Showing posts with label தொடர்கதை. Show all posts
Showing posts with label தொடர்கதை. Show all posts

Thursday, March 4, 2010

சிந்து சமவெளியில் இருவர் - நிறைவுப்பாகம்

இருவரும் தங்கள் வீட்டில் காதலுக்காகப் போராடினார்கள். இருவரின் வீட்டில் மிக்க அன்புடையவர்கள் ஆனாலும் ஊராரை எதிர்க்கத் தயங்கியதால் எதிர்ப்பு மட்டுமே பரிசாகக் கிடைத்தது. இதற்கு இடையில் டைரிஸ் இவர்களுக்கு எதிராக ஊராரின் ஆதரவைப் பெற முயற்ச்சித்தான். பெருந்தனக்காரர்கள், பெரியேர்கள் என அனைவரிடம் ஒன்றுக்கு,இரண்டாக கூறி அவர்களின் மனதில் நஞ்சினைக் கலந்தான். டைரிஸ் முயற்ச்சியால் ஊர் இரண்டு பட்டது. பணக்காரர்கள், பெரிய மனிதர்கள் காதலுக்கு எதிர்ப்பாகவும், பாமரர்கள்,ஏழைகள் ஆதரவாகவும் திரண்டது. காதலர்களின் வாழ்க்கை, வர்க்கப் போராட்டமாக மாறியது. பிரச்சனையை ஊதிப் பெரிதாக்குவதில் டைரிஸ் வெற்றி பெற்றான். ஒரு புனிதமான மொளனிகாவின் காதல், பணக்காரனை வளைத்துப் போட்ட கதையானது. இதில் மொளனிகா மிகவும் மனம் உடைந்தாள். ஆனாலும் மோரிஸிடம் அவள் கொண்ட காதல் மட்டும் குறையவில்லை.தங்களின் காதல் ஊர்ப் பிரச்சனையானது கண்டு இருவரும் மனம் உடைந்தனர். வாழ்வின் விரக்தியின் உச்சத்திற்கே சென்றனர். இளைமையும், குறும்பும் கொண்ட அவர்களின் காதல் வெறும் சோகமும்,அழுகையும் மட்டுமே கண்டது.

அவர்கள் இருவரும் தங்கள் திட்டப்படி சோலையில் சந்தித்தனர். அதே சமயம் மோரிஸின் தந்தையும், ஊர்த்தலைவரான டைரிஸின் தந்தையும் சந்தித்துக் கொண்டனர். இருவரும் மனம் விட்டுப் பேசி, இருவரையும் இணைத்து வைப்பது என்று பேசிக் கொண்டார்கள். டைரிஸையும், ஊர்ப் பெரியவர்களையும் பார்த்துப் பேசி சம்மதம் வாங்கும் பொறுப்பை தலைவர் ஏற்றுக் கொண்டார். இவர்களின் திருமணத்தை ஊராரின் முன்னிலையில் பிரமாண்டமாக நடத்த மோரிஸின் தந்தை நினைத்தார். வழக்கம் போல காலம் வேறு நினைக்கும் அல்லவா?. அதுபோலத்தான் நடந்தது. சோலையில் சந்தித்த காதலர் இருவரும் ஊர் தங்களால் பிளவு படுவதை விரும்ப வில்லை. அதே சமயம் தங்களின் காதலையும் துறக்க இயலவில்லை. தங்களால் முடிந்த அளவு ஒருவருக்கு ஒருவர் சமாதானம் கூறிக் கொண்டார்கள். ஆறுதலாய் அனைத்துக் கொண்டார்கள். தங்களின் காதலின் புனிதத்தையும்,உறுதியையும் உலகு அறியச் செய்ய உறுதிபூண்டார்கள்.சோலையில் இறுதியில் உள்ள கடல் அன்னையின் கோயிலில் சென்று மனமுருக பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.

மோரிஸ் தான் வாங்கிய தங்க மாலையை அவள் கழுத்தில் இட்டான். காட்டுக் கொடிகளாலும்,மலர்களாலும் செய்யப்பட்ட மலர் மாலைகளை, ஒருவருக்கு ஒருவர் மாற்றிக் கொண்டு, தங்களின் இருவரின் திருமணத்தை உறுதி செய்தனர்.தங்களின் கைகளைக் கேர்த்துக் கொண்டு சோலையை ஆனந்தமாக சுற்றி வந்தார்கள்.இறுதியாக சோலையில் உள்ள மண்டபத்தை அடைந்து அங்கு தங்களின் அன்பைப் பறிமாறிக் கொண்டனர். மோரிஸ் தன் காதலியை ஆதரவாய் அனைத்துக் கொண்டான். மொளனிகாவின் விழிகளில் ஆனந்தக் கண்ணீரும்,இதழ்களில் மெலிதான புன்னைகையும் ஓடியது. மெல்ல அவளின் அதரங்களை ஆறுதலாய் பற்றிக் கொண்டான். அங்கு தனிமையும் சோகமும் மட்டுமே இருந்தது. மொளனிகா, மோரிஸிடம், "இனி நம்மை யாராலும் பிரிக்க முடியாது, அந்தக் காலத்தால் கூட நாம் பிரிக்க முடியாத தம்பதிகளாய் இருப்போம்," என்றாள். மோரிஸ் அதற்க்கு மறுமொழி சொல்வதைப் போல அனைத்துக் கொண்டான். இருவரும் தாங்கள் கொண்டு வந்துருந்த பழரசத்தை அருந்தினார்கள். மோரிஸ், மொளனிகாவைத் தன் பக்கமாக இழுத்து அனைத்துக் படுக்க வைத்துக்கொண்டான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் முகம்பார்த்த வண்ணம் இருந்தார்கள். மொளனிகாவின் முகத்தில் காதலுடன் இணைந்த ஒரு திருப்திப் புன்னகை மலர்ந்து இருந்தது. மோரிஸ் அவளை ஆதரவாய்க் கைளால் அனைத்துக் கொண்டான். மொளனிகாவும் அதற்க்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் வண்ணம் தன் கால்களை அவன் மீது போட்டுப் படுத்துக் கொண்டான். வானம் மெல்லிய வண்ணங்களுடன் சிவந்து இருந்தது. இருவரின் உடல்களும் மெல்ல நீலம் பூரித்து இருந்தது. ஆம் அவர்கள் பழரசத்தில் கலந்து இருந்த நாக பாஷானம் மெல்ல,மெல்ல அவர்கள் இருவரின் உயிரையும் பறித்து, உடலை மட்டும் நீலமாக்கியது. அந்த நிலையில் கூட அவர்கள் இருவரும் அனைப்பில் இருந்து பிரியவில்லை. இனி டைரிஸால் கூடப் பிரிக்க முடியா வண்ணம் ஒன்றாகச் சுகித்து ஒன்றாக மரணித்து, மரணத்திலும் இணைந்து இருந்தது அந்தக் காதல் ஜோடி.






இந்த மரணச் செய்தி ஊர் முழுக்கக் காட்டுத்தீயாய் பரவியது,ஊர் முழுவதும் அந்தக் காதல் ஜோடியினைப் பார்த்துக் கதறி அழுதார்கள், ஒருவரை ஒருவர் குற்றம் சொன்னார்கள். இதைச் சற்றும் எதிர்பாரத டைரிஸ் ஆடிப் போனான். காமத்தை மட்டும் கற்று வைத்திருக்கும் அவன், அன்புக்கு இருக்கும் சக்தினை நினைத்து வருந்தினான். முதன் முதலாக அவன் கண்களில் கூடக் கண்ணீரை வரவழைத்தது அந்தக் காதலர்களின் ஜோடியான மரணக் கோலம். மோரிஸின் தந்தையும், மொளனிகாவின் தந்தையும், இருவரும் அவரசப் பட்டு விட்டார்கள் எனக் கூறித் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்கள். பிரச்சனையாய் இருந்த ஊர், இப்போது கண்ணீரும் கம்பலையும் ஆனது. அனைவரும் ஒருமனதாக காதலர்களைப் பிரிப்பது இல்லை,என முடிவு செய்து ஒன்றாகப் புதைத்தனர். அங்கு ஒரு சமாதியும் கட்டிவைத்தனர்.













பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் தோண்டிய போதும், அனைத்த நிலையில் தான் இருந்தனர். இன்றும் அவர்கள் அனைத்த நிலையில் காட்சியாகவும், அம்பிகாவதி-அமராவதி போல,ரோமியே-ஜூலியட் போல,சலிம்-அனார்கலி போல,ஒத்தேலோ-டெஸ்டிமேனா போல, தூய காதலுக்குக் சாட்சியாகவும் லோதல் அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளார்கள். முற்றும். நன்றி.

டிஸ்கி: இந்த எழும்புக் கூடுகளின் புகைப்படம்தான் இந்தத் தொடரை எழுதத் தூண்டியது. ஒருவரை ஒருவர் அனைத்த நிலையில் தூங்குவது போலக், காலைக் குறுக்காக போட்டுக் கொண்டு, அவனின் முகத்தைப் பார்க்கும் பெண்ணின் முகமும், விஷம் அல்லது மரணத்தின் வீரியம் தாங்காது, முறுக்கித் திரும்பும் ஆணின் முகமும்தான் இப்படி ஒரு காதல் கதையினை எழுத வைத்தது.

இத்தனைக்கும் மேலாக விடாமல் படித்து ஆதரவு அளித்த உங்களின் பின்னூட்டமும் ஒரு காரணம் என்றால் அது மிகையாகது. நன்றி எனது அன்பு நெஞ்சங்களே. மிக்க நன்றி.

Wednesday, March 3, 2010

சிந்து சமவெளியில் இருவர் - 4








மோரிஸையும், மொளனிகாவையும் ஒன்றாக கண்ட டைரிஸின் விழிகள் ஆத்திரத்தால் சிவந்தன. கைகள் உடைவாளை நோக்கிச் சென்றன. அந்தக் கோபத்தில் கூட அவனது மூளை சிந்திக்கத் தொடங்கியது. அவரசப்பட்டுப் போரிட்டால் தான் மோரிஸிடம் தோற்று அவமானப்பட நேரிடும். அல்லது இருவரையும் ஊரைக்கூட்டி காட்டிக் கொடுக்கலாம் என்றால், அப்போது காதலும், காந்தர்வ விவாகமும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஒன்று, ஆதலால் ஊரார் இணைத்து வைத்து விடுவர். நாமே இருவரையும் இணைத்தது போல ஆகிவிடும். தந்திரமாக எதாவது செய்யவேண்டும் என்ற சிந்தனையில் அங்கிருந்து சத்தமில்லாமல் மனதிற்க்குள், தனக்குக் கிடைக்காத மொளனிகா, மோரிஸிக்கும் கிடைக்கக் கூடாது என்ற நினைப்பில் நகர்ந்தான்.

காலம் கடப்பதைக் காதலி நினைவூட்ட மோரிஸ் அவளிடம் விடைபெற்றுத் தன் இல்லம் வந்தடைந்தான். இரவு உண்டு உறங்கச் செல்லும் முன்னர் அவனது தந்தை அவனிடம் யாஹீவின் மகளை மணமுடிக்கும் எண்ணத்தைச் சொன்னார். அதுக்கு அவன் முதலில் மழுப்பலாக பதிலளித்தவன், பின்னர் அவனுக்கும் மொளனிகாவிற்க்கும் இடையிலான காதலைச் சொன்னான். அவன் பதிலால் அதிர்ந்த அவனது தந்தை, அந்தஸ்த்தைக் காரணம் காட்டி நிராகரித்தார். இருவருக்கும் கருத்துக்கள் பரிமாற்றத்தில் வார்த்தைகள் தடித்தன. மோரிஸ் முடிவாக சொல்லிவிட்டான், தான் மொளனிகாவைத் தவிர வேறு எந்தப் பெண்ணையும் மணமுடிக்க விருப்பம் இல்லை என்று.இதுவரை எதுக்கும் எதிர்வாதம் செய்யாத மகன் தன்னை எதிர்த்துப் பேசிய கோபத்தில் அவரும், தான் இருக்கும் வரை மொளனிகா உன்னை திருமணம் செய்ய வாய்ப்பு இல்லை என்றும், நீ யாஹீவின் மகளை மணமுடிக்க வேண்டும் என்றும் கூறிவிட்டார். மோரிஸ் தன் அறைக்குப் போய்விட்டான்.

அதே சமயம் டைரிஸிம் தன் தந்தையிடம் இது பற்றி விவாதித்துக் கொண்டு இருந்தான். அவனது தந்தை இதில் என்ன தவறு என்று கூறிக் கொண்டு இருக்க, டைரிஸ் அவருக்கு எதிராக தூபம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தான். ஏழைகள் எல்லாருடனும் சம்பந்தம் செய்தால், நாளை மணமகன் கேக்கும் அளவுக்கும், பின்னர் நம்மிடம் பதவியில் உரிமை கேக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்து விடுவார்கள். இதை ஆரம்பத்திலேயே கிள்ளி எறிவது நலம் என்பது அவனது வாதம்.பதவிக்கு ஆபத்து என்றவுடன் அவரும் இது குறித்து மோரிஸீன் தந்தையிடம் பேசுவதாகக் கூறினார். இந்த விஷயம் மொளனிகாவின் தந்தையிடமும் பகிரப்பட்டது. அவர் தன் மகளின் விருப்பத்திற்க்கே அல்லது காதலுக்கே எதிரி அல்ல என்றாலும் ஊராரின் அவப்பெயருக்கு அஞ்சி,காதலுக்குத் தடையாக இருந்தார். அந்த நீண்ட இரவில் நிம்மதியாகத் தூங்கியது ஒரு இதயம் மட்டுமே. அது டைரிஸ் மட்டும்தான்.











மறுனாள் மோரிஸ் தன்னைச் சந்தித்த மொனிகாவிடம் தன் வீட்டில் நடந்தவற்றைக் கூறினாள். காதலர் இருவரும் தங்களின் குடும்பத்தார் எதிர்ப்புகளைக் கண்டு வருந்தினர். மோரிஸ் அவளிடம், கண்ணே நான் உன்னை மணக்க என் சொத்துத்தான் தடை என்றால் அந்த சொத்து உற்றார் உறவினர் என எதுவும் தேவையில்லை. வா நாம் காந்தர்வ விவாகம் செய்து,கடல் கடந்து போவேம். கிரேக்கம்,சுமோரியா என நாம் உலகை வலம் வருவேம். யார் குறுக்கே வந்தாலும் இந்த வாளுக்கு இரையாவார்கள் என்றான். ஆனால் மொளனிகா இதை ஏற்கவில்லை. மற்றவர்களுக்குப் பயந்து நாம் பெற்றவர்களை விட்டு ஓடுவதா?. நம் திருமணம் அவர்களின் ஆசியுடன் தான் நடக்கவேண்டும், அப்படி இல்லை என்றால் என்று கூறி நிறுத்தினாள். மோரிஸ் இல்லை என்றால் என்று அவளை நெருங்கிக் கேட்டான். நமக்கு மணமாலை சூடுவதும்,பிணமாலை சூடுவதும் நம் பெற்றவரின் விருப்பம் என்றாள் கண்ணீருடன். மோரிஸ் கலங்கிப் போனான். அவள் கண்ணீரைத் துடைத்த வண்ணம், மொளனிகா உன் விருப்பம் எதுவே அதுவே என் விருப்பமும். நீ எப்படி சொன்னாலும் நான் கட்டுப்படுவேன் என்றான். நாம் மீண்டும் இருவரும் நம் பெற்றவரிடம் மன்றாடுவேம், அப்படி இல்லை என்றால் இன்னமும் பத்து தினங்களில் காந்தர்வ விவாகம் செய்வேம், என்றாள் ஒரு நிபந்தனையுடன். அவனும் சம்மதிக்க, காதலர் இருவரும் வேதனையுடன் அனைத்தனர். தொடரும். நன்றி.

Tuesday, March 2, 2010

சிந்து சமவெளியில் இருவர் - 3

காலம் ஓடிக்கொண்டு இருந்தாலும், இரண்டு தினங்கள் போவது மோரிஸுக்கு இரண்டு யுகங்கள் கழிவது போல வெறுப்பைத் தந்தது. இறுதியாக மரக்கலமும் நதியின் முகத்துவாரத்தை வந்து அடைந்தது. அன்று காலை முழுதும் மோரிஸ் மிகப் பரபரப்பாக இருந்தான். சரக்குப் பொட்டகங்கள், பாரவண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு வணிக வளாகம் அடையவும், நவரத்தினம் மற்றும் விலையுயர்ந்த பொருட்கள் பொட்டகங்களில் பாதுகாக்கப் பட்டு, அவனது வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்ல ஏற்பாடுகளைப் பண்ணினான். காலை கப்பலில் இருந்து இறங்கியவன் தனக்காக காத்திருந்த தந்தையை ஆரத் தழுவி வணங்கிணான். பின்னர் பணியாளர்களுக்கும், யவண அடிமை வீரர்களுக்கும் கட்டளைகளைப் பணித்துக் கொண்டே இருந்தான். அவன் கண்கள் மட்டும் கரையில் மொளனிகாவைத் தேடிக் கொண்டே இருந்தது. அந்தி மயங்கும் மாலையில் சிவந்த சூரியன் தகிக்காமல் சிவந்து விளங்குவதைப் போல, அழகிய வெட்கத்தால் சிவந்த முகத்துடன் மொளனிகாவும் வந்து கொண்டு இருந்தாள்.











சற்று தூரத்தில் நின்று இருந்த மொளனிகாவைப் பார்த்தவுடன், மோரிஸின் முகம் மலர்ந்தது. இருவர் கண்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று கலந்தன. பூரண சந்திரனை மேகம் மறைப்பது போல, வெட்கத்தால் கண் தாழ்ந்த மொளனிகாவின் விழிகளை இமைகள் மறைத்தன. மீண்டும் ஆர்வத்தால் மேகம் விலகிய சந்திரனைப் போல, விழிகளைப் பெரிதாக்கிப் பார்த்தாள். மோரிஸின் கண்கள் சற்று மேலே ஏறிப், பின்னர் கண்ஜாடை காட்டுவது போல ஓரமாக சுழன்றது. எதே புரிந்து கொண்டவள் போல சிறிது வெட்கத்துடன் புன்னகை செய்தாள். பின்னர் தலை குனிந்து நின்றாள். மோரிஸின் பணியாள் வந்து ஏற்பாடுகள் யாவும் தயார் என்று சொல்ல, மோரிஸும் தன் வெள்ளைக் குதிரையில் ஏறிப் பொட்டகங்களுடன் இல்லத்தை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தான். சென்றவன் மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவன் திரும்பிப் பார்ப்பான் எனவும், திரும்பிப் பார்க்க மாட்டானா எனவும் ஆவலுடன்,காதலுடன் பார்த்துக் கொண்டுருந்த மொளனிகாவும், மெல்ல புன்னகைத்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.

வீட்டில் தன்னைச் சுத்தப் படுத்திக் கொண்டு, உணவருந்தி விட்டு, நண்பர்களைப் பார்ப்பதற்க்காக வெளியில் கிளம்பினான். நண்பர்களிடம் காலத்தைச் செலவிட்டுப் பின்னர் அந்தி மாலையில் சோலைப் பக்கம் சென்றான். அங்கு காலையில் கொடுத்த குறிப்பின்படி அவர்கள் சந்திக்கும் சோலையில் அவனுக்குக் காத்துருந்தாள் மொளனிகா. மோரிஸ் வர காலதாமம் ஆகிவிட்டதால் கொஞ்சம் ஊடலும் கொண்டாள். அவளிடம் தன்மையாக நடந்து கொண்ட மோரிஸ் அவளின் ஊடலைக் களைந்து, பின்னர் தான் சென்ற பயண யாத்திரையைப் பற்றிக் கூறினான். அவள் அவனுடன் இல்லாத கவலையைக் கூறியவன். "அன்பே நமது திருமணத்திற்க்குப் பிறகு, நாம் இருவரும் ஒன்றாக, கிரேக்கம்,சுமேரியா போன்ற இடங்களுக்குச் செல்வேம்" என்றான் ஆசையுடன். அவன் கூறியது அவளுக்கு மிக்க மகிழ்வைக் கொடுத்தாலும்,திருமணம் என்றதும் அவள் மனம் வேதனையடைந்தது. நீங்கள் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். நானே ஏழைப் பெண் நம் காதல் நிறைவேறுமா? அல்லது வசதிக்கு ஒருவள், ஆசைக்கு ஒருவள் என்று மாறிவிடுவீர்களா? என்ற அவளுடைய ஆதாங்கத்தைத் தெரிவித்தாள். அவள் மொழிகளைக் கேட்ட மோரிஸ் துடித்துப் போனான். மொளனிகா என் கண்ணே என்ன வார்த்தை சொன்னாய், என் மார்பில் ஆயிரம் ஆயிரம் ஈட்டிகளைக் குத்திவிட்டாய், முழுனிலவு பக்கம் இருக்க, மின்மினியை விரும்புவார் உண்டோ?. உன் அன்பும், காதலும் என்னுடன் இருக்க, நான் மற்று ஒரு பெண்ணை மனதாலும் நினைப்பேனா?. நான் இந்த கடல் அன்னை மீதும், பஞ்ச பூதங்களின் மீதும் ஆணையாகக் கூறுகின்றேன், " இப்பிறவில் மணந்தால் உன்னை மட்டுமே மணப்பேன்,அத்தில்லாமல் போனால் உயிர் துறப்பேன் என்று கூறி முடித்தான். தன் காதல் கண்ணாளனின் அன்பால் திக்கு முக்காடிய மொளனிகா, என் நிலையும் அதுதான் அன்பே, நீங்கள் இல்லா ஒரு வாழ்க்கை என்னால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியாது என்றாள்.













( படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்க்கவும்)

மோரிஸ் அவளை பக்கத்தில் இழுத்து அனைத்து, அன்பே கவலைப்படாதே, நாம் இருவரும் இணைந்து இல்வாழ்வை நடத்துவேம், நாம் கடல் கடந்து பிரயாணங்கள் மேற்க் கொள்வேம். நான் உன்னை அடைவதுக்கு யார் தடையாக வந்தாலும், அதனை தகர்த்து எறிவேம் என்றான். மொளனிகாவும் நம் பெற்றவர்கள் முழு சம்மதத்துடன் நடைபெறுவதுதான் என் விருப்பம் என்று கூறியவள், தன் காதலனின் கை விரல்கள் தன் குறுகிய இடையில் செய்த விஷமங்கள் தாளமால் கூச்சத்தால் நாணிச் சிரித்தாள். அவள் நாணிச் சிரிப்பதைக் கண்ட மோரிஸ், சபதமிட்ட தன்னை பரிகாசம் செய்கின்றான் என்ற நினைப்பில், "அன்பே என் வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை இல்லாது சிரிக்கும், உனக்கு என்ன தண்டனை தரலாம் என்றான். அவளோ "பிரபு தங்களின் வார்த்தைகளில் பூரண நம்பிக்கை இல்லாமலா நான் என் மனதைக் கொடுத்தேன். இது பரிகாசச் சிரிப்பு அல்ல, உங்கள் கைகள் செய்த விஷமத்தால் வந்த நாணச் சிரிப்பு, தண்டனை உங்கள் கைகளுக்த்தான் கொடுக்க வேண்டும்" என்றாள். அவனும் "அப்படியா, சரி ஒன்று செய்யலாம் என் கைகளுக்குத் தண்டனையாக, உன் உடலுடன் சேர்த்துக் கட்டி விடாலம்" என்று கூறிக் கொண்டே அவளை இறுக்கித் தழுவிக் கொண்டான். அவள் உடனே "இதுக்குப் பேரு தண்டனையா,விடுங்கள், பெல்லாத கைகள், விடுங்கள்" எனக் கூறிக் கொண்டே விடுபாடாமல் நின்றாள். அவனும்,என் கைகளுக்குத் தண்டனை கொடுத்தால் மட்டும் போதாது, வர வர அதிகம் பேசும் உன் உதடுகளுக்கும் தண்டனை தரவேண்டும் என்று குனிந்தான். நாணிச் சிவந்து தலையைத் மறுபக்கம் திருப்ப முயற்ச்சித்தவள், அதற்க்குள் அவனது அதரங்கள், அவளின் அதரங்களேடு கவ்விக் கொண்டதால், காற்றில் அசைந்தாடும் முல்லைக் கொடி, பற்றுவதற்க்கு கிடைத்த கொழுவைப் போல அவனது முதுகைச் சுற்றி வளைத்துப் பற்றிக் கொண்டன அவள் கைகள். காதலர் இருவரின் சரஸத்தைப் பார்த்த ஆதவன் வெட்கத்தால் கடலினுள் மறையத் தொடங்கினான். மெல்ல நாணம் வந்த தென்றலும், மலர்களின் மணத்துடன் வீசத் தொடங்கியது.காதலர் இருவரும் கண்கள் மூடி அனைத்து இருந்தனர். ஆனால் ஒரு ஜோடி விழிகள் மட்டும் மூடாமல் தங்களின் சரசத்தைப் பார்ப்பது தெரியாமல் ஆனந்ததில் இருந்தனர். ஆத்திரத்துடன் கன்றிச் சிவந்த அந்த ஒரு ஜோடி விழிகள் டைரிஸிக்குச் சொந்தமானது. தொடரும். நன்றி.

டிஸ்கி : இது இருவரின் காதல் கதை ஆதலால் சிந்து சமவெளியில் ஒருவன் என்ற தலைப்பு, காலத்தால் பிரிக்க முடியாத அந்தக் காதலர்களைப் பிரிப்பது போல ஆகிவிடும். ஆதலால் இந்தப் பதிவில் இருந்து, அனைத்த அந்தக் காதலர்களைப் பிரிக்காமல் சிந்து சமவெளியில் இருவர் ஆக்கிவிட்டேன். மன்னித்து ஆதரவு தாருங்கள். நன்றி.

Monday, March 1, 2010

சிந்து சமவெளியில் ஒருவன் - 2

















லோதல் நகரின் கனவுக்கன்னியான மொளனிகாவிடம், மோரிஸ் தன் உள்ளத்தைப் பறி கொடுத்து இருந்தான். மொளனிகாவை நினைக்கும் போது எல்லாம் அவனின் மனது ஒருவிதமான சந்தோசம் அடைந்தது. இன்னமும் இரு தினங்களில் அந்தக் கட்டழகியைக் காணப் போகின்றேம் என்ற எண்ணம் கூட அவனுக்கு அளவில்லா ஆனந்தம் அளித்தது. முதன் முதலில் அவளைப் பார்த்தது,அவளுடன் பழகியது,பேசியது, அவளின் மடியில் ஆனந்தமாகத் தலை வைத்துப் படுத்து இருந்தது என நினைவலைகள், கடலைலகளுடன் போட்டிப் போட்டது. அவன் மெல்லச் சொருகிய கண்களுடன், காதலியின் நினைவுகளுடன் சல்லாபம் செய்து கொண்டுருந்தான்.

இப்படி மோரிஸைக் கலங்கடித்த மொளனிகா லோதல் நகரத்தின் அற்புதமான அழகி. மருண்ட மானின் பார்வை, சுருண்ட கூந்தல், குழி விழும் கன்னங்கள், குழந்தை போன்ற முகம், அன்று அலர்ந்த ரோஜா மலரின் நிறம். யானையின் நீண்ட தந்தங்களைப் போல நிண்ட கைகளும், செந்தாமரை தண்டு போன்ற, பஞ்சினை ஒத்த அவள் விரல்கள். செம்மாங்கனி அவயங்கள். உடுக்கை போல இருக்கும் இடை என அவள் கவிஞர்கள் வர்ணிக்கும் பேரழகி. மொளனிகாவைப் பார்க்கும் யாரும் அவளுடன் பேசப் பிரியப் படுவார்கள். இனிய யாழின் இசை போன்ற அவளின், குரலில் பாடினால் மயங்காதவர் யாரும் இருக்க முடியாது. கொள்ளை அழகுச் செல்வங்கள் யாவற்றையும் இறைவன் அவளுக்கு அள்ளிக் கொடுத்து இருந்தான். இத்தனை அழகும் படைத்த இறைவன் எல்லாருக்கும் ஒரு குறையை வைப்பது போல அவளுக்கும் ஒரு குறையைக் கொடுத்தான்.அவளை ஏழ்மையில் பிறக்க வைத்தான். கடலில் மீன் பிடித்து, அதனை சந்தையில் விற்கும் குடும்பத்தில் பிறந்தவள்.. வறுமை என்பது அவர்களுக்குச் செந்தம். ஆனாலும் தன் ஒரே மகளை அது பாதிக்காமல்தான் அவளின் தந்தை வளர்த்து வந்தார். தந்தை பிடிக்கும் மீன்களைச் கடல்கரையில் விற்பது அவளின் தொழில். அனாலும் கண்ணியத்தையும், ஊரில் மிக நல்ல மரியாதையும், அவள் தந்தையின் செத்தாக இருந்தது. இப்படிப் பட்ட அழகியை மோரிஸ் கடல்கரையில்தான் சந்தித்தான். அவனுக்கும், இவளுக்கும் கடல்தான் வாழ்வு. சந்திக்கும் பொழுதுகள் அதிகம். அது காதலாகி,கனிந்து இருந்தது. மோரிஸும் தன் மனதைப் பறி கொடுத்து இருந்தான். மோரிஸைப் போலவே இன்னெருவனும் அவளின் அழகில் மயங்கி இருந்தான். அவன் தான் டைரிஸ். ஊர்க்காவல் தலைவன் அவன். அந்த லோதல் நகரத் தலைவரின் மகனும் கூட.

கட்டுமஸ்தான உடலும், முரட்டு முகமும்,செந்நிற விழிகளும் கொண்டவன் டைரிஸ், பெண்களும்,சண்டைகளும் அவனுக்குப் பொழுது போக்கும் சாதனங்கள். ஊர்த் தலைவரின் மகனான டைரிஸ்க்கு யவன அடிமைப் பெண்கள் அதிகம் என்றாலும், அவனுக்கு மொளனிகாவின் மீது தீராத மோகம் இருந்தது. அது அவன் மனதில் வன்மமாக மாறியது. அதிலும் மொளனிகா மோரிஸை விரும்புகின்றாள் என அறிந்ததும், அவன் இரத்த நாளங்களில் கோபம் கொப்பளித்தது. தனக்குக் கிடைக்காமல் போனாலும்,அவள் மோரிஸிக்குக் கிடைக்கக் கூடாது என்பதில் குறியாக இருந்தான். ஏற்கனவே கடல் அன்னைத் திருவிழாவில் நடை பெற்ற வீரப் போட்டிகளில் அவன் மோரிஸிடம் தேற்ற அனுபவம் இருந்ததால், நேரடியாக மோதப் பயந்து, சந்தர்ப்பத்திற்க்காகக் காத்துருந்தான்.















மரக்கலத்தின் மீது இருந்த மோரிஸ் தன் மொளனிக்காவிற்க்கு வாங்கிய மாலையைப் பார்த்த வண்ணம் இருந்தான். கிரேக்கத்தில் செய்த மாலை. தங்க சரிகைகளால் ஆன மாலை அது. இந்த மாலையை அணியும் மொளனிகாவின் அழகு எவ்வாறு இருக்கும் என்ற கற்பனையில் இருந்தான். அதே சமயத்தில் மொளனிகாவும் மோரிஸின் வருகையை எண்ணித் தூக்கத்தைத் தொலைத்து இருந்தாள். இவர்கள் இருவரும் காதலில் திளைத்த சிந்தனைகளுடன் இருக்ககையில் மோரிஸின் தந்தையோ, ஹராப்பாவின் பெரு வணிகரான யாஹுவின் மகளை மணமுடித்துத் தன் வியாபாரத்தைப் பெருக்கும் சிந்தனையில் இருந்தார். வணிகப் பயணம் முடித்து வரும் தன் மகனிடம் இது குறித்துப்பேச வேண்டும் என அவரும்,மொளனிகாவைப் பற்றிக் கூற வேண்டும் என்ற சிந்தனையில் மோரிஸும் இருந்தார்கள். அனால் காலம் வேறு சிந்தனைகளில் அவன் இருந்த மரக்கலம் போலவே அசைந்தாடிக் கொண்டு ஓடியது. தொடரும். நன்றி.

டிஸ்கி: அது என்னமோ தெரியலை, பதிவு போடலைன்னா பைத்தியம் பிடித்தது போல ஆகிவிடுகின்றது. இது பத்தி சிந்தித்துக் கொண்டு எழுதாமல் இருப்பதை வீட, எழுதிவிட்டு வேலையைப் பார்ப்பது பெஸ்ட் என்று தோன்றியதால், விடுப்பை நாலு நாளில் முடித்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன். இனி என் பதிவு அவஸ்த்தைகள் உங்களுக்குத் தொடரும். நன்றி.

Wednesday, February 24, 2010

சிந்து சமவெளியில் ஒருவன்

கதை நடக்கும் காலம்- சிந்து சமவெளி நாகரீக காலம்.
இடம்: லோதல்.
கதைக்கான கரு: கற்பனை.
கதைக்கான மூலம்: துளசி டீச்சரின் குஜராத் பயணத் தொடரில் வந்த ஒரு படம்.

அதிகாலைக் குளிரில் சூரிய உதயத்திற்க்காக காத்து இருந்தான் மோரிஸ், இருபத்தி இரண்டு வயது இளைஞன்,திடகாத்திரமான ஆறரை அடி உயர வாலிபன் அவன். செம்பொன் கலரில் கட்டுமஸ்தான தேகமும், வசீகரமான முகமும்,கூரிய நாசியும்,அடர்த்தியான தலைமுடியும் கொண்டவன். கடலில் அடிக்கடி பிராயாணம் செய்யும் தனிமை அவனுக்கு கூர்மையான பார்வையைக் கொடுத்தது. சிறிது சிரித்த, வீரம் கலர்ந்த முகம். ஹராப்பா,மொகஞ்சதாரோ மற்றும் லோதலின் இளம் பெண்களின் தூக்கத்தைக் கெடுத்தது என்றால் அது மிகையாகது. அவன் லோதல் நகரின் வணிகரின் மகன். நாலு கப்பல்களுக்குச் சொந்தக்காரன அவரின் ஒரே மகன். இயல்பாக சுதந்திர வேட்கையுள்ளவன் ஆதலால் கப்பல் பிரயாணத்தில் பல இடங்களையும்,பல்வேறு மக்களையும் சந்திக்கும் ஆவலில் அடிக்கடி அவர்கள் இன மக்களின் இடங்களுக்கு எல்லாம் சென்று வருவான். கிரேக்கத்திற்க்கும், சுமேரியாவிற்க்கும் செல்ல அவனது மனம் துடித்துக் கொண்டு இருந்தது. அதை வீட அதிகமாக அவன் மனம் இன்னேரு விஷயத்திற்க்காவும் அமைதி இழந்து இருந்தது.

ஆறு மாதங்கள் கடலிலும்,நதியிலும் கப்பல் பிரயாணம் செய்து, வணிகத்தை நல்லபடியாக முடித்து விட்டு, அணிகளும்,மணிகளும், முத்துக்கள், பவளங்கள், வெல்லம் மற்றும் தானியங்களாக வாங்கிக் குவித்து இருந்தான். யவனர்களின் குதிரைகள் மற்றும் யவண அடிமைகளும் அவன் கப்பலில் இருந்தன. யவண அடிமைப் பெண்கள் வாங்கும் எண்ணம் அவனுக்கு இல்லையாதலால், பணிக்கு மட்டும் பணிப் பெண்கள் அவனது கப்பலில் இருந்தனர். மாலைவேளைகளில் அந்தப் பெண்களின் பாட்டும், நடனமும் உற்சாகத்தைத் தருவதுக்குப் பதிலாக அவனது வேதனையை அதிகப் படுத்தியது.















மெல்ல உறக்கத்தைத் தொலைத்து கப்பலின் மேல் தளத்தில் இருந்து நட்சத்திரங்களைக் கொண்டு, திசையும், தூரத்தையும் அளக்கத் தொடங்கினான். இன்னமும் இரண்டு நாளில் கப்பல் நதியின் முகத்துவாரத்தை அடைந்து விடும். பின்னர் ஒரு பகல் பொழுதில் துறைமுகத்தை அடைந்து விடலாம். அது மட்டுமா எண்ணற்ற பெண்களின் கனவுக் கண்ணன் ஆன அவனின் கனவுக் கன்னியைக் கூடக் காணலாம். இந்த நினைப்பே அவனது சோகமான முகத்தில் ஒரு மந்தகாசமான புன்னகையைத் தோற்றுவித்தது. மெல்ல அலைகளையும் வானத்தையும் பார்த்தவனுக்கு நிலவு அவனின் காதலியின் முகம் போல தெரிந்தது. கண்களை மூடி ஒரு நிமிடம் அவளின் முகத்தைக் கற்பனை செய்தான். அவனையும் அறியாமல் மோரிஸின் அவன் வாய் முனுமுனுத்தது. " மொளனிகா" என்று. தொடரும்.

டிஸ்கி : இந்தக் கதை துளசி டீச்சரின் கட்டுரையில் வந்த ஒரு படத்தைக் கொண்டு எழுதப் பட்டது. இதற்க்காக டீச்சருக்கு எனது நன்றிகள்.

Thursday, November 12, 2009

அவன் தான் மனிதன் - நிறைவு

அத்தையின் மரணம் நடந்து சில வருடங்கள் கடந்தன. மைனரின் மகன் பெரியவன் ஆனான். அவருக்கு சாமியின் மூத்த மகளை மைனர் பெண் கேட்க, சாமியின் மகளுக்கும் விருப்பம் இல்லை. மறுபடியும் அந்த குடும்பத்துடன் சம்பந்தம் செய்ய சாமிக்கும் விருப்பம் இல்லை. மைனர் அரசுப் பணியாசிரியை ஒருவருக்குத் தன் மகனை மணம் செய்வித்தார். கொஞ்ச காலம் கழித்து, நல்ல வாட்ட சாட்டமான மைனருக்கு வந்தது இரத்தப் புற்று நேய். அந்தக் காலத்தில் புத்து வியாதிக்கு மருந்து கிடையாது. இப்போது செய்வது போல இரத்த மாற்று சிகிச்சையும் கிடையாது. மைனர் இரத்த வாந்தி எடுத்து இருமி, இருமிச் செத்தார். ஒரு குவளை தண்ணீர் குடித்தாலும் அதே அளவு இரத்த வாந்தி எடுப்பார். மிகவும் மெலிந்து, அமிழ்ந்து, படுத்த படுக்கையாய் பல நாட்கள் கஷ்டப் பட்டு இறந்தார்.

மைனரின் மகனும் நல்லவர். ஆனாலும் குடி அவரைக் கெடுத்தது. தன் சொத்துக்களில் பாதியைக் குடித்து அழித்தார். அவரின் மனைவி அவரிடம் இருந்து விலகிப்,பணியின் காரணமாக தன் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு பக்கத்தில் இருக்கும் பின்னலாடை நகரில் குடி பெயர்ந்தார். கொஞ்ச காலத்தில் அவரும் மறைந்தார். அவரின் மனைவி இந்த சொத்து வந்த கதை எல்லாம் கேள்விப் பட்டு, நிலங்கள் அனைத்தையும் விற்று விட்டு நகரில் குடியேறிவிட்டார். என் சித்தப்பாவும் பொன்னையாவிற்குச் சொத்துக்களை விற்றார். பாப்பா அத்தை மட்டும் தனது சகோதரனுடன் ஜமின் வீட்டில் வசித்து வந்தார். என் அப்பா அத்தையின் வருமானத்துக்காகத் தன் நிலங்களை பாப்பா அத்தையின் பராமரிப்பில் கொடுத்தார். அத்தையின் மறைவுக்குப் பின் பொன்னையனும் மறைய, அவரின் மகனுக்கு எங்கள் பங்கு நிலங்களை என் அம்மாவின் வற்புறுத்தலின் காரணமாய் விற்றார். இப்போது எல்லாரும் எல்லா சொத்துக்களும் விற்ற நிலையில் யாருமின்றி அந்த ஜமின் வீடு மட்டும் பூட்டி இருக்கின்றது.

என் தந்தைக்கு பிரச்சனைகள் வந்த போது எல்லாம், தன் தங்கை கனவில் வந்து ஆறுதல் கூறியதாக என் தாயிடம் சொல்லியுள்ளார். பல சமயங்களில் அவருக்கு கனவில் செய்தி சொல்லியுள்ளார். அவர் தனது 73 மூன்றாம் வயதில் இரட்டை ஹிரண்யா அறுவைச் சிகிச்சை நடந்தது. அப்போது அவருக்கு இரத்த அழுத்தம் தொடர்ந்து 180 முதல் 145 வரை இருந்தது. அவருக்கு உறங்க காம்போஸ் மருந்து டிரிப்ஸ் மூலம் கொடுக்கப் பட்டது. நானும் என் அண்ணாக்களும் அவர் உறக்கத்தில் அவர் கையை ஆட்டி விடாமல் பிடித்துக் கொண்டு இரவும் பகலும் கண்விழித்துக் காத்து இருந்தோம். அப்போது நான் ஒரு கையில் புத்தகமும், மறு கையில் அப்பாவின் கையையும் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தேன். அப்போது ஒரு ஹீம்ம்ம் என்று சத்தத்துடன் எழுவது போன்ற அசைவு அவரிடம் காணப் பட்டது. நான் பயத்தில் அப்பா, அப்பா என்று அவரை உலுக்க, அவர் கண் விழித்த அவர் சிரிப்புடன் என்னிடம் "அம்மா எங்க?" என்று கேட்டார். நான் வெளியில் அமர்ந்த அம்மாவை அழைக்க, என் அம்மாவிடம் எங்க அப்பா குழந்தையைப் போல சிரித்துக் கொண்டு சொன்னார். "கனவில் லஷ்மி வந்தாள்,அவள் என்னிடம் "அண்ணா நீ கவலைப் படாத உனக்கு இன்னமும் நாள் இருக்கு, நீ நல்லா இருப்பாய் என்று கூறிச் சென்றாள்" என்று முகமலர்ச்சியுடன் கூறினார்.அடுத்த இரு நாளில் அவர் பூரண குணம் பெற்று வீடு திரும்பினார்.

தன் பதிமூன்று வயதில் மணம் புரிந்து,பதினேட்டு வயதில் இல்லறம் தொடங்கிய சாமி. தொடர்ந்து 73 மூன்று ஆண்டுகள் என் தாயை விட்டு பத்து நாட்கள் கூட பிரிந்து இருந்ததில்லை. வீட்டின் அவரின் எல்லா வேளையும் அவரே செய்வார். எங்கள் வீட்டில் சாதம் சமைத்தவுடன், சாப்பிடுவதற்கு முன் அந்த சாதத்தை பெருமாளுக்கு நிவேதனம் செய்து,காக்கைக்கும் ஒரு பிடி வைத்து, பின்னர் சாப்பிடுவதுதான் வழக்கம். அதாலால் எங்கள் வீட்டில் தினசரி குளித்து விட்டுதான் சமைப்பது வழக்கம். அதுபோல குளித்து விட்டு பின் தண்ணீர் எடுப்பதும் வழக்கம். என் தந்தைதான் பெருமாளின் திருனாமங்கள் கூறியவாறு தண்ணீர் பிடிப்பார்.தண்ணீர் எடுத்த உடன் காப்பி குடித்து பின்னர் ஒரு மணிணேரம் பூஜையில் ஈடுபடுவது அவர் அன்றாட வழக்கு. நல்ல திடமான ஆரோக்கியத்துடன் தனது 89 வயது வரை வாழ்ந்த அவர், கடந்த 2008 ஆம் வருடம் ஆகஸ்டு மாதம் 7ஆம் தேதி காலை வழக்கம் போல நாராயணா, நாராயணா என்று உச்சரித்தவாறு குளித்த அவர் திருமண் என்று அழைக்கும் நாமம் இடுவதற்க்காக தலை நிமிர்ந்த அவர் தடுமாறி மயங்கினார். என் அம்மா அவருக்கு காப்பி எடுத்து வந்தவர் அதை மேஜையில் வைத்து விட்டு அவரை "என்னங்க" என்று தாங்கிப் பிடிக்க முடியாமல் அப்படியே படுக்க வைத்தார். அப்போது அவரை மருத்தவமனையில் சேர்க்க தலையில் ஸ்கேன் செய்ய வேண்டும் எனவும் கோவை அழைத்துச் செல்லவும் கூறினார்கள். கோவை பி எஸ் ஜீ மருத்துமனையில் அவருக்கு மூளையின் மத்திய நரம்பு மண்டல முக்கிய நரம்பான சென்ரல் வெரிக்குலர் நரம்பு வெடித்து மூளையில் மொத்தம் 16 இடங்களில் இரத்தம் கட்டியுள்ளதால் அவருக்கு மூளைச்சாவு ஏற்ப்பட்டுள்ளதாகவும், ஆனால் அவரின் உடல் உறுப்புகள் தொடர்ந்து செயல் புரிகின்றன. எப்போது மரணம் சம்பவிக்கும் எனத் தெரியாது என்றனர். வலி, வேதனை என்று எந்த உணர்வுமில்லாமல் கேமாவில் இருந்த அவருக்கு தூக்கத்தில் இருதய வலி வந்து மறுனாள் உயிரிழந்தார்.பதிமூன்று வயதில் ஆரம்பித்து 73 மூன்று ஆண்டுகள் மணவாழ்வில் அவருடன் சில நாட்கள் கூட பிரியாமல் வாழ்ந்த என் அம்மா இப்போது பேரன், பேத்தி என்று எங்களுடன் இருந்தாலும் வருத்ததுடன் இருக்கின்றார். ஒரு நல்ல மனிதரைப் பத்தி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டது எனக்கு மிக்க சந்தோசம். விடாது படித்து ஆதரவு அளித்த உங்கள் அனைவருக்கும் நன்றி. எனது அடுத்த விறு விறுப்பான அனுபவத் தொடர் வரும் செவ்வாய், கார்த்திகை முதல் நாள் அன்று தொடரும். அதுவும் அற்புதமான என் சொந்த வாழ்வில் நிகழ்ந்த அற்புதங்களைக் கொண்ட தொடர். அதற்க்கும் இது போன்ற ஆதரவு அளித்து உற்சாகப் படுத்துமாறு வேண்டி நன்றியுரைகின்றேன். நன்றி. சுபம்.

Wednesday, November 11, 2009

அவன் தான் மனிதன் - பாகம் 5

துரைசாமி தன் மகனுடன் வெளியேறிய பின்னர், ஜமினில் கேள்வி கேக்க யாருமில்லாமல் அத்தையின் அதிகாரம் தொடர்ந்தது. சொத்துக்கள் மற்றும் ஜமின் அவர் வசம் வந்தது. அவரும் தன் தம்பியை தன் இஷ்டப்படி ஆட்டிப் படைத்தார். இப்படியே சில வருடங்கள் கழிந்தன. எல்லாம் நல்ல படியாக போயிற்று. அப்போதுதான் மைனருக்கு ஒரு புது தொடர்பும், காதலும் அரும்பியது. சாதியக் கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த அந்நாளில் நல்ல அழகான உயரமான சிவந்த நிறமுடைய தனிமரமான மைனரின் விளையாட்டுக்களும் தொடந்தன. அப்போது அவரின் பார்வை ஒரு பாப்பா என்ற பெண்ணின் மீது விழுந்தது.

அந்த பெண்ணும் நல்ல உயரம், சிவந்த நிறம், அழகான குணவதி. ஆனாலும் இவரின் காதல் வலையில் விழுந்தார். காதல், உறவாய் மலர்ந்து மணக்கத் தொடங்கியது மணக்கும் மணமும், முத்திய கத்திரிக்காயும் கடைத்தெருவுக்கு வந்துதான் தீர வேண்டும் அல்லவா? அதுபோல ஊராருக்கும் தெரிய வந்தது. அந்த பெண் அந்தப் பகுதியின் ஆதிக்க சாதியைச் சார்ந்தவர். ஜமின் என்றாலும் மரியாதைக்குறிய பதவி என்றாலும் தங்களின் சாதியில் பெண்டாள வந்தவனை விடும் பழக்கம் அவர்களுக்கு இல்லை. எல்லாரும் ஒன்று கூடினார்கள். தடி அரிவாளுடன் ஜமினை முற்றுகையிட்டார்கள். மைனர் உள்ளே மாட்டிக் கொண்டார். வந்தால் வெட்டிவிடும் சூழ்னிலை. அத்தை அனைவரிடமும் கெஞ்சினாள், பரிதவித்தாள். அனைவரின் காலில் விழாத குறையாக மன்றாடினாள். தன் பையனை விட்டு விடுமாறு அழுதாள். ஊரார் " நீ என்னடி சொல்வது பஞ்சம் பொழைக்க வந்தவ. பெரிய அய்யரை வரச் சொல். அவரிடம் பேசுவேம் " என்றனர். தகவல் துரைசாமிக்குத் தெரியப் படுத்த துரைசாமி அவரின் மகன் சாமி மற்றும் தனது சகோதரகளுடன் போனார். மதியம் மூன்று மணிக்கு வீட்டுக்குள் மாட்டிய அவர்கள் ஆறு மணி வரை அஞ்சியும், கொஞ்சியும் வந்தனர். ஆறு மணிக்கு வந்தவர்களுடன் பஞ்சாயத்து இரவு ஏழு மணி வரை போனது. பின் பத்து மணி அளவில் ஏமாற்றிய பாப்பாவை மைனர் மணமுடித்து தன் வீட்டில் வைப்பது என்றும் தங்களின் பெண்ணுக்கு எதாவது என்றால் அதற்கு இவர்கள் தான் பொறுப்பு என்றும் முடிவு செய்து, வந்தவர்கள் கிளம்பிப் போனார்கள். இந்தக் கூத்துக்கள் அடங்க இரவு பதிணோரு மணி ஆனது.

இரவு படுத்த அத்தைக்கு உறக்கம் வரவில்லை, புரண்டு படுத்தாள், துடித்தாள், நேற்று வரை வணக்கம் போட்டவர்கள் எல்லாம் மாறி மாறித் திட்டினார்கள். எல்லாரின் காலில் விழாத குறையாக கெஞ்ச வைத்தார்கள். இனி அவளை யார் மதிப்பார்கள், எப்படி அழைப்பார்கள். கேலிப் பேசுவதும், கிண்டல் செய்வதுமாக மாறி விடும்.ஊராரின் மதிப்புப் போய் ஏளனம் மட்டும் மிஞ்சும். எப்படி நடமாடுவது, எப்படி வாழ்வது என்ற குழப்பம் அவளை வாட்டியது. யாருக்குத் துன்பம் செய்தேமே, யாரை விரட்டினமே இன்று அவர்களால் உயிர்ப் பிச்சை அடைந்தை அவளால் தங்கிக் கொள்ள இயலவில்லை. புழுங்கிச் செத்தாள். ஊராரின் பேச்சுக்களும், மிரட்டல்களும், இவரின் கெஞ்சல்களும் மாறி மாறி அவளை உறங்க விடாமல் செய்தது. இன்று வரை அவளின் கட்டுப் பாட்டில் இருந்த ஜமின் வீடு நாளை அந்தப் பெண்ணின் கட்டுப் பாட்டில், சொந்த ஊரில் தமது மக்களின் உதவியுடன் இருக்கும் அவள், தன்னை மதிப்பாளா? அவளுக்கு கட்டுப்பட்டு நான் நடக்க வேண்டுமா? என்று அவள் மனம் தணலில் வெந்த புழுவைப் போல துடித்தது. இறுதியாக ஒரு முடிவு செய்தாள். அது.

தான் யாரைக் கொடுமைப் படுத்தினாளே. எப்படி எல்லாம் சித்தர வதை செய்து லஷ்மியை கிணற்றில் தள்ளினளே. அந்தக் கிணற்றில் அதிகாலை ஜந்து மணிக்கு விழுந்து செத்தாள். அழுவதற்கும், பிணத்தை எடுக்க ஆளில்லாமல் பக்கத்து ஊரில் இருந்து அழைத்து வந்தனர். அவள் மரணத்திற்கு ஊரார் ஒத்துழைக்க மறுத்தனர். பின் ஒரு வழியாக அவளின் கதையும் முடிந்தது. அதன் பின் பாப்பாவைத் திருமணம் செய்த மைனர் பாப்பாவுடனும், தன் புதல்வனுடம் குடித்தனம் செய்தார். நாங்கள் எல்லாம் பாப்பா அத்தை என்று அன்புடன் அழைத்து ஏற்றுக் கொண்டேம். அவரும் எங்கள் வீட்டினருடன் அன்பாய் பழகி வந்தார். ஆனாலும் எப்ப அந்த கிராமம் போனாலும் இரத்த அழுத்தம் அதிகம் ஆகி மயங்கி விடுவதால், எங்க அப்பாவை அனுப்புவதை தவிர்த்தேம். வருடம் ஒரு முறை அங்கு சென்று எங்களின் கிராம கன்னிமார் சாமியை வழிபடுபது வழக்கம். அப்போது மட்டும் என் அப்பா அந்த தோட்ட கிணற்றடியில் சிறிது நேரம் அமர்வார். ஆனாலும் ஜமின் வீட்டுக்குள் போக மாட்டார். எனது நாற்பது அண்டு அகவையில் நான் இருமுறை மட்டும் இந்த ஜமினுக்கும், ஒரே ஒருமுறை மட்டும் பாப்பா அத்தையின் அழைப்பின், அன்பின் பேரில் அந்த வீட்டுக்குள் சென்றேன். இன்னமும் வரும் தொடரும் நன்றி.

Tuesday, November 10, 2009

அவன் தான் மனிதன் - பாகம் 4

சாமியின் பெரியப்பா மிகவும் கண்டிப்பானவர், அவரின் உயரமும், கடினமான கட்டைக்குரலும் அதட்டும் தொனியும், அவரை மிரட்சியுடன் பார்க்க வைக்கும், படிப்பில் சாமி குறைந்தால் அவர் மிகவும் திட்டுவார். அதுபோல வரதராஜனுக்கும் நிறைய கண்டிப்புக்கள் அவர் தந்தையிடம். ஆகவே நண்பர்கள் இருவரும் கூடிப் பேசி, இதில் இருந்து விடுபட வீட்டை விட்டு ஓடுவது என்று முடிவு செய்தார்கள். அதன்படி பழனிக்கு ஓடிப் போய்விட்டார்கள். அங்கு ஒரு பொழுதைக் கழித்த அவர்கள் பசியில் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், ஒரு ஓட்டலில் சாப்பாடு மற்றும் வேலை கேட்டார்கள். அந்த கடையின் உரிமையாளர், உங்களைப் பார்த்தால் பெரிய இடத்து பசங்க மாதிரி தெரியறிங்க, ஆதலால் டேபிள் துடைப்பது மற்றும் தட்டு கழுவும் வேலை தராமல், சாமிக்கு சப்பளையர் வேலையும், வரதராஜனுக்கு கணக்கு மற்றும் நிர்வாகமும் தந்தார். நண்பர்கள் இருவரும் சந்தோசமாகச் சில நாள்கள் கழித்தனர். இதில் சாமிக்கு பெரியம்மாவும், வரதராஜனுக்கு அம்மாவின் நினைவும் வந்துவிட, திரும்பிப் போக முடியாமல் தவித்தனர். போனால் அடி விழுகும் என்ற பயம். அவர்களை அவர்களின் வீட்டுப் பெரியோர்களும் தேடி வந்தனர்.

இப்படி சில நாள் கழிகையில் ஒரு நாள் பழனிக்கு வந்த உறவினர் ஒருவர் இவர்களைப் பார்த்துவிட்டுச் சத்தமில்லாமல் தாராபுரத்திற்கு தகவல் கொடுத்தார். அவர்களும் வந்து அழைத்துச் சென்றனர். பசங்களுக்கு நல்லாப் பாடம் கொடுத்துப் பஞ்சாயத்து ஆரம்பம் ஆனது. அப்போது இருவரும் பத்தாவது முடித்ததால், அவர்கள் இருவரையும் பியுஸி படிக்க வைக்க காடையூர் ஸ்ரீனிவாசன் என்ற இவர்களின் மாமா அழைத்துச் சென்றார். காடையூர் ஸ்ரீனிவாசனும் கண்டிப்பானவர், ஆனால் அன்பாலும், நைச்சியமாகவும் பேசித் திருத்துவார். அவரின் வீட்டில் பல உறவினர்கள் தங்கி காங்கயத்தில் படித்தனர். இவர்கள் இருவருக்கும் சந்தோசமாக பொழுது போயிற்று. பியூஸி முடித்தவுடன் இவர்கள் இருவரும் தமிழ் நாடு தேர்வானையத் தேர்வும் எழுதி தகுதி பெற்றார்கள். சாமிக்கு கல்வித்துறையிலும், வரதராஜனுக்கு நெடுஞ்சாலைத்துறையிலும் வேலை கிடைத்தது.


இவர்களை இப்படியே விட்டால் சரிப்படாது என்று நினைத்த பெரியோர்கள் பதிமூன்று வயது சாமிக்கு லஷ்மி என்ற எட்டு வயது சிவந்த அழகான பெண்ணையும், வரதராஜனுக்கும் நண்பனைப் போலவே லஷ்மி என்ற மற்றேர் பெண்ணையும் திருமணம் செய்வித்தார்கள். முதலில் கொள்ளேகாலில் பணிபுரிந்த சாமி, பின் சொந்த ஊரான தாராபுரத்திற்கு பணிமாற்றி வந்தார். சாமியும், வரதராஜனும் இறுதி வரை ஒரே தெருவில் தங்களின் லஷ்மிகளுடன் குடியிருந்தார்கள். சாமி தன் தம்பியை ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்த்து, அவனுக்கு வாத்தியார் வேலையும் வாங்கிக் கொடுத்து, மணம் செய்வித்து, பின் தன் வீட்டின் பின்னால் அவருக்கு ஒரு சிறிய வீடும் கட்டிக் கொடுத்தார். சாமிக்கு அழகான மூன்று பெண்களும், நல்ல ஜந்து பசங்களும் பிறந்தார்கள். இப்படியாக சாமி வீடு நிறைய குழந்தைகளும், மனம் நிறைய அன்பும், மகிழ்ச்சியுமாக வாழ்வைக் கழித்தான். சாமியின் இளைய, கடைசி மகன் மட்டும் கொஞ்சம் பீலா பார்ட்டி, அவன் பித்தனின் வாக்கு என்ற பிளாக் எழுதி எல்லாரையும் இம்சை செய்வான். ஆம் தோழர் மற்றும் தோழிகளே! இந்த கதையின் நாயகன் சாமி என்பவர் எனது தந்தை திருமலைசாமி அய்யங்கார். இறந்த லஷ்மி எனது சொந்த அத்தை. எனது தாத்தா துரைசாமி என்னும் துரைசாமி அய்யங்கார். மணி எனது சித்தப்பா. வரதராஜன் என்பர் மாமா, அவர் சந்தன முல்லை மற்றும் மேனகா சத்தியாவின் பதிவுகளில் பின்னுட்டம் இடும் பத்து என்னும் பத்மஜா. எனது சகோதரி மகளும், எனது நல்ல நண்பியுமான அவளின் தாத்தா.

இது என் அப்பாவின் கதை. என் அப்பா என்னைப் பெறுத்தவரை ஒரு நல்ல மனிதர். தன்னால் இயன்ற உதவிகளை தன்னை நாடி வருவேர்க்கு செய்யும் மனப்பான்மையுடையர். காசு பணத்திற்க்கும்,சொத்துசுகங்களுக்கு ஆட்படாமல் இறுதி வரை வாழ்ந்தவர். அவரைப் பற்றியும், அவர் அடுத்தவர்க்கு செய்த உதவிகளையும், எங்களை அன்பாய் வளர்த்த விதமும் பல பதிவுகளில் போடலாம். ஆனால் அது சுய புராணம் ஆகிவிடும். எனக்கு இத்துடன் சுபம் என்றுதான் போட ஆசை. ஆனால் சில விசயங்களைப் பகிராமல் போனால் இந்த கட்டுரையின் நேக்கம் அடிபட்டு விடும். ஆதலால் நான் சிலவற்றைக் கூற ஆசைப் படுகின்றேன். ஆதலால் இனி வரும் சம்பவங்களையும் நீங்கள் படித்தால் தான் பாவமும், பழியும் என்ன செய்யும் என்பதை அறிய முடியும். தங்களின் ஆதரவுடன் மீண்டும் நாம் இனி குருப்பனாய்க்கன் பாளையம் போவேம். தொடரும்..... நன்றி.

டிஸ்கி : நான் என் அத்தையைப் பற்றி பத்மாஜாவுடன் பேச, அவள்தான் இதை கதையாக பதிவு இடுமாறு என்னிடம் கூறினாள். அவளுக்கும் எனது நன்றிகள்.

Monday, November 9, 2009

அவன் தான் மனிதன் - பாகம் 3

கிணற்றைப் பயமுடன் பார்த்த லஷ்மி ஒரு காரியம் செய்தாள், அப்போது ஒரு நிமிடம் தன் அண்ணன் சாமியை நினைத்து அழுத அவள், தன் கால் வரை தொங்கும் தன் அழகான கூந்தலை எடுத்து தன் தலையைச் சுற்றி மூன்று சுற்றுக்கள் சுற்றி, அது அவிழ்ந்து விடாமல் முடிச்சும் போட்ட மறு நிமிடம் கிணற்றில் குதித்து விட்டாள். குளத்திற்க்கு துவைக்கப் போய் இரண்டு மணி நேரமாக வரவில்லை என்று அத்தை தோட்டக்காரப் பொன்னையன் என்ற சிறுவனைப் போய்ப் பார்க்குமாறு அனுப்பினாள். பொன்னன் குளத்தில் காணது தேட, அவன் கிணற்றடி மேல் இருக்கும் துணி மூட்டையைப் பார்த்தான். அங்கு வந்த அவன் கிணற்றில் மிதக்கும் லஷ்மியின் பிணத்தைப் பார்த்ததும் " அம்மா! சின்னம்மா செத்துப் போய்ட்டாங்க" என்று கத்திக் கொண்டு ஓடினான். அவன் அலறலைக் கேட்ட ஊராரும் தோட்டத்திற்கு ஓடிப் போய்ப் பார்த்தார்கள். அங்கு அழகிய லஷ்மி பச்சையான கிணற்றில் தங்கமாக மிதந்து கொண்டுயிருந்தாள், அவர்களின் அன்பான லஷ்மி அவர்களையும், அவளின் பாசமுள்ள அண்ணன் சாமியையும், தம்பி மணியையும் விட்டுப் போய்விட்டாள். அவள் கொடுமைகளுக்கு எல்லாம் ஒரு விடுதலை கிடைத்தது.

பின் அது ஜமின் வீடு மற்றும் கர்ணத்தின் வீடு என்பதால் அங்கு தாசில்தார் துரையும்(வெள்ளைக்காரர்), நகர காவல் ஆய்வாளரும் வந்துவிட்டனர்.ஊரார் அவர்களிடம் கொடுமைகளைப் பத்தி புகார் செய்தனர். ஆனால் வெங்கடராமன் அவர்களை சமாதானம் செய்தான். சாமியோ தங்கையின் மரணம் பொறுக்காமல் மயங்கி விழுந்தவன் பேச வார்த்தைகள் இல்லாமல் பித்தம் பிடித்தவன் போல் ஆனான். அவன் உறைந்து மரமாய் நின்றான். அப்போது ஒரு பெண்மணியை விட்டு உடம்பை பரிசேதிப்பது என்று முடிவு ஆனது. அதன்படி பொன்னம்மா என்ற உறவுக்கார பெண் ஒருவர் லஷ்மின் கீழ் ஆடைகளை விலக்கிப் பார்த்தாள். கால் எல்லாம் புளிய விளாரால் அடிக்கப் பட்டு ரணகளமாய் இருந்தது. தொடையில் சூடு போட்ட அடையாளமும் இருந்தது. ஆனால் உறவினர்களும், மைனரும் நடந்தது நடந்து போச்சு, இனிச் சொல்லி என்ன பயன் என்றும், பொன்னம்மாவைக் காயம் ஏதும் இல்லை என்று கூறச் சொல்லி வற்புறுத்தினார்கள். அவர்களின் சொல்லுக்குக் கட்டுப் பட்ட பொன்னம்மாவும் லஷ்மியின் உடலில் காயம் எதும் இல்லை என்று சாட்சி கூற, லஷ்மியின் மரணம் தற்கொலை என்று மைனரின் செல்வாக்கால் மறைக்கப் பட்டது. குளிக்க மஞ்சள் கிடைக்காத லஷ்மியின் உடல் மாலைகளும், மலர்களும் போட்டு அழகாய் நடுக்கூடத்தில் கிடத்தப்பட்டு இருந்தது. சாமி தன் தங்கையை பார்த்துப் பார்த்து கதறி அழுதான். பழனியில் சுற்றிய அவளின் தந்தைக்கு தகவல் தந்து அவர் வருவதற்க்குள் அவளின் பிணமும் எரிக்கப் பட்டுவிட்டது. சிறுவர்களையும் எதுவும் கூறக் கூடாது என்றும் மிரட்டப் பட்டனர்.

சாமி முற்றிலும் செயல் இழந்து போனான், அவன் என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் திக்பிரமை அடைந்தவன் போல ஆனான். திரும்பி வந்த துரைசாமி கத்திக் கூச்சல் போட்டும், நிலைமை கைமீறிப் போய்விட்டது. மைனர் செல்வாக்கில், துரைசாமியாலும் ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை.
சொத்துக்களைக் கேக்க 25 ஏக்கரா காட்டில் 8 ஏக்கராவும், 20 ஏக்கரா தோட்டத்தில் 8 ஏக்கராவும், ஜமின் வீட்டில் குதிரை மற்றும் மாடுகள் கட்டும் காலியிடமும் இவர்கள் பங்குகாக தரப்பட்டது. துரைசாமியின் பெரிய அண்ணன் சித்ராவுத்தன் பாளையம் கர்ணம் அவர்களின் வீடு தாராபுரத்தில் இருந்தது, அதன் பக்கத்தில் துரைசாமிக்கும் ஒரு காலியிடம் இருந்தது, அங்கு ஒரு வீடு கட்டி, அங்கு வந்துவிடுமாறு சொல்ல துரைசாமியும் இனி சொத்துக்கள் தனக்கு தேவை இல்லை, நான் வாழ்ந்து காட்டுகின்றேன் என்று அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டு தன் இரு மகன்களுடன் தாராபுரம் வந்தார். வந்தவருக்கு அந்த தாசில்தார் துரை அவர் பழைய கர்ணம் வேலை சிறப்பாக செய்ததால் குண்டடம் கிராம கர்ணம் வேலை கொடுத்தார். தாராபுரத்தில் தன் கையாலயே செம்மண்ணும் செங்கலும் கொண்டு ஒரு சின்ன வீட்டைக் கட்டி அதில் மகன்களுடன் வசிக்க ஆரம்பித்தார். சாமியும், மணியும் தாராபுரத்தில் படிக்க ஆரம்பித்தனர். தோட்டமும் காடும் பொன்னையனிடம் குத்தைக்கு கொடுத்து, இவர்கள் குருப்பனாய்கன் பாளையம் போவதைத் தவிர்த்தனர்.

அத்தைக்காரி இந்த சத்தம் சந்தடி எல்லாம் அடங்கியவுடன் தன் மகனுக்கு இன்னேரு இடத்தில் இருந்து மணமுடித்தார். அவர்களின் வாழ்வும் நன்றாக போயிற்று. வந்த மணமகளும் மைனருடன் குடும்பம் நடத்தி வந்தாள். அவர்களின் இல்லறத்தின் சான்றாக வந்தவளும் ஒரு நல்ல ஆண்மகவைப் பெற்றுக் கொடுத்துவிட்டு பிரசவத்தில் இறந்து போனாள். மைனர் மறுபடியும் தனிமரமானார்.

தாராபுரம் வந்த சாமி அந்த தெரு முழுதும் தன் உறவினர்கள் ஆதலால் நடந்ததை கொஞ்சம் மறந்து படிப்பில் கவனம் செலுத்தினார். துரைசாமி குண்டடம் சென்றுவிட்டதால் பெரியப்பாவும் சித்தராவுத்தன் பாளயம் கர்ணமும் ஆன அவர்களின் வீட்டில் சென்று படிக்க ஆரம்பித்தான். அப்போது குழந்தை இல்லாத அவர்கள் சாமியையும் மணியையும் தங்களின் குழந்தைகளாக பாவித்தனர். பெரியம்மா சாமியிடம் அளவு கடந்த பிரியம் வைத்து இருந்தாள். அப்போது அவர்கள் கர்ப்பமும் தரிக்க, சாமி தங்களின் வீட்டுக்கு வந்த நேரம்தான் குழந்தை வந்தது என்று ஆனந்தப் பட்டு, சாமியை ஒரு நிமிடம் கூடப் பிரியாமல் இருந்தாள். இப்படியாக சாமியின் வாழ்க்கை போயிற்று. அப்போது அந்த தெருவில் இருந்த காரத்தொழுவு கர்ணம் மகன் வரதராஜன் என்பரும் சாமியின் நண்பர் ஆனார். இந்த வரதராஜனுக்கு நகைச்சுவை என்பது கைவந்த கலை. அவர் பத்து நிமிடம் பேசினால் அத்தனை நிமிடமும் அங்கு உள்ளவர்கள் கண்டிப்பாய்ச் சிரிப்பார்கள். அவருடன் இணைந்ததால் சாமியும் பழைய கவலைகளை மறந்து வரதராஜனுடன் நட்பாய் இருந்தான். எங்கு சென்றாலும் இருவரும் ஒன்றாய் இணைந்து இருந்தனர். மெல்ல சாமியின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி பிறக்கலாயிற்று. ஆனாலும் அதிலும் வரதராஜனுக்கும், சாமிக்கும் ஒரு குறை இருந்தது அது...... தொடரும்.


டிஸ்கி : இந்த பதிவைத் திருத்திக் கொடுத்த எனது சகோதரி மகள் மற்றும் என்னை ஊக்குவிக்கும் நண்பி பத்து என்னும் பத்மஜாவிற்கு நன்றி.

Friday, November 6, 2009

அவன் தான் மனிதன் - பாகம் 2

சாமி தன் தங்கையின் மீது உயிரையே வைத்திருந்தது போன்று அவன் தங்கை லஷ்மியும் அண்ணனிடத்தில் அளவற்ற பாசம் வைத்திருந்தாள். தம்பி பிறந்தவுடன் தாயை இழந்த அபலையான அவள் இப்போது தந்தையும் உடன் இல்லாமல், கனவனின் அன்பும் இல்லாமல், தான் பிறந்த வீட்டிலேயே ஒரு வேலைக்காரி போல கஷ்டப்பட்டாள். அனாதரவாக மூன்று குழந்தைகளும் பரிதவித்தனர். விதவையாக, ஆதரவற்றவாளக,தன் மகனுடன் பிழைக்க வந்த துரைசாமியின் சகோதரி ஜமிந்தாரினியாக அனைவரையும் ஆட்டிப் படைத்து வந்தாள். பூப்பெய்தா சிறுமியான லஷ்மி இளம்வயது(எட்டு) திருமணம் காரணமாக வாழ்க்கையும் புரியாமல் துன்பத்தில் தத்தளித்தாள். அவளின் ஒரே ஆதரவு தன் அண்ணன் சாமிதான். ஆனாலும் சாமி பத்து வயது சிறுவன் என்ன செய்வான் பாவம். அத்தனை கொடுமைகளையும் தாங்கிக் கொள்வதை வீட.

இந்த இடத்தில் நான் லஷ்மியைப் பற்றிக் கூறவேண்டும். நல்ல மஞ்சள் அழகி. நல்ல களையான முகம். மஞ்சள் நிறத்தில் தங்க விக்கிரகம் போல இருப்பாள். எட்டு வயது என்றாலும் பொறுமை, புன்னகை இரண்டும்தான் அவள் அழகைக் கூட்டியது. லஷ்மியின் தலைமுடிதான் அந்த ஊரில் பிரசித்தம். அந்த கிராமத்தில் இருக்கும் அத்தனை பெண்களும் அவளின் முடியைத் தொட்டுப் பார்க்க ஆசைப்படுவார்கள். ஆம், அடர்த்தியாக, அவள் முழங்கால் வரை நீண்டு தொங்கும் ஜடை. லஷ்மிக்கு பேரழகைக் கொடுக்கும். குணத்திலும் அவள் அழகுதான். அனால் விதி அவள் வாழ்க்கையைத்தான் அழகில்லாமல் செய்து விட்டது. லஷ்மியின் மாமியார் கொடுமை நாளுக்கு நாள் அதிகமாகியது. அவள் கிட்டத்தட்ட ஒரு பணப் பேயாக மாறியிருந்தாள். அதிகாரமும் ஆணவமும் அவளை அரக்கியாய் மாற்றியது.

இத்தனைக்கும் சொந்த அத்தைதான், ஆனால் சொத்தும், ஜமின் அந்தஸ்த்தும் அவரின் மனதை மாற்றியிருந்தது. எந்த ஒரு நல்ல பெண்ணையும் கெடுக்கும் பகட்டும், பணமும் அவர் மனதையும் கெடுத்து வைத்திருந்தது. அவள் மனம் சொத்தின் மீது உள்ள ஆசை காரணமாய் இறுகி கல்லாய்ப் போனது. பொழுது விடிவதில் இருந்து இரவு வரை லஷ்மியிடம் அவள் அதிகாரம் கொடி கட்டிப் பறந்தது. தன் கடந்த கால வாழ்க்கையை நினைக்காமல், கிடைத்ததை உறுதி செய்வதில் மும்மரமாய் இருந்தாள். குழந்தைகளை பாடாய் படுத்தினாள். ஊரில் கிடைத்த மரியாதையும், ஜமின் அந்தஸ்த்தும் அவளை திமிராகவும், ஒரு பெரும் ஆணவக்காரியாயும் மாற்றித் தற்பெருமை கொள்ள வைத்துருந்தது. கால்கள் நிலை கொள்ளாமல் ஆலைந்து கொண்டிருந்தாள்.

லஷ்மியின் வேதனைகளும், சாமிக்கு நடக்கும் கொடுமைகளும் நாளுக்கு நாள் அதிகம் ஆகிக் கொண்டியிருந்தது. சாமி படும் கஸ்டங்களைப் பார்த்து அவள் அதிக வேதனைப் பட்டாள். நம்மால்தான் அண்ணன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகின்றார். நாம் இல்லாமல் இருந்தால் அவருக்கு இவ்வளவு கஷ்டம் இருக்காது என்று நினைக்கவும் ஆரம்பித்தாள். சாமி அவளுக்கு ஆறுதாலாய் பேசி அன்பாய் இருந்தான்.கடைசித் தம்பி மணி விவரம் புரியாத ஆறு வயது சிறுவனாய் இருந்தான். காலம் இப்படிப் போகையில் ஒரு நாள் காலையில் சாமியும், மணியும் பள்ளிக்குச் சென்று விட்டனர். லஷ்மி குளத்தில் குளிக்கப் போவதற்க்காக தன் மாமியாரிடம்(அத்தை) குளிப்பதற்காக மஞ்சள் கேட்டாள். ஏற்கனவே அவள் அழகில் பொறாமையும், எங்கே தன் பையனை அவள் சொல்படி கேட்க வைத்து விடுவாளோ என்ற பயத்தில் இருந்த அவளின் மாமியார். ஆமா நீ கெட்ட கேட்டுக்கு மஞ்சக்கிழங்குதான் வேணுமாக்கும் என்று கூறி அவள் கையில் வைத்துருந்த பித்தளை சொம்பால் நங்க் என்று லஷ்மியின் தலையில் அடித்தார். போடி போய் மண்ணைத் தோய்த்துக் குளி என்று கூறி அனுப்பி விட்டாள். அதுவும் பத்தாமல் துவைக்க ஒரு மூட்டை துணிகளையும் கொடுத்தாள்.

வலியுடன் வந்த லஷ்மி குளத்தின் கரையில் சிந்தைனையில் அமர்ந்தவள், தம்பி பிறந்தவுடன் இறந்த அம்மா, தன்னையும் கூட்டிப் போயிருக்க கூடாதா என்று கண்ணீர் சிந்தினாள். தன்னால்தான் அண்ணா, மற்றும் தம்பிக்கும் கஷ்டம்,தான் இல்லாவிட்டால் அவர்கள் இங்கிருந்து போய்ப் பிழைத்துக் கொள்வார்கள் அல்லது அப்பாவைத் தேடிப் போவார்கள் என்ற முடிவுடன் எழுந்தாள். அங்கு அவர்களின் தோட்டத்தில் உள்ள ஆழமான கிணற்றில் விழுந்து உயிரை விடுவது என்று முடிவு செய்தாள். அவள் தோட்டக் கிணற்றில் சென்று பார்க்கும் போது அது மிக ஆழமாக, பெரியதாக பயத்தை தந்தது. பச்சைப் பசேல் என்று அகன்று, விரிந்த அந்த கிணறு அவளை மிகவும் பயப்படுத்தியது.என்ன செய்வது, உயிரை விடுவதா வேண்டாமா என்று தயங்கி நின்றாள். கிணற்றைப் பார்த்தால் பயமகவும் உள்ளது என்ற குழப்பத்தில் பரிதவித்தாள். எட்டு வயது சிறுமி கொடுமைகள் துரத்தினாலும், பயம் அவள் உயிரைப் போக்கிக் கொள்ளத் தடையாய் இருந்தது. தயங்கிக் கிணற்றின் மேட்டில் நின்றாள். அப்போது அவள் ....... தொடரும் நன்றி.

டிஸ்கி: என் கண்களில் கண்ணிர் அரும்பியதால் தொடர்ந்து எழுத முடியவில்லை. மன்னிக்கவும், மீதி திங்கட்கிழமை எழுதுகின்றேன்.

Thursday, November 5, 2009

அவன் தான் மனிதன்

ஒரு நல்ல மனிதரின் கதை இது, இந்த கதையில் வரும் அனைத்து சம்பங்களும் உண்மை என அடித்து ஆனித்தரமாக கூறுகின்றேன். அடுத்துக் கெடுப்பது, அடுத்தவர் சொத்தை திருடுவது போன்ற செயல்கள் முடிவில் தீமை தரும் என்பது இந்த கதையின் பாடம். கதையின் முடிவில் நான் பல உண்மைகளைக் கூற உள்ளேன். படியுங்கள். கதை நடக்கும் காலம் 1930.

அந்த அதிகாலை நேரம் ஆதவன் சேம்பலுடன் வரலமா,வேண்டாமா என யேசிக்கும் போது, அந்த ஜமின் வீட்டின் திண்ணையில் தூங்கிக் கொண்டுருந்த சாமி மெல்ல கண் விழித்தான். விடியப் போகின்றது,எழா விட்டால் மாமா அடிப்பார் என்று எழுந்தான். எழுந்தவன் பக்கத்தில் தூங்கிய தம்பி மணியையும் எழுப்பினான். தொழுவத்திற்க்குப் போய், மாட்டுக்காரனை எழுப்பி பால் கறக்கச் சொல்லனும்,தோட்டத்திற்க்குப் போய்த் தண்ணீர் பாய்ச்ச சொல்லனும். திரும்பி வந்து பள்ளிக்குப் போகனும் என்று சாமியின் வேலை முறைகள் நினைவுக்கு வந்தது. மெல்ல எழுந்து கினற்றடிக்குப் பல் தேய்க்கப் போனான். காலைக்கடன் முடிந்ததும் தொழுவத்திற்க்குப் போனான். பாலை கறந்து தங்கையிடம் கொடுத்தால்தான் காபி கிடைக்கும். தூங்கும் மாட்டுக்காரனை எழுப்பி பால் கறக்கச் சொன்னான்.
இத்தனைக்கும் சாமிக்கு வயது பத்துதான். இந்த சாமிதான் நம் கதையின் கதானாயகன்.

இந்த ஊர் குருப்பனாய்க்கன் பாளையம் என்ற குக்கிராமம், இந்த கிராமத்தின் ஜமின், மணியம், கர்ணம் என்று இருந்த வெங்கடராமன் என்னும் மைனர்தான் சாமியின் மாமா. சாமியின் தங்கையைத்தான் அவர் மணந்து இருந்தார். உண்மையில் சாமிதான் அந்த ஜமினின் வாரிசு. அத்தனை சொத்துக்களும் சாமிக்குத்தான் சொந்தம். சாமியின் தம்பி பிறந்த போது அவன் தாய் பிரசவத்தில் இறந்து விட, சாமியின் அப்பா துரைசாமி வாழ்க்கையை வெறுத்தவர் ஆனார்.உலக பிடிப்பு இல்லாமல் வாழ்ந்த அவர் தன் பெண்ணிற்க்கு எட்டு வயது ஆகும் போது அவளை தன் விதவை சகோதரியின் மகன் வெங்கடராமனுக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்து,சொத்துக்களுக்கு அவர்களை காப்பாளர்களாக வைத்துவிட்டு தேசாந்திரம் போய் விட்டார். சாமியின் தந்தையிடம் நல்லவர்களாக நடித்த அவர்கள் நாளடைவில் குழந்தைகளைக் கொடுமைப் படுத்த ஆரம்பித்தனர். நல்லா வேலை வாங்குவார்கள். இடையில் சாமியிடம் சொத்துக்களை எழுதிக் கேட்டு, சாமியையும், அவன் தம்பி தங்கைகளையும் அடிப்பார்கள். குதிரை சவுக்கு, புளிய விளார், பிரம்புக்குச்சி என்று கையில் கிடைப்பதில் அடிப்பார்கள். சாமியும் தனது தங்கைக்காக இத்தனையும் பொறுத்துக் கொண்டார்.

மாமா வெங்கடராமன் நல்ல உயரம்,சிவந்த நிறம், அழகாய் ஆடை அணிபவர். ஊர் மக்கள் அவரை மைனர் என்றுதான் அழைப்பார்கள். ஒரு குதிரை வண்டியும், இரண்டு சராட்டு வண்டியும் இருந்தது. குதிரை வண்டியில் சாமியின் அத்தையும், சராட்டு வண்டியில் மைனரும் பயணம் செய்வார்கள். இன்னேரு வண்டியில் தான் தினமும் சாமி பள்ளிக்குப் போய் படித்து வந்தான். சாமி தன் தங்கையின் மீது அளவு கடந்த பாசம் வைத்து இருந்தான். அவளுக்காக தான் படும் எல்லாக் கஷ்டங்களையும் பொறுத்துக் கொண்டான். சாமி நல்லவன், யாருக்கு கஷ்டம் என்றாலும் வலிந்து போய் உதவி செய்வான். எல்லாருடனும் அன்பாய் சிரித்துப் பேசிப் பழகுவான். அந்த ஊர் மக்களும் ஜமினின் வாரிசு என்பதாலும், நல்ல பையன் என்பதாலும், சாமியின் மீது உயிரை வைத்து இருந்தாலும் மைனருக்கு பயந்து எதும் பேசாமல் இருந்தனர். அப்போது ஒரு நாள்...... தொடரும்.

எனது முதல் கதை இது. அலேசனைகளை வரவேற்கின்றேன். ஆதரவும் கருத்துக்களையும் கூறவும். நன்றி.