Showing posts with label மொக்கை. Show all posts
Showing posts with label மொக்கை. Show all posts

Friday, April 23, 2010

அய்யாவாவது ஆட்டுகுட்டியாவது













நான் அடி வாங்கின கதையைக் கேட்டீர்கள், நான் வாத்தியாரிடம் அடி வாங்கிய நிகழ்வு இது ஒன்றுதான். நான் ரொம்ப சமர்த்து என்பதால் (அட நம்புங்கப்பா) இதுக்கு அப்புறமும்,சரி முன்னரும் சரி, அடி வாங்கியதில்லை. இன்னேரு சம்பவம் என் பள்ளி நாளில் என் எச்சரிக்கை மீறியதால் ஒருத்தன் தர்ம அடி வாங்கிய சம்பவம் இது. அடுத்தவன் அடி வாங்கியதையும் சொன்னால் தானே நமக்கு ஒரு ஆறுதல்.

எங்கள் பள்ளியில் ஒரு தமிழ் அய்யா இருந்தார். அவர் பெயர் இப்ராஹிம் அய்யா, நல்லா தாட்டியா, கட்ட முட்டையா இருப்பர். அவரு கை மட்டும் சும்மா சப்பாத்தி மாதிரி தடிமனா விரிந்து இருக்கும். ஒரு அறை விட்டா கன்னம் அப்படியே சிங்கார் குங்குமம் தடவுன மாதிரி சிவந்து விடும்.ஆனால் நல்ல குழந்தையைப் போல அனைவரையும் நடத்துவார். இப்ராஹிம் அய்யா கம்பராமாயணம் நடத்தினால் நாள் பூரா கேக்கலாம், அவ்வளவு சுவையாகவும் இனிமையாகவும் இருக்கும். சில சமயம் விளையாட்டாகவும் வேடிக்கையாகவும்,சில சமயம் அடி பின்னிப் பொடலெடுத்து விடுவார். என் வீட்டின் மீது நல்ல மரியாதை வைத்து இருந்ததால் என்னமே இவர் என்னை அடித்தது இல்லை. அப்புறமும் கேக்கும் கேள்விகளுக்கு ஒழுங்கா பதில் சொல்லிவிடுவேன். படிப்பிலும் குறை வைக்க மாட்டேன். ஆதலால் என்னை அடிக்கும் சம்பவம் இல்லை.

ஒரு நாள் நானும், என் நண்பனும் வகுப்புக்கு கொஞ்சம் தாமதமாகப் போனேம். அய்யா வந்துவிடுவார் என்று வகுப்புக்கு ஓடிப் போனேம். முன்னால் சென்ற நண்பன் ஓடிய வேகத்தில் வகுப்புக்குள் ஒரு கால் வைத்து விட்டான். பின்னர் அய்யா இருப்பதைப் பார்த்து நின்று " உள்ளே வரலாமா? அய்யா என்றான். எங்களுக்கு காலதாமதம் அடிப்பாரே என்ற பயம். ஆனால் அய்யா சிரித்தபடி, "அதான் திறந்த வீட்டில் வருவது போல உள்ளே வந்துட்டியே அப்புறம் என்ன உள்ளே வரலாமா? கூடாதான்னு ? உள்ள வா" என்றார். அவன் உள்ளே சென்றான். நானும் சரி கேக்காம போனா நல்லா இருக்காதேன்னு எக்யூஸ்மி சார் என்றேன். அவர் உடனே" " யேவ் அய்யிரே இந்த லொள்ளுதானே ஆகாது, தமிழ் வகுப்பில் என்ன எச்சுவுச்சு மி?, உள்ளாற வந்து தொலை என்றார். அதில் இருந்து நான் எதாவது சொல்ல எழுந்தால் எச்சுவுச்சு மீன்னு கிண்டல் செய்வார். அதில் இருந்து சில நாள் நான் பள்ளியில் எச்சுவுச்சு மி சுதாகர் ஆனேன். சமிபத்தில் ஒரு நாள் என் சொந்த ஊரில், எங்க தெரு வழியாக நடந்து சென்றார். நான் உடனே ஓடிச் சென்று அவரிடம் நலம் விசாரித்தேன். என்னைத் தெரிகின்றதா சார் என்றேன். அவரும் என்னப்பா உன்னைத் தெரியாம எப்படி இருக்கும், நீ எச்சுவுச்சு மி சுதாகர்தானே என்றார். பின்னர் என் தந்தையின் உடல் நலன் குறித்து விசாரித்துப் போனார். என்னைப் பற்றிக் கேட்டதுக்கு நான் சிங்கையில் இருப்பதைச் சொன்னேன். அவரும் எப்படியோ நல்லா இருந்தா சரி ரொம்ப சந்தோசம்பா என்றி சொல்லி மகிழ்வுடன் சென்றார். சரி, வாத்தியார் பற்றிச் சொல்லிவிட்டேன் பதிவுக்குப் போலாமா?

ஒரு நாள் எங்கள் பள்ளியில் எங்களுக்கு பி.டி கிளாஸ் வந்தது, நாங்களும் விளையாடுவதுக்காக சாட்பால் பேட் மற்றும் பந்தை எடுத்துக் கொண்டு போனேம். அப்போது பேட் என் நண்பன் கார்த்திகேய அய்யப்பன் என்பவனிடம் இருந்தது. அவன் கிரவுண்டுக்கும் நடந்து செல்லும் வழியில் பேட்டை தடி சுழற்றுவது போல சுற்றிக் கொண்டு போனான். நான் டேய் வழியில் யாராவது வருவார்கள் என்றேன். உடனே அவன் "எதுக்கு வாரானுங்க"ஓரமாப் போகச் சொல்" என்றபடி சுழற்றினான். நான் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கவும். கழிவறைக்காக எங்களின் பின்னால் இப்ராஹிம் அய்யா வரவும் சரியாக இருந்தது. நான் உடனே டேய் அய்யா வர்றாருடான்னு கத்தினேன். உடனே அவன் குஷியாக, "அய்யாவாது ஆட்டுகுட்டியாவது" என்று சொல்லிக் கொண்டே திரும்பாமல் சுற்றினான். நான் மறுபடியும் டேய் இப்ராஹிம் அய்யாடா என்றேன் சத்தமாக. சடக்கென்று நிறுத்தி விட்டு,சுதா சும்மா வரமாட்டியா, அய்யா அய்யா வர்றாருன்னு" என்று அவன் சொல்லி முடிப்பதுக்குள் ஒரு நாலு அறை சப்பு சப்பென்று விழுந்தது. அவன் அய்யா அய்யான்னு கத்திக் கெண்டே அறை வாங்கினான். அய்யா சொன்னார், " வழியில் சுழற்றுவது தவறு, அதிலும் இவன் அய்யா வர்றாருன்னு சொல்லியும் சுழற்றுகின்றாய்ன்னு" சொல்லி அடித்தார். அவன் அய்யா, "இவன் விளையாட்டுக்குச் சொன்னான்" என்று நினைத்தேன் என்றான். அவரும்,"அய்யாவாது ஆட்டுக் குட்டியாவது என்று வேற சொல்லுகின்றாய்,எவ்வளவு திமிர்டா உனக்கு" என்று சொல்லி,மொத்தமாக ஒரு முப்பது அறை விழுந்து இருக்கும். நானும் என் நண்பர்களும் அமைதியாய் இருந்து விட்டேம்.

அய்யப்பன் நல்ல சிவந்த பையன், வாங்கிய அறைகள் மேலும் அவன் கன்னத்தை நல்லா சிவக்க வைத்து விட்டது. கன்னத்தை தடவியபடி என்னைப் பார்த்தான். உடனே நான், "டேய் நாந்தான் சொன்னேன் இல்லை, அய்யா வர்ராருன்னு, அதுக்கு அப்புறம் ஏண்டா சுத்தினாய்" என்றேன். "எனக்கு என்ன தெரியும் நீ தமாசுக்கு சொன்னாய்" என்று நினைத்தேன். "இப்ராஹிம் அய்யா என்று நீ மொதல்லே சொல்லியிருக்கலாம்" என்றான். சரி சரி விடுடா என்று விளையாட கிரவுண்டுக்குப் போனேம்.

நீங்களும் எல்லாரும் ஒழுங்கா ஒழுங்கா கமெண்ட் போட்டுவிடுங்கள் இல்லை என்றால் அய்யாவிடம் சொல்லி விடுவேன். நன்றி.

Wednesday, April 21, 2010

சொல்லிச் சொல்லி அடிச்சாங்கப்பா















முஸ்கி: நம்ம பட்டாபட்டி, போன பதிவில் சார், சார் ஒரு கதை சொல்லுங்கன்னு சொன்னார். அவருக்கு குஷிப்படுத்தும் வகையில் என் அனுபவத்தைப் பதிவாய்ப் போடுகின்றேன். இது அவருக்கு இன்னமும் குஷியாயிருக்கும்.

சுதாக்குட்டி(நான்) ரொம்ப சமத்துப்பையன், (ஹலோ என்ன பிலாக் விட்டுப் ஓடிப்போறிங்க)அப்படின்னு எங்க அம்மா அடிக்கடி சொல்லிப்பாங்க. அதுபோல படிக்கறப்ப நான் கொஞ்சம் சமத்துதான்(இப்ப இல்லை). ஆனா இப்பவும்,அப்பவும், எப்பவும் எங்கிட்ட ஒரு குறை, என்ன என்றால் யாராது தவறாக பேசினால் அல்லது எதாவது தவறு செய்தால் உடனே ஸ்பாட்டில் சட்டுன்னுகோபம் வரும். மிகவும் தன்மையாக,மென்மையாக பழகும் ஒருவனா இப்படி என்று நினைப்பார்கள். ஆனா அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் நானே போய் மன்னிப்பு கேப்பேன் அல்லது என் இப்படி செய்தீர்கள் என்று கேட்டு சரி செய்வேன். அதுக்காக எப்பவும் இப்படி வரும் முன்கோபம் என்று நினைக்க வேண்டாம், இது எப்பாது வரும் அல்லது வெடிக்கும் எரிமலை. ஆனால் சீக்கிரம் புஸ்வாணம் ஆகிவிடும். அதுக்காக நான் எல்லாரிடமும் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டேன். நான் யாரை அதிகம் நேசிக்கின்றேனே அல்லது பாசம் வைக்கின்றேனே, அவர்களிடம் மட்டும்தான் இந்தக் கோபம் வெளிப்படும். இது உரிமை என்பதா அல்லது அதிக எதிர்பார்ப்பின் வெளிப்பாடா என்பது தெரியாது.நான் இப்போது இந்தக் கோபத்தைக் கட்டுபடுத்த ஆரம்பித்துள்ளேன். இப்ப பரவாயில்லை. நான் பிளஸ் ஒன் படிக்கும் போது வந்த கோபத்தில் கத்த, அது என்னை தர்ம அடி வாங்க வைத்தது. நானும் ஹீரோதான் பதிவில் இந்த பதிவு வரும் என்று சொல்லியிருந்தேன். இப்ப பதிவுக்குப் போலாம்மா?

பிளஸ் ஒன் படிக்கும் போது, காலாண்டு பரிச்சைகள் முடிந்து விடைத்தாள்கள் கொடுத்தார்கள். அது சமயம் கணித ஆசிரியர் திரு. முத்துசாமி என்னும் நல்ல மனிதர், உயர்வானவர். கண்ணியம் மிக்கவர். எங்களின் கணிதத் தாள்களைக் கொடுத்தார். அப்போது சக மாணவர்கள் எல்லாரும் கையில் ஒரு ரெட் இங்க பேனா வச்சுக்கிட்டு, அவனுகளா ஒரு டிக் மார்க் போட்டுக்கிட்டு, ஒன்னு,இரண்டு மார்க் போட்டு, சாரிடம், " சார் டோட்டல் மிஸ்டேக் என்று சொல்லி, அதிக மார்க் எடுத்தார்கள். நான் என் விடைதாளை செக் செய்த போது அதில் நாலு மார்க் கூட்டலில்(உன்மையாக) விடுபட்டு இருந்தது. நான் போய்க் கேக்கலாம் என்ற போது பெல்லும் அடித்து விட்டது. மாணவர்கள் கும்பலாய் வகுப்பில் இருந்து வெளியே போகும் போது கூட மார்க் கேட்டனர். அவரும் ஒரு சிலருக்கு போட்டுக் கொடுத்து, நடந்து கொண்டியிருந்தார். இப்படி போட்டு அவர் வெறுத்துப் போகவும், நான் போகவும் சரியாக இருந்தது. நான் கேக்க ஆரம்பிக்க, அவர் போங்கடா, போங்க, போட்டதுதான் மார்க், இனி யாருக்கும் மார்க்கை கூட்டிப் போட மாட்டேன் என்றார். தப்பாகப் போட்டுப் போனவர்களுக்கு எல்லாம் மார்க் போட்டுவிட்டு, நியாமாகப் போய்க் கேட்ட என்னை உதாசினப்படுத்தியது, திடிரென்று என்னைக் கோபப்படுத்தியது. நான் உடனே " சார் இது டோட்டல் மிஸ்டேக், நான் ஒன்னும் வேணும் என்று போட்டு வரவில்லை" என்றேன். அவரும் எதுவா இருந்தாலும் சரி இனி போட முடியாது, போட்ட வரை அவ்வளவுதான் போ என்று திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தார். நான் உடனே கோபமாக " போடா .......... என்று திட்டி விட்டேன். இன்று வரை யோசித்தாலும், நானா அப்படி நடந்து கொண்டேன், ஏன் அப்படி செய்தேன் என்று புரியவில்லை. என்னை நான் கட்டுப்பாடு இழந்த சமயம். அவர் காதில் விழுந்து கூட அவர் சட்டை செய்யவில்லை. ஆனால் நான் திட்டிய சமயம் என் பின்னால் வந்து கொண்டு இருந்த இராமசாமி என்ற வாத்தியாருக்கு கேட்டு விட்டது.அவர் என் பின்னால் வா என்று சொல்லி என்னை பிஸிக்ஸ் லோப்புக்கு கூட்டிச் சென்றார். அப்போது கூட என் கோபம் குறையவில்லை. (தூய தமிழ்ன்னா கட்டுரை மாதிரி இருக்கு,இனி மொக்கையாகவே, என் பாணியில் சொல்கின்றேன்.)

நானும் அவர் பின்னால் சென்றேன். அங்கு, முத்துகோபல், லோகநாதன், குழந்தைவேலு மற்றும் விஸ்வநாதன் ஆகியோர் இருந்தனர். (என் பழைய பதிவுகளைப் படிக்காதவர்களுக்கும், புதியவர்களுக்கும் இந்த இடத்தில் ஒன்று சொல்கின்றேன். எங்க அப்பா கல்வித்துறையில் மூத்த எழுத்தராக (சீனியர் ஹெட் கிளார்க்) பணி புரிந்து ரிடையர்டு ஆனார். அவர் ஹெட் கிளார்க் என்றாலும் மாவட்ட கல்வி இயக்குனர் கூட எழுந்து நின்று வணங்கும் வகையில் மூத்தவர்,திறமையானவர். அந்த துறையின் சட்ட நுணுக்கள் அனைத்து அறிந்தவர். பய பக்தி ஒழுக்கம் மிக்கவர். இவர் சென்றால் இயக்குனர் கூட எழுந்து நின்று வணக்கம் சொல்லிவிட்டுப் பின்னர் உக்காந்து கேள்வி கேப்பதை நான் பார்த்து இருக்கின்றேன். இது மரியாதை காரணமாக வந்தது. செல்வாக்கால் அல்ல. அப்படி என்றால் எவ்வளவு சிறந்த மனிதராக இருந்து இருப்பர். என் அக்கா அந்த ஊரில் டீச்சராக இருந்தார்கள். நான் பெரிய மனுசன் ஆனது எப்படின்னு மூன்று பதிவுகளைப் படித்தல் உங்களுக்கு என் அக்காவைப் பற்றியும் தெரியும்.) சரி சொந்த புராணம் விட்டு பதிவுக்குப் போவேம்.

இராமசாமி போயி நான் சொன்னதைச் சொல்லியவுடன் எல்லாருக்கும் ஆச்சரியம். வியந்து அல்லது அதிர்ந்து போயி என்னைப் பார்த்தார்கள், விஸ்வனாதன் மட்டும் சீக்கிரம் வந்து நீயாடா நான் எதிர்பார்க்க வில்லை என்று சொல்லி, என்ன தைரியம் இருந்தால் வாத்தியாரைத் திட்டுவாய் என்று சொல்லி அடிக்க ஆரம்பித்தார். அடின்னா, சும்மா மனுசன் ஊடு கட்டி அடிச்சார். இரண்டு கையிலும் மாறி மாறி அறைந்தார். என்னைப் பார்த்துப் பார்த்து நீயா? நீயா? எனக் கேட்டுக் கேட்டு அடித்தார். பின்னர் முட்டி போடச் சொல்லி விட்டார். அவருடன் இருந்த் முத்துகோபல் என்ற ஆசிரியர், எங்கள் குடும்பத்துக்கு மிகவும் வேண்டியவர். அவரின் மனைவி சரஸ்வதி எங்க அக்காவுடன் டீச்சராக பணிபுரிகின்றார். கம்பளியம்பட்டி என்ற ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள். இந்த முத்துகோபால் என்னை அடிக்கும் விஸ்வநாதனுக்கு தூபம் போட ஆரம்பித்தார். விஸ்வனாதனும் சொல்லிச் சொல்லி அடிக்க ஆரம்பித்தார்.

முத்துகோபால் : என்னால இன்னமும் நம்ப முடியவில்லை, இவன் பாருங்க இப்படி செய்துள்ளான். இவர் சொல்லி முடித்த உடன் விஸ்வநாதன் எழுந்து என்னை டாமார், டமார், சடார்,சடார்ன்னு ஒரு நாலு சாத்து சாத்துவார். அப்புறம் மறுபடியும் முட்டி போடனும். என் சக மாணவர்கள் எல்லாம் ஜன்னல் வழியாக என்னமோ ஆப்பிரிக்காவில் பிடித்த கருங்குரங்கைக் கூண்டுக்குள்ளாற பாக்குற மாதிரி வேடிக்கை பார்த்தார்கள். எனக்கு அவமானம் பிடிங்கித் தின்றது. இன்னமும் கொஞ்ச நேரம் போயி இருக்கும் முத்துகோபால் ஆரம்பித்தார்.

முத்துகோபால் : இவன் அப்பா எவ்வளவு பெரிய மனிதர், எவ்வளவு நல்லவர். டிபார்ட்மெண்டில் எவ்வளவு செல்வாக்கானவர், ஆனா இவன் பாருங்க. என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னர் விஸ்வநாதன் எழுந்து டாமால் டிமீர்ன்னு எனக்கு பூஜா புனஸ்காரங்களைப் பண்ணினார். திரும்பவும் முட்டி போட்டேன். ஒரு பத்து நிமிசம் போயி இருக்கும். முத்துகோபால் மறுபடியும் ஆரம்பிச்சார்.

இவன் அக்கா எவ்வளவு நல்ல டீச்சர், என்ன டோலண்ட், எவ்வளவு போல்ட். ஆனா இவன் பாருங்க இப்படி.
திரும்பியும் சாத்துமுறை ஆரம்பித்தது. டாமால் டிமீர், சார் சார்ன்னு கத்த கதற ஒரே தர்ம அடிதான். எனக்கு டப்பா டான்ஸ் ஆடியிருச்சு. திரும்பியும் முட்டி, கொஞ்ச நேரம் கழித்து,

இவன் அண்ணனுக எல்லாம் இந்த ஸ்கூலில்தான் படித்தார்கள், நல்ல பசங்க, நல்லா படிப்பர்கள், அதிலும் பெரியவன் இரங்க ராஜ் எவ்வளவு திறமை. ஆனா இவன் பாருங்க, மறுபடியும் டமார், டிமீர்ன்னு விழுந்தது. எனக்கு உள்ளுக்குள்ள உதறல், அடப்பாவிங்களா, எங்க வீட்டில் மொத்தம் எட்டு டிக்கெட்டு, இப்படி ஒவ்வெருத்தரா சொல்லி உதைத்தால், எவ்வளவு உதை வாங்குவது என்று. மறுபடியும் முட்டி.

அதுல பாருங்க, இவன் அண்ணன் இராமு ஊரிலே முதல் மாணவன், இப்ப கூட பாலிடெக்னிக்கில் மாநிலத்தில் முதல் மாணவன், ஆனா இவன். டமால், டிமீர்ன்னு விழுந்தது. என்ன தர்ம சங்கடம் பாருங்க. குடும்ப பெருமை பேசினா எல்லாருக்கும் சந்தேசம், ஆனா அன்னிக்கு எனக்கு மட்டும் அவஸ்த்தை. இன்னமும் நாலு இருக்கே அதை எல்லாம் சொல்லி உதைப்பானுங்கான்னு டவுட் வந்துருச்சு. திரும்பியும் முட்டி. இந்த வடிவேலு சொல்வாரே, அதுபோல மாத்தி மாத்தி அடி விழுந்தது.

இவன் அண்ணன் கண்ணன் கூட நல்லா படிச்சான், எவ்வளவு பிரிலியண்ட், ஆனா இவன் பாருன்னு, மறுபடியும் இடி இடிச்சு சாரல் மழை. டெல்லி கணேசை மணிவண்ணன் தெளிய தெளிய வச்சு அடிப்பாரே அது போல என் நிலைமை மேசம் ஆகிடுச்சு.

இப்படியே இவங்க சொல்லிச் சொல்லி தர்ம அடி அடி அடிப்பதைப் பார்த்த லோகநாதன் என்ற வாத்தியார், விஸ்வநாதன் கொஞ்சம் அசந்து பக்கத்து ரூமுக்குப் போன போது, என்னைப் பார்த்து ஏப்பா இப்படி எல்லாம் பண்ணுகின்றாய், படிக்கிற பையனுக்கு இது எல்லாம் தேவையா, நீ கேட்டது நியாயம் என்றாலும் இப்படி எல்லாம் செய்யக் கூடாதுன்னு சொல்லி, என்னைப் பார்த்துப்" போ போய் முத்துசாமி வாத்தியாரிடம் மன்னிப்புக் கேள்" என்று சொல்லி வெளியே போகுமாறு தலையசைத்து சைகை செய்தார். நானும் தலை தப்பியது தம்பிரான் புன்னியம் என்று ஓடி வந்துவிட்டேன். பின்னர் முத்துசாமி சாரிடம் மன்னிப்புக் கேட்ட போது. இது எல்லாம் பெரிய விஷயமா ஸ்டுடண்ட் லைப்புல இது எல்லாம் சகஜம், ஒழுங்கா படிப்பதைப் பாருன்னு சொல்லிச் சிரிச்சார். எனக்கு சொல்லிச் சொல்லி அடித்தது வருத்தம் முத்துகோபால் மீதும் கோபம் இருந்தது. இது நடந்து ஒருவாரம் ஆகியிருக்கும். மாலை நான் கடை வீதி செல்லும் சமயம் வீட்டு வாயில் நின்ற முத்துகோபால் என்னை அழைத்து, ஏன் இப்படி செய்தாய், வாத்தியாரிடம் அவமரியாதை செய்வது மிகவும் தவறு. உன்னை ஹெட்மாஸ்டரிடம் வைத்து டீ.சீ கொடுத்து இருப்பர்கள். நாந்தான் உன் வீட்டாரைப் பற்றிக் கூறி அடியுடன் காப்பத்தினேன். இனி இம்மாதிரி செய்யாதே என்று சொல்லி, படிப்பதைப் பாரு. உங்க அண்ணன் மாதிரி நல்லா படிச்சு, நாலு மார்க் போடவில்லை என்றால் எட்டாக எடுக்க முயற்ச்சி செய் என்றார்.

இதுக்கு அப்புறம் தான் தாடித்தாத்தா சொன்னது எனக்குப் புரிந்தது.

செல்லிடத்துக் காப்பான் சினம் காப்பான்அல்லிடத்துக்
காக்கின் என் காவாக்கால் என்

இப்ப சரிங்களா, நீங்களும் இவன் பாருங்க இப்படின்னு ஒரு பின்னூட்டம் போட்டுக் கும்மலாம். நன்றி.

Thursday, April 1, 2010

விளக்காடும் விநாயகர்


இது ஆன்மீகக் கட்டுரை அல்ல. இதுவும் ஒரு மொக்கைதான். இது உண்மையாக நடந்த சம்பவம். நான் பத்தாம் கிளாஸ் படித்த போது நடந்தது. படித்தபோது என்பதை வீட, நண்பனுடன் படிக்கின்றேன் என்று சொல்லி விளையாடப் போயிருவேன். அவன் வீட்டின் அருகில் அதிகம் வெளியில் தெரியாமல் ஒரு குட்டிப் பிள்ளையார் கோவில் இருக்கும். ஆறடி அகலமும்,எட்டடி நீளமும் கொண்ட ஒரு இருட்டுக் காங்கீரிட் கட்டிடத்தில்,பல வீடுகளுக்கு இடையில் இருக்கும்.ஆரவாரம் இல்லாத,கூட்டம் வராத கோவில் அது. காலையில் மட்டும் ஒரு புண்ணியவான் வந்து கோவிலைத் திறந்து, ஒரு குடம் தண்ணிய புள்ளையாரு மேல ஊத்தி,ரெண்டு வாழைப்பழம் வைச்சு பூசை பண்ணிப் பூட்டிப் போனால், அடுத்த நாள் தான் திறப்பார். கூட்டமும் இல்லாமல் படையல்,பூஜைகள் போன்றவை இல்லாமல்,ஒரு அழுக்கு வேஷ்டி, துண்டுடன்,என்னை மாதிரியே இருக்கும் ஏழைப் பிள்ளையார் அவர். கோவில் முன்னால் ஒரு திண்ணை இருக்கும். அதில் எப்பவும் குடிமகன்கள் கண்கள் சிவந்து, புகைப் பிடித்துக் கொண்டு உக்காந்து இருப்பாங்க. இவங்கதான் புள்ளையாருக்கு கம்பனி கொடுப்பவர்கள். (அட பேச்சுத்துணைக்கு அய்யா)


இப்படி இருக்கும் போது ஒரு நாள் தான் அந்த அதியசத்தைக் கவனித்தார்கள். பிள்ளையாரின் முன்னால் ஒரு சர விளக்கு,இரும்பு சங்கிலியில் கட்டித் தொங்க விட்டுருக்கும்.அது காலையில் மட்டும் ஏற்றப்படும். அந்த விளக்கு மெல்லியதாக தானக ஆடத் தொடங்கியது. ஒரே சீரான அசைவில் ஆடத் தொடங்கியது. முதலில் பார்த்தவர் அடுத்தவரிடம் சொல்ல, பின்னர் ஊர் பூராவும் பரவத் தொடங்கியது. எல்லாரும் அதிசயமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். பிள்ளையாரும் போமஸ் ஆகிவிட்டார். எல்லாரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பார்த்தார்கள். விளக்கை நிறுத்திப் பார்த்தார்கள். ஆனாலும் விளக்கு மெதுவாக ஆடிய வண்ணம் இருந்தது. ஊர் பூராவும் பேச்சு பரவியதால் எல்லாரும் கும்பலாக,அந்த அதிசயத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினர்கள்.கூட்டம் வர ஆரம்பித்ததும், பலரும் பல காரணங்களைச் சொல்ல ஆராம்பித்தார்கள். மக்கள் சூடும் சுவையுமாகப் பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஆளாளுக்கு ஒரு காரணமும் கதையும் சொன்னார்கள்.

கூட்டத்தில் ஒரு பெண்மணிக்கு அருள் வந்து, பிள்ளையாரை யாரும் கவனிப்பது இல்லை,அதுனால கோபத்தில் இருக்கார்.ஆதலால் தான் விளக்கு ஆடுகின்றது எனக் கூறக் கோவில் களை கட்டியது. கோவிலுக்கு வெள்ளையடித்து,முன்புறம் பந்தல் போடப்பட்டு, வாழைத் தோரணம்,மாவிலை, மைக் செட் எல்லாம் அமர்க்களப்பட்டது. விளக்காடும் விநாயகர் என்று டைட்டில் வேற கொடுத்துட்டாங்க. பிள்ளையாரைத் தரிசிக்க நிறைய பெண்மணிகள் கோவிலுக்கு வர,ஊர் திரண்டு அமராவதி ஆற்றில் இருந்து ஊர்வலமாக தீர்த்தம் எடுத்து வந்து திருமஞ்சனம்,ஆராதனை என்று அமர்க்களப் பட்டது. புது வேஷ்டி,புது துண்டு என கனேஷ் கலக்க ஆரம்பிச்சுட்டார். நிறைய கூட்டமும்,பலூன் கடைகளும்,கோலங்களும், சுண்டல்களும் எனக் கோவில் களை கட்டியது. அன்று மாலைதான் விளக்கு ஆடுவது நின்றது. பிள்ளையாரின் கோபமும் குறைந்ததாக அனைவரும் பேசிக் கொண்டார்கள். பூஜைகள்,கூட்டம் எனத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தன. ஊர் பூராவும் இதுதான் பேச்சு.

இரண்டு நாள்தான் இந்தக் கூத்து நடந்தது. இரண்டு நாள் கழித்து மீண்டும் விளக்கு ஆட ஆராம்பித்தது. மக்கள் குழம்பிப் போயினர். விளக்கு ஆடும் மர்மம் ஏன் என்று தெரியவில்லை. பூஜைகள் தொடர்ந்தன. பின்னர் சிலர் விளக்கு ஆடும் மர்மத்தை கண்டு பிடிக்க முயற்ச்சி செய்தார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட சமயம் விளக்கு ஆடிப் பின்னர் நின்றதையும் குறித்துக் கொண்டார்கள். அப்புறமாகக் காரணத்தையும் கண்டு பிடித்தார்கள். கோவிலின் பின் புறம் ஓட்டினார் போல நாலு பில்டிங் தள்ளி புதுசா ஒரு மாவு மிஷின் கடை ஒன்று திறந்தார்கள். அங்கு மாவு மிஷின் ஓடும் போது எல்லாம் அந்த கட்டிட அதிர்வில் விளக்கு ஆடுவதையும், மிசின் நின்றால், விளக்கு நிற்பதையும் கண்டறிந்தனர். காரணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவுடன் எல்லாருக்கும் சப் என்று போனது. அவனவன் பிழைப்பைப் பார்க்கப் போனார்கள். அதுக்கு அப்புறமும் ஒரு வாரம் கூட்டம் வந்து போனது, இறுதியில் சுத்தமாகக் குறைந்து பேனது. பிள்ளையாரும் அதுக்கு அப்புறம் பழையபடி, அழுக்கு வேஷ்டிப் பிள்ளையார் ஆகிவிட்டார். மறுபடியும் அவருக்கு குடிமகன்கள் மற்றும் புகைப் பிடிப்பர்வர்கள் தான் துணை.
இது நடந்து ஒரு வாரம் கழித்து சர்ச் வாசலில் உள்ள மேரி மாதா படத்தில் இரத்தம் வழிகின்றது என்று ஒரு பரபரப்புக் கிளப்பினார்கள்.பின்னர் அதுவும் அடங்கியது. என்ன பண்ணுவது கடவுள் என்றாலும் நம்ம மக்கள் மாய மந்திரம்,அதிசயம் மாதிரி ஜோப்படி வித்தை எதாவது செய்தால் தான் கடவுள் என்று ஒத்துக் கொள்வார்கள் போல.

டிஸ்கி: எனக்கு கடந்த ஒருவார காலமாக வைரல் பீவர் வந்து போனது. இப்ப பரவாயில்லை. ஆனாலும் ஜலதோசமும்,கடுமையான உடல் வலியும் உள்ளது. இப்ப மூனு நாள் வார இறுதி விடுமுறை வருகின்றது. அதுனால நல்லா ரெஸ்ட் எடுக்கப் போறேன். திங்கள் சந்திப்போம். நன்றி.

Monday, March 22, 2010

ஆம்லேட்


என்னங்க தலைப்பைப் பார்த்ததும் சமையல் பதிவு என்றும் பித்தனின் பதிவில் ஆம்லேட்டா என்று வந்துருப்பீர்கள். ஆனால் இது ஒரு மொக்கைப் பதிவுங்க. இன்று நான் கடவுள், கோவில் ஆராய்ச்சிப் பதிவினைப் போடலாம் என்றுதான் இருந்தேன். ஆனால் போன பதிவில் விடலைப் பசங்க பட்டாபட்டியும், வெளியூரும் நம்ம சொட்ட மண்டையப் போட்டு, அக்கு வேறா, ஆணி வேறா பிரிச்சு மோய்ஞ்சுட்டாங்க. அவர்கள் எனக்கு நல்ல நண்பர்கள். அடுத்தவர் மன உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத இளவட்டங்கள். இந்த வயதில் இது சகஜம். ஆனால் இது என்னைக் கொஞ்சம் யோசிக்க வைத்தது. நானும் என் கல்லூரி வயதில் இப்படித்தான் இருந்தேன். கிண்டலும் கோலியுமாக கழிந்தது. நண்பர்கள் தங்களுக்குள் கிண்டல் செய்வது வாடிக்கை. அப்படி பண்ணும் போது, ஒரு நண்பன் கட்டையாக, குள்ளமாக இருப்பான். அவனை எல்லாரும் குட்டையன் அல்லது கட்டையன் என்று கிண்டல் செய்வது வழக்கம். இது ஆராம்பித்தது முதல் அவன் எங்களை விட்டு ஒதுங்கி இருப்பான், பின்னர் ஒரு நாள் அவன் தற்கொலை செய்வது வரை போனது. இது அவன் வாய் மூலமாக, மற்றவர்கள் அவன் உருவத்தைக் கிண்டல் செய்யும் போது, எதிர்க்கவும் முடியாமல், மனதில் எவ்வளவு வலி ஏற்ப்படுகின்றது என்பதைக் குறிப்பிட்ட போது நான் என்னை நானே நெந்து கொண்டேன். என்னை மற்றவர்கள் விளையாட்டுக்குக் கிண்டல் செய்யும் போது, நான் இதைப் பற்றிக் கவலைப் படுவது இல்லை. நம்மை எதே விசயத்தில் உயர்வாய் நினைப்பவர்கள், மட்டம் தட்ட வேண்டும் அல்லது இது ஒரு வேடிக்கை என்று நினைத்துச் செய்கின்றார்கள் என்று விட்டு விடுவேன். ஆனால் இந்த நண்பனின் மன வேதனைகளும், வலிகளையும் பார்த்துத்தான் நான் இனிமேல் யாரையும் உருவத்தை வைத்து சொட்டை,குள்ளம்,நெட்டை, குண்டு, கறுப்பு,வெளுப்பு, நொண்டி எனக் கிண்டல் செய்வது இல்லை என்ற கொள்கையைக் கொண்டேன். இப்படிக் கிண்டல் செய்வது மூலம் அந்த இடத்தில் வேண்டுமானால் பெரிய ஆள் போல இருக்கலாம். ஆனால் உடன் இருப்பவர்கள் கூட அவன் சென்றவுடன் அவனைப் பற்றி தரக்குறைவான எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவார்கள். இது போல கிண்டல் செய்வபர்களை நாகரீகம் இல்லாதவராக நினைப்பார்கள். நானும் இப்படி நடந்து கொள்கின்றவர்களை நல்ல மனிதர்களாக மதிப்பது கிடையாது. நான் இங்கு தத்துவம் சொல்ல வரவில்லை. இந்த பசங்களின் குறும்புக் கும்மி எனக்கு என் வாழ்வில் நடந்த ஒரு இன்னேரு சம்பவத்தை நினைவூட்டியது, அதை உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்ள நினைக்கின்றேன். இனி எனது நடையில் சொல்லப் போகின்றேன்.

நான் கல்லூரியில் காக்கா ஓட்டிய சமயம்.நாம எங்க படிக்கறது, அது எல்லாம் மண்டையில முடியும்,மூளையும் இருக்கறவங்க பண்ற வேலை. நமக்குத்தான் இந்த இரண்டுமே கிடையாதே. அதுனால எப்பப் பார்த்தாலும், மரத்தடி மகாதேவனா இருப்பேன். அதுதான் நான் கல்லூரியில காக்கா ஓட்டுன கதை. இப்படிக் காக்கா ஓட்டும் போது. சீனியர் மாணவர்கள் எல்லாம் பள்ளியில என்னுடன் படித்தவர்கள் என்பதால், முதல் வருடமே, நாங்களும் ரொளடிதாண்ட ரேஞ்சுக்கு எங்க அதிக்கலம் ஆராம்பம் ஆகிடுச்சு.
நான் பி.எ. கூட்டுறவு முதலாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டுருந்தேன். என் டிபார்ட்மெண்டில் நான் நல்லா படிப்பவன், நல்ல பையன் என்று நம்பியதால், நல்ல பெயர் வாங்கி வைத்து இருந்தேன். என் வகுப்பும், பிகாம் முதலாண்டு வகுப்பும் ஒன்றாக எதிர் எதிரில் இருந்தது. பிகாம்மில் என் நண்பன் ஆனந்தகுமார் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனும் நானும் ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் நண்பர்கள். (இது பற்றி நான் இருவர் ஒரு வித்தியாசமான நட்பு என ஒரு பதிவு போட்டுள்ளேன். படிக்கவும்.) ஒரு நாள் அவன் வகுப்பில் உக்கார்ந்து இருந்தான். அப்போது அவன் டிபார்ட்மெண்ட் எச்.ஒ.டி தாஸ் என்பவர் பாடம் நடத்திக் கொண்டு இருந்தார். அப்போது நான் அவ்வழியாக போன போது, ஆனந்தன் தான் எழுதும் பேனா தீர்ந்து விட்டதாகவும், பேனா கொடுக்கச் சொல்லி சைகையில் கேட்டான். நான் உடனே என் பேனாவை ஜன்னல் வழியாக அவனிடம் வீசினேன். அவ்வளே நட்புங்க. பேனா டேபிள் மேலே பட்டு, எகிறி, பக்கத்து பெஞ்சில் படிக்கும் பெண்ணின் மீது விழுந்து விட்டது. அவள் எங்க குடும்ப நண்பி மற்றும் எங்க அக்காவின் ஸ்டண்ட், ஆதலால் திரும்பிப் பார்த்தவளிடம், ஆனந்தனின் இடம் கொடுக்குமாறு கூற, அவளும் கொடுத்து விட்டாள். ஆனால் இதைப் பார்த்த தாஸ் மாஸ்டருக்கு கோபம் வந்து விட்டது. அவர் வகுப்பில் இருந்து கோபமாக கையை ஓங்கிக் கொண்டு அடிக்க வந்து விட்டார். அவர் சாதாரனமாக கடிந்து கொண்டியிருந்தால், நான் சாரி கேட்டுப் போயிருப்பேன். அனால் எனது நண்பர்கள் மத்தியிலும், நண்பிகள் மத்தியிலும் அவர் கையை ஓங்கிக் கொண்டு வந்தது கொஞ்சம் அவமானமாகப் போனதில் கோபம் வந்து விட்டது. அவரிடம் சண்டைக்குப் போயி விட்டேன். தவறு செய்தது நான் என்றாலும், சூழ் நிலை காரணமாக சண்டை போட்டேன்.

அவர் "நீ எப்படி?, நான் வகுப்பில் இருக்கும் போது, பேனாவைப் போடலாம்?", நான் "அவந்தான் கேட்டான். கொடுத்தேன். இதில் என்ன தப்பு". நீங்க வேனா கேட்ட உங்க டிபார்ட்மெண்ட் பையனைக் கேளுங்க.என்னைக் கேக்க வேண்டுமானால் என் டிபார்ட்மெண்டில் புகார் செய்யுங்கள், அதை விட்டு விட்டு கையை ஓங்கறிங்க. அடிப்பீர்களா,எங்க அடிங்க பார்க்கலாம்",என்று வீராய்ப்பாக பேசினேன். அவர் ஒரு நிமிடம் மெலிந்த நேஞ்சான் குச்சியான என்னிடம் இப்படி எதிர்பார்க்காமல் பின் வாங்கிவிட்டார். பின்னர் உன்னை உன் டிபார்ட்மெண்டில் சொல்லி பேசிக்கிறேன் என்று வகுப்பினுள் போய் விட்டார், பின்னர் அந்தப் பெண்ணிடம் தன் மீது பேனாவை எறிந்ததாக புகார் மனு கேட்டுள்ளார். அந்தப் பெண், எங்கள் நட்பு முறையும்,எங்கள் குடும்ப பின்னனியும் கூறி மறுத்து விட்டாள். "ஆனந்தனே அவன் தான் வீசினான் அவனிடம் பேசிக்கொள்" என்று கூறி அவரை முறைத்து விட்டான்.அவர் என்னைப் பற்றி டிபார்ட்மெண்டில் கம்பளைண்ட் செய்து உள்ளார். ஆனால் எங்க டிபார்ட்மெண்டில் என்னிடம் ஒன்றும் கேக்கவில்லை. இவர் நல்லவர்தான், ஆனால் எல்லா விஷயத்திலும் தான் முன்னால் இருக்க வேண்டும். தன்னால் காரியங்கள் நடைபெற வேண்டும் என்று விரும்புவார். அதில் ஒன்றும் தவறு இல்லை. ஆனால் இவருக்குத் திறமை மற்றும் அறிவு இருப்பது போல, மாணவர்களை அடக்கி ஆளும் தன்மை கிடையாது. எல்லா விழாக்களிலும், பிரச்சனைகளிலும் இவர் பிரிசின்பாலுடன் ஒட்டிக் கொள்வார்.இது மற்ற விரிவுரையாளர்களுக்கு கடுப்பைக் கொடுத்தது. ஆதலால் தாஸ் பத்திக் கம்பளைண்ட் வந்தால் கண்டுக்காமல் விட்டு விடுவார்கள். இது நடந்து இரண்டு நாள் கழித்து நான் வழக்கம் போல தமிழ் கிளாசுக்கு கட் அடித்து விட்டு மரத்தடியில் நின்று கொண்டு இருந்தேன். அப்போது இவர் எதிர் கிளாசுக்கு வகுப்பு எடுக்க வந்தவர். என்னைப் பார்த்ததும் ஒரு மாதிரி பார்த்து, "என்ன வெளியில நிக்குற சஸ்பெண்டா" என்றார். இளக்காரமாக. அவர் கண்டிப்பாக என்னை சஸ்பெண்ட் பண்ணிருப்பார்கள் என்று நம்பினார். நானும் அதே இளக்காரமாக "இல்லை, நான் கிளாசைக் கட் பண்ணிட்டு நிற்க்கின்றேன்," என்றேன். அவர் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டு " என்ன டிபார்ட்மெண்டில் ஒன்றும் சொல்லவில்லையா என்றார். நான் ஒன்னும் சொல்லவில்லை என்றேன். தலையைக் கீழ போட்டுட்டுப் போய் விட்டார். பின்னர் அன்று மாலை கடைசி வகுப்புக்கு வந்த என் அண்ணாவைப் போன்ற விரிவுரையாளர் ஸ்டான்லி ஸோவியர் இளங்கோ அவர்கள், என்னிடம் " என்ன சுதா, தாசுடன் என்ன பிரச்சனை: என்றார். நான் நடந்தைச் சொல்ல, அவர் "சரி சரி தேவையில்லாமல் அவருடம் பிரச்சனை பண்ணாதே. நீ அவரிடம் சாரி கேட்டு விட்டு ஒழுங்கா படிப்பதைப் பார்"என்றார். நானும் "சரி அண்ணா" என்று சொல்லிவிட்டேன். அடுத்த நாள் காலையும் நான் தமிழ் கிளாசைக் கட் பண்ணி நிற்கும் போது, மறுபடியும் அவர் என்ன சஸ்பெண்டா என்றார்,. வழக்கம் போல கட்டடிச்சுட்டு நிற்க்கின்றேன் என்றேன். அவர் டிபார்ட்மெண்டில் ஒன்றும் சொல்ல வில்லையா என்றார். நான் உங்களைப் பார்த்தா மன்னிப்பு கேக்கச் சொன்னார்கள் என்றேன். அவர் அப்பவாது பேசாம பேயிருக்கலாம், ஆனால் நல்லவரான அவர் விகல்ப்பம் இல்லாமல் என்னிடம் என்ன மன்னிப்பு கேக்கவில்லையா என்று அப்பாவியாக கேட்டார். நானும் அவரைப் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு பக்குவம் இல்லாததால் ஆணவமாக அதுக்கு அவசியம் இல்லை என்றேன். அவர் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் போய்விட்டார். இதுக்கு அப்புறம் நான் அவரைக் கிண்டல் செய்வது வாடிக்கை ஆயிற்று.

அவர் கொஞ்சம் கறுப்பாக குட்டையாக இருப்பார், தலை முன் பாதி முடியில்லாமல் வழுக்கையாக இருக்கும். ஒரு சமயம் சீனியர்கள் பிரேயர் நடக்கும் போது மொக்க வெயிலில் அவர் தலையில் எண்ணெய் பூசி நின்றுருந்தார். எவனே ஒருவன் தலையில் ஆம்லேட் போட்டுச் சாப்பிடலாம் என்று கிண்டல் செய்ததால், அவர் பட்டப்பெயர் ஆம்லேட் ஆகிற்று. அதுமுதல் அவர் கிரவுண்டில் போகும் சமயம், வகுப்பில் கிளாஸ் எடுக்கும் சமயம் எல்லாம் ஆம்லேட் என்று கத்துவார்கள். பாடம் எடுக்கும் சமயம்,வெள்யில் இருந்து கத்தினால், சில வினாடிகள் ஸ்தம்பித்து பின்னர் கிளாஸ் எடுப்பது வழக்கம். இதுனால நாங்க எல்லாம் அவரைக் கிண்டல் செய்வது வழக்கம். விரிவுரையாளர்களுக்குள் கல்லூரி நிர்வாகம் மற்றும் மாணவர் செல்வாக்கு யாருக்கு என்பதைக் காட்டுவதுதில் போட்டி ஆதலால் மற்ற டிபார்ட்மெண்ட் ஆசியர்களும் இந்த மாணவர்களைக் கண்டு கொள்வது இல்லை. நானும் இந்தக் கேவலமான செயலில், இந்தப் பிரச்சனை காரணமாக ஈடுபட்டு இருந்தேன். மூன்றாம் ஆண்டு வந்தது. கல்லூரி நாளின் போது,கல்லூரித் திடலில் மாணவர்களுக்குள் ஒரு பிரச்சனை வந்தது. பிரச்சனையில் ஈடுபட்ட மாணவர்களில் பலர் குடித்து இருந்ததால்,எந்த விரிவுரையாளரும் வரவில்லை. ஆனால் இது எதுவும் புரியாமல் முந்திரிக் கொட்டை மாதிரி, இவர் கிரண்டில் வந்து சத்தம் போட்டார். தள்ளி நின்று இருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை,மாணவகள் மத்தியில் வந்து நின்று கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கினார். ஆனால் இளவயது மற்றும் ஆர்வக் கோளாறில் கனகராஜ் என்னும் என் சக மாணவன்(கல்யாணமாம் கல்யாணம் பதிவு) அவரை கூட்டத்தைச் சாக்காக வைத்துக் கொண்டு உதைத்து விட்டான். உதைக்கும் போது அவர் அவன் பேண்டைப் பார்த்து விட்டு, நிர்வாகத்திடம் கூறிவிட்டார். நிர்வாகம் கனகராஜ் மற்றும் சக்திவடிவேலை ஒரு மாத சஸ்பெண்ட் செய்தது. கல்லூரி ஸ்டிரைக்கால் ஒரு வாரம் மூடப்பட்டது. எங்கள் மூன்றாம் அண்டு தேர்வுகள் நெருங்கும் சமயம் இந்தக் வேலை நிறுத்தம் எங்கள் படிப்பைப் பாதித்தது. கல்லூரி விரைவுரையாளரைக் காலால் உதைத்த காரணத்தினால் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்தது. பின்னர் இந்த நிலை கண்ட தாஸ் அவர்கள், என்னால் மற்ற அனைவரும் பாதிக்கக் கூடாது. பசங்களின் படிப்பும் கெட்டு விடும். இவர்கள் இருவரின் மூன்று ஆண்டு படிப்பு, பெற்றேரின் உழைப்பு வீணாகி விடும் என்று கூறித் தன் புகாரை வாபஸ் வாங்கிக் கொண்டார். பின்னர் பிரேயர் ஹாலில், மாணவர்களிடம் அவரின் பெருந்தன்மையைக் கூறிப் பிரின்ஸிப்பால் வாபஸ் வாங்கினார். இது எனக்கு தாஸ் அவர்கள் மீது மிக மரியாததைக் கொடுத்தது. நான் அவரிடம் கேவலமாக நடந்து கொண்டது குறித்து வருந்தினாலும்,நான் அவரிடம் மன்னிப்போ அல்லது வருத்தமே தெரிவிக்க வில்லை.

டிஸ்கி : ஆனால் நான் அவரிடம் மிக வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்ட சம்பவம் என் படிப்பு முடிந்தவுடன் நடந்தது. அது குறித்தும், நான் உணர்ந்து கொண்டது குறித்தும் நாளைப் பதிவில் எழுதுகின்றேன். பதிவை விரிவாகக் கூறியதால் வழக்கம் போல தொடரும் போட வேண்டியது ஆகிற்று மன்னிக்கவும்.நன்றி. தொடரும்.

Friday, November 13, 2009

திருட்டுச் சோறு

எனது பள்ளி மற்றும் கல்லூரிக் காலங்களில் நான் எப்பவும் இரண்டாம் வரிசை பெஞ்சு மாணவன். என் கல்லூரி நாட்களில் நான் மூன்றாம் வகுப்புப் பிரிவின்(மூன்றாவது பீரியட்)போது தமிழ் அல்லது ஆங்கில வகுப்பில் இறுதி வரிசைக்குச் சென்று விடுவேன். ஏன் தெரியுமா அங்குதான் பெஞ்சுக்கு அடியில் வெளி ஊர்களில் இருந்து வரும் மாணவர்களின் சாப்பாட்டு பாக்ஸ் வைத்துருக்கும். நான் அந்த பாக்ஸை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் எடுத்து(திருடி) கொஞ்சம் சாப்பிட்டு விடுவேன். சாப்பாடு நல்லா இருந்தா முக்கால்வாசி எடுத்துச் சாப்பிட்டு விடுவேன். நண்பர்களும் சாப்பாடு கம்மியாக இருந்தால், நான் தான் சாப்பிட்டேன் என்று விட்டு விடுவார்கள். இது பல நாள்கள் நடந்தது. என்னதான் வீட்டில் சாப்பிட்டாலும், திருட்டுச் சாப்பாடு தனி சுவைதாங்க. நான் வகுப்பில் அனைவரின் அன்புக்கும் உரியவன் என்பதால் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள்.

ஒரு நாள் வெள்ளிக்கிழமை நான் மூலனூர் சி.கார்த்திகேயன் என்பவன் சாப்பாட்டை எடுத்துச் சாப்பிட்டேன். சாம்பார் சாதம் சுவையாக இருந்தது. நானும் முக்கால் வாசி சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டேன். பின் என் வீட்டுக்குச் சென்று மதிய உணவை ஒரு கட்டுக் கட்டி விட்டு கல்லூரிக்கு வந்தேன். அப்ப நண்பர்கள் அனைவரும் மரத்தடியில் நின்றிருந்தார்கள். நான் அவர்கள் அருகில் சென்றதும், கார்த்தி என்னிடம் "சுதா என் சாப்பாட்டை நீயா சாப்பிட்டாய்" எனக் கேக்க, நான் ஆமா கார்த்தி இன்னைக்கு "உன் சாப்பாடு சூப்பர்" என்றேன். அவன் "அய்யோ! அய்யோ! அதையா சாப்பிட்டாய்? என சத்தமாகக் கேட்டான். நானும் புரியாமல் ஆமாம் என்று மகிழ்ச்சியாக கூற. அவன் "டேய் அது கறிக்குழம்புடா எனவும், போச்சு அய்யர்வாள் கறி சாப்பிட்டுட்டார்" எனக் கிண்டல் செய்தான். அவன் சொன்னதும், என் நண்பர்கள் கார்த்தி, செந்தில், கனகு, முகுந்தன், இராமச்சந்திரன், ஸ்ரீனிவாசன்,சக்திவேல், குப்புசாமி,வாசு மற்றும் மணி அனைவரும் என்னை நல்லா ஓட்ட ஆரம்பித்து விட்டார்கள். எல்லாரும் இதுதான் சமயம் என்று அவர்களுடன் தோழிகள் உமா மகேஷ்வரி,கண்மணி,பாரதி,பெஸிலியா,சுசிலா,மல்லிகாவும் சேர்ந்து கொண்டார்கள். சுதா வேணும்னா சொல்லு, நாங்க செய்து எடுத்து வர்றேம்ன்னு அவங்க ஒரு பக்கம். ஏறக்குறைய மொத்த வகுப்பும் நான் கறிக்குழம்பு சாப்பிட்ட விசயத்தை வைத்து என்னை நல்லா கும்மு,கும்முனு கும்மி எடுத்தார்கள். நான் அழாத குறை. கார்த்தியிடம் டேய் நிசமா சொல்லு அது கறிக்குழம்பா எனக் கேக்க அவனும் ஆமாம் என்றான்.

மதியம் ஆரம்பித்த இந்த ஓட்டுதல் மாலை மூன்று மணி வரை தொடர்ந்தது. பின் என் முகம் வாடியதைப் பார்த்த கார்த்தி, என்னிடம் கவலைப் படாத சுதா அது சாம்பார்தான் என்று கூறினான். பின் நான் நம்பாமல் பார்க்க, வகுப்பு இடைவேளையின் போது அவன் எல்லார் முன்னிலையிலும் எழுந்து நின்று, எங்கள் வீட்டில் வெள்ளிக்கிழமை கறி செய்ய மாட்டார்கள் என்றும், அதுவும் இது ஆடி மாதம் என்பதால் கண்டிப்பாகக் கறி சமைக்க மாட்டார்கள். எனவே சுதா சாப்பிட்டது சாம்பார் சாதம்தான் என்றும் கூறினான். நானும் ஒரு வழியாக சமாதானம் ஆனேன். அப்புறம் முகுந்தன் என்னிடம் மாலை கல்லூரி விட்டு திரும்பும் போது தனியாகச் சொன்னான். "டேய் அவங்க வெளியூரில் இருந்து காலை ஏழு மணிக்கே சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பி விடுவார்கள். மதியம் இந்த டப்பா சாப்பாடுதான். விட்டால் இரவு எட்டு மணிக்கு வீடு திரும்பித்தான் சாப்பிடுவார்கள். நீ எடுத்து சாப்பிட்டால் அவர்கள் பட்டினி தான் இருக்கனும், அல்லது மாலை அவர்களுக்கு பசி எடுக்கும் என்றான். அப்போதுதான் எனக்கு நான் விளையாட்டாகச் செய்த தவறு புரிந்தது. அது முதல் நான் சாப்பாட்டு டப்பாவை எடுத்து சாப்பிடும் பழக்கம் நின்றது.

ஒரு மூனு நாள் கூட ஆகியிருக்காது, செந்திலும், கார்த்தியும் என்னிடம் கவலையாக, "சுதா நாங்க விளையாட்டாதான் சொன்னேம். நீ எப்பவும் போல சாப்பிடு" என்று சொன்னார்கள். நான் கோவித்து சாப்பிடுவதை நிறுத்தியதாக நினைத்தார்கள். நான் அவர்களிடம் "இல்லைடா நீங்க பசியுடன் இருப்பீர்கள் என்று முகுந்தன் கூறினான்". ஆதலால் தான் சாப்பிடவில்லை என்றேன். அதற்கு அவர்கள் "சுதா நீ சாப்பிட்டாதான் எங்களுக்கு சந்தோசம், சாப்பிடு ஆனா கொஞ்சமா சாப்பிடு" என்றார்கள். நான் என் நண்பர்களின் அன்பில் உருகிப் போனேன். அது முதல் வாரத்தில் என்றாவது ஒரு நாள் நான் அவர்களில் ஒருவர் சாப்பாடை அல்லது எல்லார் சாப்பாட்டிலும் கொஞ்சம் எடுத்து சாப்பிடுவது வழக்கம். அவர்களும் என்னிடம் டேய் எங்க வீட்டுல கறி என்று கொணர்ந்தால், முன் கூட்டியே சொல்லுவது வழக்கம். அல்லது ஸ்பெசலாக(கம்பங்க களி மாதிரி) எதாவது கொணர்ந்தால் சுதா இது வைத்திருக்கேன் எடுத்துக் கொள் என்பார்கள்.

ஒரு நாள் சாப்பிடும் சமயம் நான் எங்க அம்மாவிடம் இந்த கதையைக் கூற, அவரும் எல்லாரும் நல்ல பசங்க ஒரு நாள் அவங்க எல்லாரையும் நம்ம வீட்டுக்குச் சாப்பிட கூப்பிடு என்றார். நானும் நண்பர்களை எங்க வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று விருந்து அளித்தேன். அதில் கார்த்திக்கு மட்டும் என்னிடம் ரொம்ப கோவம். நானும் ஏண்டா என்று விசாரிக்க அவன் சிரித்துக் கொண்டு இவ்வளவு நல்லா, சுவையா உங்க வீட்டில் சமைக்க, நீ எப்பிடிடா எங்க சாப்பாட்டை சாப்பிடுற? என்றான். நண்பர்கள் அனைவரும் பாராட்டிச் சென்றனர். இந்த கார்த்தி தற்போது காவல் துறையில் பணி புரிகின்றான். அவன் கோவை டவுன் ஹால் காவல் நிலைய துணை ஆய்வாளராக பணி புரிந்த போது சந்தர்ப்ப சூழ்னிலை காரணமாக நான் அவனிடம் ஜம்பது ரூபாய் கடன் வாங்கினேன். மறுமுறை கோவை சென்றால் அவனிடம் கொடுக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.ஆனால் விதி என்னைச் சென்னைக்கு மாற்றிப் பின் சிங்கப்பூருக்கும் மாற்றியது. இப்போ அவன் எங்கு உள்ளான் என்பது எதுவும் தெரியாது. நான் மட்டும் அவனுக்கும், அவன் போட்ட சாப்பாட்டுக்கும், கொடுத்த ஜம்பது ரூபாய்க்கும் கடங்காரனாய் உள்ளேன். அந்த நல்ல நண்பர்கள் தொடர்பும் இப்போது இல்லை. ஆனாலும் ஒரு நாள் கார்த்தியை சந்திப்பேன் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. நன்றி.

டிஸ்கி:
1.ஒரு பதிவரின் பின்னூட்டத்தில் மேனகா சத்தியா தன் தோழிகளுடன் கூட்டாஞ் சேறு சாப்பிட்டதாக போட்ட பின்னூட்டதைப் படித்ததின் விளைவுதான் இந்த பதிவு. இந்த பதிவைப் படித்து திட்டவும், ஆட்டோ அனுப்புவதாக இருந்தால் அவருக்கு அனுப்பவும் நன்றி.

2.சனி ஞாயிறுக்கும் சேர்த்து இரு பதிவுகள். அவியல் பதிவையும், இந்த பதிவையும் படித்துப் பின்னுட்டம் இடுங்கள் நன்றி. மகிழ்வான வார இறுதிக்கு வாழ்த்துக்கள்.

Tuesday, November 10, 2009

எனக்கு புடிச்சா என்ன? புடிக்காட்டி என்ன

எனக்கு இந்தத் தொடர் விளையாட்டுக்கள் பிடிக்காது. ஏன் என்றால் இதனால் சற்றுப் பொழுது போவதைத் தவிரச் சொல்லவே, பகிரவோ எதுவும் இல்லை,என்பது என் தாழ்மையான அபிப்பிராயம். பதிவர்கள் இந்தத் தொடரில் என்ன எதிர் பார்க்கின்றார்கள் என்பதும் புரியவில்லை.
பதிவர்கள் இத்தொடரில் ஒருவரைப் பிடிக்காது என்பதால், அவருக்குப் பிடிக்காதவர் உணர்ந்து மாறிவிடுவாரா? அல்லது இவருக்கு பிடிக்கும் என்பதால்தான் தொடர்ந்து அப்படியே சேவை செய்யப் போகின்றாரா எதுவும் இல்லை, பின் எதுக்கு? சரி பிடிக்கும், பிடிக்காது என்பதை வைத்து ஒரு பதிவரின் குணாதியசத்தைக் கணக்கிடலாமா, என்றால் அதுவும் முடியாது. மனிதர்களில் பலரும் கடவுள் பாதி, மிருகம் பாதி வகைதான். வாய்ப்புக் கிடைத்தால் தவறு செய்யும் சராசரிகள்தான். ஆனாலும் பலரும் படிக்கும் பதிவில் தங்களின் கடவுள் குணத்தைத் தான் காட்ட முற்படுவார்கள். இதில் நாம் அவரைக் கணிக்க முடியாது. எதே பொழுது போகுது என்பதுதான் இத்தொடர்கள். எங்க மச்சானும் சந்தைக்குப் போனார் என்பது போல நானும் தொடர் போட்டேன் என சந்தோசப் படலாம், என்பதைத் தவிர வேற எதுவும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. எனக்கு சிலுக்கு ஸ்மிதா புடிக்கும் என்று எழுதினால் நான் கெட்டவனும் ஆகவும் மாட்டேன், கே ஆர் விஜயாவின் அம்மன் வேடம் புடிக்கும் என்றால் நான் நல்லவனும் இல்லை. பின் எப்படி கணிப்பது. நம் இதர பதிவுகள், கருத்துக்கள், பொதுவான எண்ணங்களில் யதார்த்தங்கள் ஆகியனவும், நம் நல்ல நடத்தையும் தான் நம்மை கணிப்பவை. நமது புறத் தோற்றங்கள் மற்றும் நமது வெளிப் பாடுகள் அல்ல. எனது இந்த கருத்தில் தவறு இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

ஆனாலும் என்னை இத் தொடருக்கு அழைத்தது என் அன்புத்தங்கை சுசி, ஆதலால் நானும் இத்தொடரில் கில்லியடிக்கின்றேன். அப்புறம் அவர் போயும் போய் இந்தப் பைத்தியத்தைப் (பித்தன்)போய்க் கூப்பிட்டேன் பாரு என்று நினைக்கக் கூடாது அல்லவா. ஒளிவு மறைவு இன்றி மனம் திறக்கின்றேன்.

1. அரசியல் தலைவர்
பிடித்தவர்கள் :-காமராஜ், கக்கன்,தோழர் ஜீவானந்தம், இரா.செழியன்,நல்ல கண்ணு மற்றும் வை கோ ( மோடி எனக்கு பிடித்த தலைவர், அடால்ப் ஹிட்லரையும் மிகவும் புடிக்கும்)
பிடிக்காதவர்கள் :- ஊழலில் வயிறு வளர்க்கும், எந்த பிணம் திண்ணும் நாய்களையும் எனக்குப் பிடிக்காது.
2. எழுத்தாளர்
பிடித்தவர்கள் :- கல்கி, சாண்டில்யன், பாலகுமாரன்,சுஜாதா, பீ வி ஆர். சோ மற்றும் மாத்ரு பூதம் (புதிரா புனிதமா)
பிடிக்காதவர்கள் :- இளைஞர்களைக் கெடுக்கும் ஆபாச எழுத்தாளர்கள்.
(ஒரு வரியில் ஒன்பது தப்பு செய்யும் பித்தனின் வாக்கு சுதாகர்--எழுதுவதில் இன்னமும் திருப்தி வரவில்லை)
3. கவிஞர்:
பிடித்தவர்கள் :- கண்ணதாசன், வைரமுத்து, எழுத்தோசை தமிழரசி, கவிதாயினி ஹேமா, கலகலப் பிரியா மற்றும் கயல்விழி நடனம்.
பிடிக்காதவர்கள்:- ஆபாசப் பாடல்(இரட்டை அர்த்தம்) எழுதும் அனைவரும்.
4. இயக்குனர்:
பிடித்தவர்கள் :- நாகராஜ ராவ் (திருவிளையாடல் ) பீம்சிங், ஸ்ரீதர், பாலசந்தர். கர்ணன்(சிறிது ஆபாசம் இருக்கும்), மணிரத்தினம் அண்ட் மணிவண்ணன்.
பிடிக்காதவர்கள்:- ஜோஸி, கோபால கிருஷ்னன். (மக்கா ஒரு பிட்டுப் போட ஒருமணி நேரம் அறுப்பாங்க).
5. நடிகர்:
பிடித்தவர்கள் :- என்றும் சிவாஜி. அண்ணன் ரஜினி காந்த், விக்ரம், மம்முட்டி , கமல் (நடிப்பு மட்டும்)
பிடிக்காதவர்கள்: - சரியா சொல்லத் தெரியலை. நம்ம அருண் பாண்டியன்,ராஜ் கிரண் மாதிரி எல்லாத்துக்கும் ஒரே ஆக்சன் பண்ணுவபர்கள்.
6. நடிகை:
பிடித்தவர்கள் :- ஜெயந்தி, தேவிகா,வென்னிற ஆடை நிர்மலா, ஜெயப்பிரதா, பானுப் பிரியா, கனகா, சோபனா,மீனா மற்றும் கண்கள் அழகாய் உள்ள அனைத்துப் பெண் நடிகைகள்(பெண்களும்) பிடிக்கும். ஜெயபாரதி ரொம்ப புடிக்கும். சில்க் ஸ்மிதாவின் வசிகரமான கண்கள்.
பிடிக்காதவர்கள் :- இதுவும் கண்ணுதான், அதுல எப்பவும் கண்ணீர் கொட்டுற அழுகாய்ச்சி நடிகைகள் புடிக்காது உதாரணம் கண்ணாம்பா ஆனால் இவர் மிகவும் திறமையான நடிகை. கோலங்கள் அபி. சுஜாதா, வரலட்சுமி.
7.இசையமைப்பாளர்:
எல்லா மெலோடி இசையமப்பாளர்களையும் பிடிக்கும்.
சாவு மேளம், டப்பாங்குத்து இசைக்கும் இசையமைப்பாளர்களைப் புடிக்காது.
8. பாடகர்:

என்றும் யேசுதாஸ், வீரமணி, பாலமுரளி கிருஷ்னா, சீர்காழி கோவிந்தராஜன், டி எம் எஸ்,சிதம்பரம் ஜெயராமன், பிபி ஸ்ரீனிவாஸ். ஏ.எம்.இராஜா, அந்த குடுமி பாடகர் பெயர் என்ன அவரின் படல்கள் ரொம்ப புடிக்கும் (வென்னிலவே வென்னிலவே - மின்சாரக் கனவு)(கலோனிகல் கஸின்ஸ்)
பிடிச்ச லிஸ்ட் அதிகம் ஆனா பிடிக்காதவர்கள்- குத்து பாடும் பாடகர்கள்.
9. பாடகி:
பிடித்தவர்கள் :- பானுமதி, ஜமுனா, ஜானகி, சித்ரா, சாருலதா, அவரின் தங்கை(பெயர் தெரியவில்லை) , எல் ஆர் ஈஸ்வரி. எவர் கீரீன் பாடகி பி. சுசிலாம்மா, மகானதி சோபனா மற்றும் நித்தியஸ்ரீ.
பிடிக்காதவர்கள் :- நல்ல திறமை இருந்தும் காசுக்காக கத்தும் மாலதி (மன்மத ராசா). இன்னும் குத்துப் பாட்டில் முக்கி முனகும் பாடகிகள்.
10. விளையாட்டு வீரர்:
பிடித்தவர்கள் :- ஸ்ரீகாந்த், யஸ்பால் ராணா, தெண்டுல்கர். ரெய்னா, அனில் கும்ளே, வெங்சங்கார், குண்டப்பா விஸ்வனாத். செக்ஸ் (சாரி) செஸ் ஆனந்த். நம்ம அண்ணாத்தே கபிலு. சின்ன அண்ணார் அஸாருத்தின்.
பிடிக்காதவர்கள் :- ஹாராத்து ஹர்பஜன் சிங், தலைக்கனம் சுனில் காவஸ்கர்,யுவராஜ் மற்றும் இரவி சாஸ்த்திரி.

அப்பாடி ஒரு வழியா முடிஞ்சது. எதோ நான் மூனு பேர டீல்ல விடனுமாம்மில்ல யாரை மாட்டலாம் ஆங்க்க்க்க்க்க்
மூனு பேரு வேண்டாம் நம்ம நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணமுன்னு பேரு வரனுமில்லை, அதுதானய்யா முக்கியம்

அந்த நாலு நல்லவிங்க யாருன்னா

நம்ம இளமுருகு தம்பி, (அப்பாவியை மாட்டி விடனும் இல்லையா)
நம்ம சுரு ஸ்ரீ சுவையான சுவை அக்கா,
நம்மளை அன்பாய் மிரட்டும் திருமதி.துளசி டீச்சர்.
அப்புறம் ஒரு நல்ல பையன் மாதவிப் பந்தல் கே ஆர் எஸ்.

நாலு படிச்சா ஒரு பதிவு இலவசம்,இலவசம்

எங்க ஊரு அம்மிணி, கொங்கு மண்ணின் சிங்கம், தாரையின் தங்கம், என் சமையலறையில் பதிவர், திருமதி தெய்வ சுகந்தி அவர்கள்.

ஹையா எதோ என்னால முடிஞ்ச ஜந்து பேரை மாட்டி விட்டுட்டேன்.

பின் குறிப்பு : எனது கருத்துக்களின் காரணமாக அல்லது நான் மாட்டிவிட்ட பதிவர்கள் யாராயிருந்தாலும் எனக்கு ஆட்டோ அனுப்பும் போது மருத்துவச் செலவுக்குப் பணமும் கொடுத்து அனுப்புமாறு அன்புடன் வேண்டி விரும்பிக் கேட்டுக் கொள்கின்றேன்(கொல்கின்றேன்) - உங்களுக்காக இன்று இரண்டு பதிவுகள், அவன் தான் மனிதன் பாகம் 4 படிக்கவும் நன்றி.

Friday, October 23, 2009

நாங்களும் கிரிகெட் அடுவமில்லை

என்னங்க எல்லாம் நல்லா இருக்கீங்களா, இன்னைக்கு நம்ப நர்சிம் ஒரு கிரிக்கெட் மறுபதிவு போட்டு நம்மள கொஞ்சம் டென்சன் ஆக்கிட்டார். எனக்குள்ள இருக்கற பூனை முழிச்சுக்கிச்சு. அதுனால இன்னைக்கி நான் கில்லி சீய் கிரிக்கெட் விளையாடின சுவாரஸ்யமான விசயங்கள் தான் இந்த பதிவு. சும்மா சொல்லக்கூடாதுங்க நான் கிரிக்கெட் ரொம்ப நல்லா ஆடுவன். நான் ஒரு ஆல் ரவுண்டர் ஆக்கும். எங்க டீமின் ஒபெனிங் மட்டையாளர் மற்றும் பார்ட் டைம் பவுலர் நான். பரிசு கிடைக்குதே இல்லையே நமக்கு முழங்கால் முழங்கை, கால்ல கைல அடி நல்லா வாங்குவேன். பேட்டிங்க் பார்த்திங்கனா எங்க டீமில் நாந்தான் ஒபினிங் பாட்ஸ்மென். அப்பிடினு எனக்கு ரொம்ப பெருமை. அப்புறம்தான் தெரிஞ்சுது மக்கா என்னை இறக்கி பாஸ்ட் பவுலிங் எல்லாம் முடிஞ்சவுடன அவனுங்க வந்து அடிப்பாய்ங்க. நம்மல பலிகாடா ஆக்குனங்கா. பாட்டிங் நல்லா பண்ணுவன். நான் ஒபனிங் இறங்கப் போகும்போது, கேப்டன் சிவக்குமாரும், கார்த்தியும் வந்து என் கிட்ட கெஞ்சுவாங்க, சுதா தயவு செய்ஞ்சு கிராஸ் பேட் ஆடாத. ஸ்ரெய்ட் பேட் ஆடுன்னு. ஆமாங்க நான் ஸ்ரெய்ட் பேட் ஆடுன்னா டிராவிட் மாதிரி, என் விக்கெட்டை எவனாலும் எடுக்க முடியாது. அவ்வளவு மட்டை(டெக்) வைப்பன். என்னேட ஸ்ரெய்ட் பேட் டாப் ஸ்கேர் என்னன்னு சொன்னா உங்களுக்கு புரியும் 13 ஒவர் விளையாடி எட்டு ரன் எடுத்தேன். அதுவே கிராஸ் பேட் ஆடுன்னா நான் ஸ்ரீகாந்து மாதிரி பால் எல்லாம் பாக்கமாட்டேன் சும்மா காட்டுஅடிதான். கவர் டிரைவ், ஸ்கொயர் கட். ஒவெர் த ஹெட், ஹூக் சாட்னு சும்மா அடி மாத்துவன். மார்புல, கீல கால்ல நமக்கு விழுகிற அடியும் கணக்கு இல்லைங்க. கிராஸ் பேட் டாப் ஸ்கேர் 142 ரன் 79 பால்ல எடுத்துருக்கன். அதிக பட்சமா பசங்க எங்கிட்ட முதல் 10 ஒவெர் நிக்கனும், ஒரு 30 ரன் எடுத்தா போதும்னு சொல்லுவாங்க. என்னேட டார்கெட் 25 ரன் வரைக்கும் பொறுமையா ஆடுவேன், அதுக்கு அப்புறம் கிராஸ் பேட் இறங்கி ஒரு 10 15 ரன் எடுத்து அவுட் ஆகிடுவன். இதுதாங்க என் பேட்டிங்க் ஸ்டைல். எங்க ஊருல எங்க எம் ல் ஏ பையன் முருகேசன் ஒருத்தன் பயங்கர வேகப்பந்து வீச்சாளர். அவன் பந்துன்னா எல்லாரும் தொடை நடுங்குவாங்க, மக்கா என்னை ஒபனிங் சொல்லி இறக்கி விட்டாங்க, எனக்கும் நடுக்கம்தான் சும்மா ஒரு துனிச்சல்ல நின்னேன். ஒவெர் போடுறதுக்கு முன்னாடி எங்கிட்ட வந்து சுதாகரு நீயா பேசாம ஓடிப்போய்டுன்னான். முதல் ஒவெர் முதல் பால் போட்டான். பந்து சாட் பிச்சுல பவுன்சர்,எனக்கு தலைக்கு குறி வைத்து, அப்ப ஹெல்மட் எல்லாம் கிடையாது. நானும் கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒரு ஹீக் சாட் சுத்தினேன், என்ன ஆச்சுன்னு எனக்கு தெரியாது. எங்க டீம் பசங்க எல்லாரும் கைதட்டி ஒரே சத்தம் என்னனு பார்த்த பந்து பேட்ல பட்டு கீப்பர் தலைக்கு மேல பறந்து சிக்ஸருங்க. இதுதான் நான் அடித்த முதல் சிக்ஸர்.
அவன் வந்து என்னை முறைத்துப் பார்த்து போய் மறுபடியும் மிடில் அண்ட் லெக்ல ஒரு பாஸ்ட் பால். நான் இம்முறையும் பல்லை கடித்துக்கொண்டு ஒரு லெக் டிரைவ் செய்ய பந்து பவுண்ட்ரிக்கு பறந்து விட்டது. அவன் கடுப்பாகி விட்டான். அடுத்த பால் ஸ்ரெட் யார்க்கர், நான் லாங் மிட் ஆப்பில் டிரைவ் செய்ய பால் மிஸ் ஆகி என் மிடில் ஸ்டெம்பை காலி செய்தது. முருகேசன் வந்து பரவாயில்லை சுதா ஒல்லிப்பிச்சான் மாதிரி இருந்துகொண்டு என் முதல் பால் சிக்ஸ் அண்ட் ஃபேர் அடித்தது நீதான் என்றான் சிரித்துக் கொண்டு. இதுதாங்க நம்ம பேட்டிங் ஸ்டைல்.

பவுலிங் பார்த்திங்கன நான் மிதவேகம் மற்றும் ஸ்பின் ரெண்டும் போடுவங்க, நான் போடுற பால் ரொம்ப வேகம் இருக்காது, பாக்க சும்மா அல்வா கணக்கா சுலேவா வரும், ஆனா டுவிஸ்ட் அதிகமா இருக்கும். பால் லட்டு மாதிரி இருக்குன்னு பேட்டா தூக்கினா போதும் ஒன்னு ஸ்டெம்ப் இருக்காது இல்லை காட்ச் ஆகிடும். நமக்கு ரைட் ஆர்ம் பவிலிங் வித் ஸ்விங் தான் முக்கியம். ஆப் கட்டர், லெக் கட்டர் பால் தான் என் போவரைட். என் பால் நான் உயரம் கம்மியா இருப்பதால் முழங்காலுக்கு மேல எழும்பாது. ஆதாலால் என் பாலை சாட் செய்வது ரொம்ப கடினம். நான் பவுலிங் போடும் போது பேட்ஸ்மென்னை நல்லா ஏமாத்துவேன். முதல் பால் லொ ஸ்ரெய்ட் டெலிவரியா இருக்கும். இரண்டாவது பால் அவுட் சைடில் ஒரு ஷாட் பால் போடுவேன், அவனும் சும்மா ஒரு பேர் அல்லது இரண்டு ரன் எடுப்பான். மூன்றாது பாலும் நேராக போடுவேன். நாலாது பால் தான் என் பேவரைட் பால். இரண்டாது பால் போலவே அவுட் ஆப் ஸ்டெம்ப் பால் வித் ரிவர்ஸ் ஸ்விங் இன் கட்டர் ஆக இருக்கும். என் இரண்டாவது பால் நினைப்பில் அவனும் சுற்றுவான் ஆனா பால் இன் கட் ஆகி ஆப் அல்லது மிட்டில் ஸ்டெம்ப் தூக்கிடும். அல்லது பேட்ல பட்டு பால் நேராக மேலே எழும்பி காட்ச் ஆகும். ஸ்பின் பவுலிங் பார்த்திங்கனா பால் சும்மா லட்டு கணக்கா மெதுவா வரும் ஆனா ஸ்விங்க் ரொம்பா அதிகமா இருக்கும். கொஞ்சம் அஜாக்கிரதையா அடினா பால் சுத்திக்கிட்டு காட்ச் போகும். என் ஒவெர்னா உசார் ஆகிடுவாங்க டேய் பால் சுத்தும்டா பார்த்து ஆடுன்னு சொல்லறது எனக்கு கேக்கும். வாலிபால் கூட நான் சர்வீஸ் ஸ்விங் பண்ணிதான் போடுவேன். செர்வீஸ் எடுப்பது ரொம்ப சிரமம். கையின் நடுவில்(பேர் ஆர்ம்) தான் சர்விஸ் எடுக்கனும் இல்லைனா பால் அவுட்லைனில் போய்விடும்.
இதுதாங்க நம்ம பவுலிங்க ஸ்டைலு.

நான் சென்னைக்கு வந்தவுடன் எங்க அண்ணன் விளையாடும் டீமில் நானும் பந்து பொறுக்கி போட போவேன். அப்ப ஒரு மேட்சில் ஆள் இல்லைனு சொல்லி என்னைக் கூட்டிப் போனாங்க. நானும் ஆசையாக போனேன். ஆனா கிரவுண்ட்ல போனதும், வரமுடியாதுன்னு சொன்ன ஆளுக எல்லாம் வந்ததால என்னை சும்மா உக்கார வைச்சுட்டாங்க. நான் உக்காந்து வேடிக்கை பார்ப்பது இல்லாமல் கீப்பருக்கு பின்னால பந்து பொறுக்கி போட்டு இருந்தேன். அந்த 30 ஒவர் மாட்சில் 15 ஒவெர் முடிந்தவுடன், எங்க டீம் 85க்கு 6 விக்கெட் போய் இருந்தது. அப்ப என்னை போய் லெக் அம்பரிங் பண்ண சொன்னார்கள். நானும் விளையாடத கடுப்பில் போய் நின்னேன். அப்ப சீனு அண்ணாதான் 35 ரன் எடுத்து டீமின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளையாடிக் கொண்டுடிருந்தார். அப்ப திடிர்னு விக்கெட் கீப்பர் ஒரு பாலை காட்ச் செய்து ஸ்டேம்பிங்கும் பண்ணி அவர் யாதார்த்தமாக அவுட் கேக்க நான் பதார்த்தமாக அவுட் கொடுத்தேன். சீனு அண்ணா என்னை முறைத்துக் கொண்டு போய்விட்டார். மாட்ச் முடிவில் நாங்க தேத்துப் போய்ட்டேம். சீனு அண்ணா என்னிடம் ஏண்டா அவுட் கொடுத்தாய் எனக் கேக்க நான் ஸ்டெம்பிங்கு கொடுத்தேன் எனக் கூற அவர் தலையில் அடித்துக் கொண்டு "அடப்பாவி அவன் அவுட் கேட்டது காட் பிகேண்ட்டுக்குடா" அப்பிடினு சொன்னார். எல்லாரும் என்மேல கடுப்பாகி டீம் தேத்ததுக்கு காரணத்தை என்மேல போட்டுட்டாங்க. நானும் ஒருத்தருக்குத்தான் அவுட் கொடுத்தேன் மத்த எல்லாம் ஏன் விளையாடுல்லைனு ஆர்கியு பண்ண, அதுக்குள்ள எதிர் அணி கேப்டன் வந்து உங்க எல்லாருக்கும் சாப்பாடு செய்து வச்சுருக்கேம். சாப்பிட்டுப் போங்க என்றான். எங்க எல்லாருக்கும் ஆச்சரியம்,ஏன்னா அவங்க எங்கிட்ட முதல்ல சொல்லவில்லை. எங்க பசங்க வெளியில் சாப்பிட தயங்கினாங்க.அங்க பக்கத்துல்ல வீடு அதனால அவங்க அம்மா வந்து தம்பி உங்க டீமில ஜயமாரு பசங்க இருக்கிறதா சொன்னாங்க அதுனால நாங்களும், பூண்டு மசாலா இல்லாம சுத்தமா குளிச்சு சமையல் பண்ணியிருக்கேம், மறுக்காம சாப்பிடுங்க என்றார். எங்க ஆளுங்க அந்த அம்மாவின் அன்புக்கு கட்டுப்பட்டு நாங்க அனைவரும் சாப்பிடப் போனேம். அங்க சாப்பாடு, கல்யான சாப்பாட்டை தேக்கடிக்கும் விதமாக பிரமாதமாக செய்துருந்தார்கள். எங்க பசங்க கூச்சத்தை விட்டு வெட்டினார்கள். அப்ப அந்த அம்மாவிடம் சாப்பாடு அருமையாக இருக்கு நன்றி எனக் கூற அவர்களும் உங்க டீமில் ஜயரு பசங்க வராங்கனு சொன்னதும், நான் பக்கதுத்து வீட்டு ஜயரம்மாவை வைத்து சமையல் பண்ணிணேன் என்றார். எங்க டீமில் வந்து சாப்பிடும் இந்த 13 பேரும் ஜயருங்கதான். இன்னைக்கி அம்மாவாசை, நீங்க 13 பிராமினர்களுக்கு சாப்பாடு போட்டுருக்கீங்க, உங்களுக்கு ரொம்ப புண்ணியம் கிடைக்கும் என்றார். அதைக் கேட்டது அந்த வீட்டு அய்யா இன்னைக்கு அமாவாசையா, நீங்க எல்லாரும் ஜயருவூட்டு புள்ளையானு ஆச்சரியப்பட்டு சட்டையை மாட்டிக்கிட்டு வெளிய போனார். நாங்களும் சாப்பிட்டு முடிக்க அவரும் கையில வெத்தலை வாங்கி வந்து எங்க எல்லாருக்கும் 11 ரூபாய் தட்சனை, ஒரு தேங்காய், பழம் எனக் கொடுத்தார். எங்க டீமில் எல்லாரும் கூச்சப்பட்டாலும் அவர்கள் அனைவருக்கும் அன்பிற்கு கட்டுப்பட்டு எல்லாரும் வாங்கிக் கொண்டேம். எங்க டீம் பசங்க நம்மளும் ஒரு நாள் கூப்பிட்டு எதாது செய்யனும்டா என்று அடுத்த மாதம் மாட்ச் ஆடி ஜயித்து அவர்களுக்கு எங்க சித்தி வீட்டில் விருந்து கொடுத்தேம். நாங்க தச்சனை கொடுக்கவில்லை.

டிஸ்கி:
1.இதுக்கு அப்புறம் சீனு அண்ணா என்னை கிண்டல் பண்ணுவது இன்னமும் நிற்கவில்லை. நான் எதாது பேசினால் டேய் உன்னைப் பத்தி தெரியுமுடா நீ காட் பிகேண்ட்டு ஸ்டெம்பிங் கொடுத்தவந்தன் தான என்பார்.
2. இந்த டீமில் விளையாடிய மூவர் இப்ப டாக்டர்கள், இருவர் அமெரிக்காவில் பொட்டியும்,இருவர் பொங்களூரில் பொட்டியும் தட்டுகின்றார்கள். என் அண்ணா அனுமின் நிலைய விஞ்ஞானி. ஒருவர் எல்லைப் படையில் எஞ்சினியர். இருவர் மத்திய அரசு அலுவலர். ஒருவர் இஸ்ரேவில் எஞ்சினியராக உள்ளனர்.
3.இந்த பதிவுக்கு என்னை வால்ஸ் கண்டிப்பா திட்டுவார்.
4. நமக்கு கேரளா, கர்னாடகா கொடுக்காத தண்ணி எல்லாம் என் மூக்கில் ஒழுகி ப்புளு வந்துவிட்டதால் இரண்டு நாளாக பதிவு எழதவில்லை. இப்ப பராவயில்லை, டிரை காப் மட்டும் உள்ளது.
நன்றி.

Friday, September 25, 2009

ஒரு இளைய தலைவனின் வேண்டுகோள்(கொல்)

கல் தோன்றி,மண் தோன்றி, அதுக்குமுன் தோன்றிய தமிழ் பதிவர்கள் அனைவருக்கும் வணக்கம். நான் இந்த பொன்னான மேடையில் சொல்லுவது என்னவென்றால்(யாருப்பா அது மாலைய அப்புறமா போடுப்பா), ஒரு பதிவு எழுதுவது என்றால் அதுக்கு நேரம் வேண்டும் முக்கியமாக சுயமாக சிந்தித்து எழுத மூளை வேண்டும், தப்பில்லாமல் எழுத அறிவு வேண்டும், எனக்கு இறுதியாக சொன்ன இரண்டும் சுத்தமாக கிடையாது என்பதால் பதிவு எழுதுவது வீட பின்னூட்டம் இட மிகவும் பிடித்துள்ளது.(கொஞ்சம் பொறுங்க சோடா குடிச்சுகிறன்,அப்புறமா கிடைக்காது)பதிவு எழுத ஒரு விசயத்தை நல்லா படிக்கனும், அதைப் பற்றி சிந்திக்கனும், பின் நடுனிலையாக உக்காந்து பொறுமையாக ஏழுத வேண்டும், மேல சொன்னவற்றைப் போல செய்ய எனக்கு அறிவே பொறுமையோ இல்லாதால், அடுத்தவர்கள் இதை செய்தால் அதை கும்மியடிக்க வசதியாக பின்னூட்டம் இடலாம். ஆகவே நான் பின்னூட்டம் என்ற பெயரில் பின் குத்து அல்லது கும்மியடிக்க வசதியாக தங்களின் லிங்க் தாருங்கள். பதிவர்களிடம் உங்களின் பெயர் மற்றும் பதிவுகளின் பெயர்களை குறிப்பிட்டு எனக்கு மின்னஞ்சல் செய்தால் உங்களை உங்க வூட்டு பிள்ளையாக, நாயாக, நரியாக பின் தொடர வசதியாக இருக்கும். அகவே எனதருமை பதிவுச் சகோதரகளே தங்களின் மேலான பதிவுப் பெயர்களையும் தங்களின் பெயர்களையும் எனக்கு மின்னஞ்சல் செய்யுமாறு தங்களை வேண்டி, விரும்பி, மண்டியிட்டு தண்டாலிட்டு குண்டாலிட்டு கேட்டுக்கொள்கின்றேன்(கொல்கின்றேன்).
வாழ்க சந்திரன்,சூரியன் வளர்க என் நாமம்.
தங்களின் அன்புத்தம்பி
பித்தன்.

Wednesday, September 23, 2009

நான் பித்தனா? இல்லை பைத்தியமா?

சமீப்பத்தில் உன்னைப்போல் ஒருவன் படம் பார்த்துவிட்டு வந்தென். படம் நன்றாக இருந்தது.
திரைப்படங்களில் வரும் எல்லாம் நிஜத்தில் சாத்தியம் இல்லை என்பதுதான் தமிழ் திரைப்பட வரலாறு என்பதால் படம் என்னுள் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்ப்படுத்தவில்லை. இது இன்னுமொரு கமல் படம் என்பதை தவிர பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் இந்த பட விமர்சனங்கள் குறித்த பதிவுகளும் அதற்க்கு வரும் பின்னூட்டங்களும், அதில் அடித்துக்கொள்ளும் பதிவர்களையும் பார்த்தால் எனக்கு சந்தையின் மூலையில் இறைச்சி விற்க்கும் இடத்தில் உள்ள நாய்களின் சத்தம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

இதில் வியப்பு என்ன என்றால் எல்லாரும் நன்றாக படித்தவர்கள், பண்பாளர்கள். அனால் நம்மை சுற்றி இருக்கும் பல்வேறு சிலந்திவலைகள் என்னும் உணர்வுகளை தூண்டக்கூடிய கருத்துக்களுக்கு அடிமையாகி அடித்துக்கொள்ளுகின்றனர். அனைவரும் நண்பர்கள் நல்லா பழகுவார்கள், தனிப்பட்ட சந்திப்பின் போது புன்னகையை பகிர்வார்கள். ஆனாலும் பதிவிலும் பின்னுட்டத்திலும் அந்த நாகரீகத்தை மறக்கிறார்கள். ஒருவேளை நான் உன்னை திட்டுகின்றேன் நீ என்னை திட்டு என பேசிவைத்துக்கொள்வார்களே. ஆனாலும் இவைகளை படிக்கும்போது ஆர்வத்திற்கு பதிலாக வெறுப்பும், ஆற்றாமையும் தான் வெளிப்படுகின்றது.

இன்றைய இளைஞர்களுக்கு படிக்கும் ஆர்வம் அதிகம், அவர்களின் துடிப்பும் அதிகம்.அதுபோல் வாழ்க்கை வசதிகளும் அதிகம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் நாங்கள் ஒரு நாளைக்கு நாலு மைல்தூரம் நடந்து படித்த அளவுக்கு, இன்றைய இளைஞநர்களுக்கு வருத்தம் இல்லை. அன்றுபோல் இன்று பணக்கஸ்டமும் இல்லை. நிறைய தொழில் வாய்ப்புகள் உள்ளன.
இன்றைய இளைநர் முன்னேற நல்ல வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அதை விடுத்து தங்களின் சுய நலத்துக்காக மக்களை கூறுபோடும் தலைவர்களும் அவர்களை அண்டிப்பிழைக்கும் அடிவருடிகளும், அவர்களை ஆதாரித்துப்பிழைக்கும் மீடியாவும், இன்றைய இளைஞர்களை மிகவும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகின்றனர். இவைகளின் விளைவுகள் இன்று தெரியாது நாற்பது வயதில் தான் நம்பிய அனைவரும் கைவிட்டபின் எதாது ஒரு வேலையில் பிழைப்பை ஓட்டும்போது தப்பு செய்துவிட்டதாக நம்புவார்கள். அதுவரை இளரத்தங்கள் சூட்டில் கத்துவார்கள். இதில் ஒருசில புத்திசாலிகள் மட்டும் தங்கள் தலைவர்கள் போலவே ஊரை ஏமாற்றுவனாக மாறிப் பிழைத்துக்கொள்வார்கள்(கவனிக்கவும் பிழைப்பார்கள், வாழ்வார்கள் அல்ல). திரைத்துறையும், அரசியலும் ஒரு பிழைப்புதான் ஒழிய வாழ்க்கை அல்ல. இன்னும் எத்தனை நாள்தான் இவர்கள் இப்படி ஏமாற்றுவதும், இளைநர்கள் ஏமாறுவது என நினைத்து இருக்க இங்கு படித்தவர்கள் கூட இந்துவா, பகுத்தறிவு, ஆரியம்,திராவிடம், இஸ்லாம்,இந்து என நாய்களை வீட கேவலமாக அடித்துகொள்கிறார்கள். நாய்களுக்கு வாய் மற்றும் ஆறாம் அறிவு இருந்தால் பதிவர்களுக்கு இடம் விட்டு குறைப்பதை நிறுத்திகொள்ளும். மனது சங்கடப்படும் அளவுக்கு இருக்கிறது இவர்களின் கருத்துக்கள். இதுதான் பதிவர்களின் கருத்து சுதந்திரம் என்றால் இந்த சுதந்திரம் இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். சில காலம் பதிவுகளை படிக்காமல் இருப்பது என்பது மனதை ஆற்றும் எனவும் நினைக்கின்றேன். பதிவு உலகத்தில் நல்ல நண்பர்களும் நிறையப் படித்தவர்களும், இருப்பார்கள் என என்னித்தான் ஆரம்பித்தென் ஆனால் சாதீய சிந்தனை கொண்டவர்களும்(சாதியை எதிர்க்கின்றேன் என்ற பெயரில்), மதவாதிகளும்(மதத்தை எதிர்க்கின்றேன் என்ற பெயரில்) அதிகம். ஆன்மீக வாதிகளும், மதவாதிகளும் கூட இவர்களைப் போல் தீவிரவாதிகாளாய் இருப்பது இல்லை. நல்ல பயன் தரும் கட்டுரைகள் எழுதுவதை வீட பின்னூட்டங்களுக்காக எழுதுவது அதிகம் இருக்கும் சூழ் நிலையில் மேலே குறிப்பிட்ட பண்புகளை எதிர்பார்ப்பவன் பித்தனா? அல்லது பைத்தியகாரனா?.மனிதம், மனித நேயம் என்பது எல்லாம் கானல் நீராக போய்விட நட்பு என்ற ஒன்றுதான் இந்த வகை பதிவர்களை கட்டிப்போட்டு உள்ளது. அதுவாது இதுபோன்ற மாயகருத்துக்களின் ஆதிக்கத்தில் அழிந்து விடாமல் இருக்க எல்லாம் வல்ல ஆண்டவனை அல்லது உங்க பாணில இயற்கையை வேண்டிக்கொள்ளுகின்றேன். நான் எளுதிய பதிவு உன்மை இல்லை என்றாலும் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.

Friday, September 18, 2009

இருபத்தி ஜந்தாவது பதிவு- நன்றிகள்

இது என் இருபத்தி ஜந்தாவது பதிவு. மொதல நான் ஒரு சென்னை நிறுவனத்துல கணக்கரா வேலை செய்யற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணிட்டு இருந்தன். ஒரு நாலு வருசம் ஆணி புடுங்கன என் திறமைய பார்த்து எங்க நிருவன நிர்வாக இயக்குனர் என்ன கூப்பிட்டு நீ ரொம்ப ஆனீ புடுங்கிட்ட இனிமே இங்க உனக்கு வேலை இல்லைனு சொல்லிட்டார், நான் ஜெர்க் ஆக அவர் சிரித்துக்கொண்டு நம்ம நிருவனம் சிங்கபூருல ஒரு இருபத்தி ஏழு மில்லியன் (மில்லி இல்லீங்க) டாலர் இன்வெஸ்ட் பண்ணி இருக்கோம்.நீ ரொம்ப நம்பிக்கையான ஆளு,ஆதலால் நீ அதை போய் கணக்கு பார்த்துட்டு அங்கன ஆனீ புடுங்குனு சொல்லீட்டார்.நானும் பழனிமலை டாலரா இல்ல திருப்பதி டாலரானு சந்தொகம் கேக்காமல் சரி சொல்லிட்டன். அவரே எனக்கு பாஸ்போர்ட், விசா எல்லாம் எடுத்து கொடுத்து அப்பா போய்த்தொலைடா சாமீனு சொல்லீட்டார். என் நண்பர்களும் வாழ்த்து சொல்லிட்டு நிம்மதியா வீட்டுக்கு போய்ட்டங்க.

நானும் சரி சிங்கையில யாராது மாட்ட மாட்டங்களா அப்பிடினு நம்பீ வந்துட்டன். இங்கன வந்தா எல்லாம் சுத்தமா இருக்கு, ஒரு பான் பராக் போட்டு பஸ்ல இருந்து பைக்ல வர்ரவன் மேல துப்பமுடியாம ஏக்கத்துல அலுவலகம் வந்து சீனா முதாலாளிடம் ஸேர்ந்தென். அவர் ரொம்ப டீசண்டா எனக்கு ஒரு சிஸ்டம், குளிர் சாதன அறை எல்லாம் கொடுத்து நீ ஆனீ புடுங்கு ஆனா அதை தவிர எந்த வேலையும் செய்யக்கூடாதுனு சொல்லீட்டார். நான் எந்த ஆனி புடுங்கனனும் கேட்டன் அவர் நீ புடுங்கற எல்லா ஆனியும் வேண்டாத ஆனிதான் சொல்லீட்டார். எனக்கு ஒரு வேலை வெட்டீ இல்லாம எப்படி சம்பளம் வாங்கறதுனு கூச்சம் அதுக்கு பதிலா உக்காந்து நெட்டுல மேய ஆரம்பித்தன். அப்பதான் தட்ஸ் தமிழ்ல நான் ப்லொக்ஸ் எல்லாம் படிச்சன் அப்ப குடுகுடுப்பையாரின் எழுத்துக்கள் என்னை கவர்ந்தன. பின் நான் ஒரு மாசம் எல்லா ப்லொக்ஸ்யும் படிக்க ஆரம்பிச்சன் அதுக்கு அப்புறம் என் சிங்கை நண்பன் ஒருவன்தான் நீங்களும் எழுதலாம் பாஸ்னு கொழுத்திபோட்டார். அப்புறம் ஒரு ப்லொக்கை ஒபென் பண்ணி எதுவும் எளுதாம எல்லா ப்லொக்ஸ் நடைகளை வாட்ச் பண்ணேன். துளசீ டீச்சர்அம்மா வேற கோவில் பத்தி எழுதி எனது ஆர்வத்தை அதிகம் ஆக்கினார். நம்பினால் நம்புங்கள் ஒரு வாரம் அலுவலத்தில் எந்த வேலையும் செய்யாமல் இவர்கள் இருவரின் அனைத்து பதிவுகளையும் படித்தென்.அப்புறம் ஒரு ரெண்டு மொக்க போட்டு நானும் ஒரு பதிவர் ஆகிட்டன். அப்பதான் எனக்கு வால்பையன் அவர்களின் நட்பு கிடைத்தது அவர் எனக்கு பதிவின் டிசைன் மற்றும் அழகியை பரிசாக கொடுத்தார் (அதுனால எனக்கு யாராது ஆட்டே அனுப்பறாதா இருந்தா அதை அவருக்கு அனுப்புமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்ளுகின்றேன்). பின்னாடி எனக்கு குழலி ப்லொக் எழுத்தாளர் திரு. புருஸேத்தமன் அவர்கள் முலம் ப்லொக்ல ஆர்வம் கூடியது, என்னையும் ஒரு ப்லொக் எழத்தர்னு நம்பீ அவர் என்னை சிங்கை பதிவர் கூட்டத்திற்கு அழைத்து இருந்தார். அங்க நிறைய பதிவர்கள் வந்து நிறைய தகவல்கள் குடுத்தார்கள். நானும் எனக்கு பிடித்த கோ.வி.கண்ணன், புருஸேத்தமன் மற்றும் சில பதிவர்களை பார்த்துவிட்டு, மூனு பதிவு போட்டுவிட்டு பதிவர்னு அவங்க கிட்ட சொல்ல கூச்சமா இருந்தால யாருகிட்டையும் பேசாம, வடை, காப்பி சமேசா எல்லாம் சாப்பிட்டு(போனதே இதுக்குதான) சத்தமில்லாம பாதில (போனவேளை முடித்து) எஸ் ஆகிட்டன்.
இப்படி நான் இருந்த அப்ப கோ.வி. கண்ணனும் சில திராவிட பதிவர்களும் ஒரு தடவை பாரதியாரை,திலகரை ஜாதியின் பெயர் சொல்லி விமர்சனம் செய்ததால் நாம் ஏன் இந்திய வரலாறும், தலைவர்களும் பத்தி எளுதக் கூடாது என்று எழுத ஆரம்பித்தென்.
ஆகவே நான் எழுத காரணமாக இருந்த குடுகுடுப்பையார், துளசி டீச்சர், வால் பையன், இட்லீவடை, கோ.வீ.கண்ணன், கார்க்கி,இம்சை அரசி,பயமறியா பாவயர் சங்கம்,சித்திரகூடம், மற்றும் பின்னூட்டம் இட்டவர்கள் வால்பையன், கோவி, கிருஸ்னமூர்த்தி,உழவன் ஆகிய அனைவருக்கும் எனது நன்றி// நன்றி/// நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொள்கின்றென். எனக்கு பிடித்த பதிவுகளான வகுப்பு அறை வாத்தியார் அவர்களுக்கும், ஸ்வாமி ஓம்கார் அவர்களுக்கும் எனது நன்றிகள்.

Thursday, August 20, 2009

மாடு அடக்க போலமா

எங்கள் ஊரில் ஜல்லிகட்டு நடக்கும் விதம் தனி அலாதியானது, மைதானம் ஏதும் கிடையாது ஆதலால் ரோட்டில் தான் மாடு ஓடவிடுவார்கள். மாட்டுக்கு நலலா சரக்கு ஏற்றிவிட்டு மனிதர்களும் சரக்கு சாப்பிட்டு அடக்குவார்கள்.
நான் ஜல்லிகட்டு கிளம்பும்போதே எனக்கு எங்க அம்மா ஆயிரம் கண்டிஸன் போட்டுதான் அனுப்புவார்கள்.
ஆண்கள் ஒரு ட்ரவுசர் போட்டு, முண்டா பணியன் அனிந்து காளையை அடக்குவார்கள். குழந்தைகள் நடை பழகும் வணடியில் ஒரு நீழா மூங்கில் தடியில் கட்டி மாட்டின் முன் ஒடவிட்டு மாட்டை உசுப்பேற்றி ஓடவிடுவார்கள்.
மாடு அந்த வண்டியை முட்டித்தள்ளி நல்ல வெறியில் வரும் அப்போது மாட்டை அடக்கி அதன் களுத்தில் உள்ள துனியை எடுப்பார்கள். நானும் மாடு அடக்க போவன். எங்கள் ஊரில் தெற்க்கு தெரு, வடக்கு தெரு மற்றும் பள்ளர் தெரு( இப்ப சீதா நகர்) ஆகிய இடங்களில் ஜல்லிகட்டு நடக்கும். நானும் ட்ர்வுசர் சட்டை அனிந்து போவென்.
அப்ப அங்கு மாங்க்காய் மற்றும் குச்சி ஜஸ் வாங்கித்தின்று விட்டு நல்ல உயரமான பி டவுல் டி ஆப்பிஸ் காம்பொவுண்ட் சுவரின் மீது ரொம்ப ஸேப்பிடிய உக்காந்து பார்த்து விட்டு வருவென். நம்ம லெவலுக்கு மாடு அடக்கமுடியாது பாஸ். மாடு நம்ம ஃப்ரெண்ட் இல்ல. அதான் அடக்க ரிஸ்க் எடுக்கறது இல்லை.

Friday, August 7, 2009

அமராவதி என் காதலி

அமராவாதி ஒரு பெண் அல்ல அவள் ஒரு ஆழகான நதி, ஆம் உடுமலை அமராவதி அனையில் பிறந்து எனது ஊர் தாரபுரம் வந்து பின் கருர் தாண்டி கவிரியில் கலக்கும் நதி.
அதிக ஆழம் பின் அதிக இலுவை இல்லாத குளிக்க சுகமான ஆறு.
அதும் தாரபுரத்தில் அந்த ஆறு பரந்து விரிந்து அதிக ஆழம் இல்லாமல் ஒடும் அழகு தனி.
என் சிறுவயது வாழ்க்கை முலுதும் இந்த ஆறு கலந்து இருக்கும்,
என் பிக்னிக் ஸ்பொட் எனறால் அது இந்த ஆறு தான்.
நான் நீச்சல் கத்துகொண்டது இங்குதான், படிப்பது கூட இந்த ஆற்றீன் கரையில் தான்.
இதில் ஆறு மதம் தன்னிர் ஒடும் 3 மாதம் தன்னிர் கிடையாக இருக்கும். 3 மாதம், வற்றீ இருக்கும்.
எல்லா காலம்களில் நாங்கள் இந்த ஆறு பயன் படுத்தி வருவாம்.
சபரி மலை காலம் இங்கு காலையும் மாலையும் குளிப்பது ஒரு சுகமான அனுபவம்.
பயம் இல்லமால் குளிக்கலாம் என்பது மிகவும் நன்மை. குடிக்க அருமையான தன்னிர்.
இந்த ஆற்றீல் நீங்களும் ஒரு முறை குளித்து பாருங்கள்.