கால்நடை வளர்த்தல் முக்கிய தொழிலாகவும் விவசாயம் அடுத்த தொழிலாகவும் இருந்து வந்தது. இவர்கள் கால்நடை (கம்பளி)ஆடைகளை பயன்படுத்தி வந்தனர். இந்தோ ஆசிய குடும்பத்தை செர்ந்தவர்கள்.
ஆர்ய நாகரீகம் இந்தியாவின் வடமேற்கு புறத்தில் இருந்தவர்கள், கருப்பு நிற திராவிடர் மற்றும் பளுப்பு நிற இந்தியர்களையும் கண்ட வெள்ளைப்பரங்க்கிகள் தங்களை போல சிவந்த நிறமுடைய இவர்களை இந்தியர்கள் என சொல்ல கூச்சப்பட்டு இவர்களை இந்தோ எரானிய குடும்பத்தில் ஸெர்த்தனர். உன்மையில் ஆர்யர்கள் அஃஃப்கானிஸ்தன் மற்றும் பஞ்சாப் பகுதியில் வாழ்தவர்கள்தான். இவர்கள் வந்தொறிகள் என்றால் இவர்களின் மூதாதர்யகள் எங்காவது வசித்து இருக்கவேண்டும் அல்லது இன்னும் இருக்கவேண்டும் அல்லவா? ஏன் இல்லை என்றால் அவர்களின் இருப்பிடம் இந்தியாவின் வடமேற்கு பகுதிதான். அவர்கள் அங்கு குடிஏற்வில்லை எனபதுதான் உன்மை.
இவர்களின் தொழில் முக்கியமாக கால்நடை வளர்த்தல் மற்றும் விவசாயும் ஆகும். இவர்களும் கம்பளி ஆடைகள் தான் நெசவு செய்ததனர்.
இந்த மூன்று நாகரீகளுக்கு உள்ள ஒற்றுமை என்ன என்றால் கால்நடை வளர்ப்பும் விவசாயம்தான். இதுதான் இந்த மூன்று நாகரீகங்க்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்க வழி செய்தது.
இந்த மூன்று நாகரீங்களும் தங்களுக்கு உள்ளும் சுமெரிய, கிரெக்க நாகரீங்களுடன் தொடர்பு கொண்டும் இருந்தது. மற்ற இன்று பகுத்தறிவு போசும் மேல்நாட்டு நாகரீங்கள் எல்லாம் அன்று செவ்விந்தியர்கள் மற்றும் காட்டுமிராண்டிகள் சமுதாயம்தான்.
இதில் ஆற்றின் போக்கு மற்றும் நாகரிக கலப்பு காரணமாக சிந்து நாகரீகம் வீழ்ச்சி அடைந்து ஆர்ய நாகரீகத்துடன் முற்றிலும் இனைந்த்து. பழக்கவழக்கம் ஒன்று என்பதால் முலுதும் இனைய சாத்தியம் இருந்தது.
இதன் பின் பழக்க வேறுபாடும் தூர இடைவெளி அதிகம் என்பதால் திராவிட நாகரீகம் முற்றிலும் ஆர்ய நாகரீகத்துடன் இனையவில்லை.
ஆனாலும் இரண்டு நாகரீங்களும் இந்தியாவில் பக்தி என்ற ஒலுக்கம் காரனமாக நல்ல கட்டுபாடு இருந்துவந்தது. இந்த பக்தி மற்றும் ஒலுக்க கட்டுபாடு இருக்கும் வரை இந்தியாவை முலுதும் பிடிக்க முடியாது என அறிந்த ஆங்கில அரசு இதனை சிதைக்க ஆரம்பித்தது. பின்னால் பார்ப்போம். பதிவின் நீளம் கருதி இத்துடன் முடித்து அடுத்த பதிவில் சந்திக்கிறேன்.